«Dictatus papae»
«Dictatus papae» (лац.: вяршэнства папы) - дакумент, які змяшчае тэкст праграмы пантыфікату папы Рыгора VII (1073-1085 гг.), складзены сакавіку 1075 г. У ім папа прэтэндуе на вярхоўную заканадаўчую і судовую ўладу ў хрысціянскім свеце, а таксама на права скідваць усіх князёў (і мірскіх, і духоўных).
У хуткім часе на сінодзе ён фармальна загадаў адлучыць ад Царквы ўсіх свецкіх уладароў, хто вылучаў кандыдатаў на заняцце царкоўных пасад без згоды з царкоўнымі ўладамі. У выніку ўжо ў часы наступнага папы, Гільдэбранда, выбранага па новых правілах і без згоды тагачаснага імператара Генрыха IV (правіў 1056 – 1106 гг.), распачалася барацьба за інвестытуру, якая вылілася ў захоп Рыму, яго рабаванне сарацынамі, выбраннем антыцэзара і антыпапы. [1].
[правіць] Вынікі
Канфлікт выявіў глыбокае супярэчанне паміж свецкімі і духоўнымі ўладамі. “Ён падвяў вызначальную рысу гісторыі наступных стагоддзяў; яму наканавана была пакінуць яшчэ больш даўгавечную спадчыну ў сферах палітычнай думкі і палітычнай традыцыі”.[2].
У выніку супрацьстаяння Піза атрымала прызнанне муніцыпальных правоў, што распачала працэс усталявання незалежнасці гарадскіх абшчын гарадоў.
