Іван Уладзіслававіч Жалтоўскі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Іван Уладзіслававіч Жалтоўскі
Іван Уладзіслававіч Жалтоўскі
Іван Уладзіслававіч Жалтоўскі
Дата нараджэння:

28 лістапада 1867(1867-11-28)

Месца нараджэння:

Пінск

Дата смерці:

16 ліпеня 1959(1959-07-16) (91 год)

Месца смерці:

Масква, РСФСР

Грамадзянства:

Flag of Russia.svg Расійская імперыя
Сцяг СССР СССР

Працы і дасягненні
Працаваў у гарадах:

Масква, Вічуга, Махачкала, Сочы і інш.

Архітэктурны стыль:

рэтраспектывізм (неа-рэнесанс)

Найважнейшыя пабудовы:

Дом Тарасава, 1912
Дом на Вялікай Калужскай, 7, 1949

Горадабудаўнічыя праекты:

1923
Пасёлак заводу АМО, 19141917, 1923

Рэстаўрацыя помнікаў:

Сядзіба Варанцова, 1890-я гг[1].

Нерэалізаваныя праекты:

Серыя «сталінскіх» буйнапанэльных хат

Навуковыя працы:

Пераклады Паладзіа (Чатыры кнігі пра архітэктуру)

Узнагароды:

Сталінская прэмія — 1950 Ордэн Леніна

Commons-logo.svg Іван Уладзіслававіч Жалтоўскі на Вікісховішчы

Жалтоўскі Іван (Уладзіміравіч[2], Уладзіслававіч) (15(27) лістапада 1867, Пінск — 16 чэрвеня 1959) — беларускі і расійскі архітэктар, тэарэтык, педагог, ганаровы член АН БССР, акадэмік Акадэміі архітэктуры СССР, Акадэміі будаўніцтва і архітэктуры СССР.

Скончыў Пецярбургскую Акадэмію мастацтваў, у 1909 атрымаў званне акадэміка архітэктуры. Узначальваў праектыровачныя школы-майстэрні ў Маскве.

Творчасць І. Жалтоўскага абапіралася як на дасягненні архітэктуры Антычнасці і эпохі Адраджэння, так і на традыцыі старажытнарускага дойлідства. Запраектаваў званіцу касцёлу Маці Божай Ружанцовай (Пінск). Сярод шматлікіх прац І. Жалтоўскага, м.і. г.зв. дом Тарасава на Спірыдонаўцы, дом Скакавога таварыства на Бегавой, будынкі Першай Сельскагаспадарчай выстаўкі (1923), будынак Дзяржбанку (1929), шэраг жылых будынкаў у Маскве, традыцыйна званых «дамамі Жалтоўскага». Удзельнічаў у генеральнай рэканструкцыі Масквы. Пасля Вялікай Айчыннай вайны ўдзельнічаў у аднаўленні Гомеля. Аўтар прац па тэорыі і практыцы архітэктуры. Перакладаў трактаты італьянскіх архітэктараў Адраджэння.

Заслужаны дзеяч навукі і мастацтваў РСФСР, Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1950).

Зноскі

  1. История московских районов: энциклопедия / под ред. К. А. Аверьянова. — М., Астрель, АСТ, 2006. — 830 стар.: іл. ISBN 5-17-029169-8, ISBN 5-271-11122-9
  2. Паводле Святая Русь… але сумніўна, бо з іншых крыніц Уладзіслававіч.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Святая Русь: Энциклопедический словарь русской цивилизации / сост. О.А. Платонов. — М, 2000. — 1040 с. ISBN 5-901364-01-5