Ілья Яфімавіч Рэпін

З пляцоўкі Вікіпедыя.

Перайсці да: рух, знайсці
Рэпін, Ільля Яфімавіч Аўтапартрэт, 1878, ДРМ

Ілья Яфімавіч Рэпін (24.7(5.8).1844, г. Чугуев, цяпер Харкаўская вобл., Украіна — 29.9.1930), рускі жывапісец і графік, педагог. Вучыўся ў Рысавальнай школе таварыства заахночвання мастакоў у І.Крамскога (1863), Пецярбургскай акадэміі мастацтваў (1864-7І). Член таварыства перасоўных мастацкіх выставак (з 1878). Выкладаў у Вышейшым мастацкім вучылішчы пры Акадэміі мастацтваіў (1894-1907).

У творчасці Рэпіна ўвасоблены лепшыя дасягненні дэмакратычнага мастацтва таго часу. У жанравых палотнах адлюстраваў супярэчнасці грамадскага жыцця паслярэформенай Расіі, паказаў сілу, весліч і чалавечую годінасць абяздоленага народа, раскрыў мужнасць і высакароднасць рэвалюцыянераў («Бурлакі на Волзе», 1870-73), «Хрэсны ход у Курскай губерні», 1880-83, «Адмова ад споведзі», 1879-85, «Не чакалі», 1884-88). У шматлікіх партрэтах стварыў глыбокапсіхалагічныя вобразы прадстаўнікоў розных пластоў рускага грамадства («Мужычок з баязлівых», «Протадыякан», абодва 1877, партрэты М.П.Мусаргскага, 1881, АЛ.Дэльвіга, 1882, Л.М.Талстога, 1877, П.М.Траццякова, 1901, групавы партрэт «Урачыстае пасяджэнне Дзяржаўнага савета», 1901-03 і інш.). У гістарычных карцінах імкнуўся паказаць трагічныя перапляценні чалавечых пачуццяў, моцныя драматычныя характеры («Царэўна Соф'я», 1879, «Іван Грозны і яго сын Іван», 1885), раскрыць вольналюбівы дух народа («Запарожцы пішуць пісьмо турэцкаму султану», 1878-91).

Музей-сядзіба І.Я Рэпіна «Здраўнёва». Беларусь.

У 1892-1900 жыў наездамі і працаваў ва ўласным маёнтку Здраўнёва на беразе Зах. Дзвіны (цяпер Віцебскі р-н). Тут створаны карціны «Беларус», «Асенні букет». «Паляўнічы з ружжом», «На Заходняй Дзвіне. Усход сонца» (эцюд; усе 1892), «Святочнае гуляние ў Здраўнёве» (1893), «Касец-літвін» (1894), «Дуэль», «Месячная ноч. Здраўнёва», «Партрэт сына Юрыя на тэрасе здраўнёўскага дома» (усе 1896), абразы «Хрыстос» (1894) і «Маці Божая» (1896) для царквы суседняй в. Слабада і інш. У Здраўнёве Рэпін часта наведвалі вядомыя людзі Віцебска і наваколляў: гісторык А.П. Сапуноў, краязнавец і грамадскі дзеяч У.К.Стукаліч, фатограф С.А.Юркоўскі і інш. Пад уплывам Стукаліча Рэпін збіраўся напісаць гістарычную карціну пра Віцебскае паўстанне 1623 (не здзейснена, захаваўся эскіз «Пропаведзь Кунцэвіча ў Віцебску», (1893)).

Творам Рэпіна ўласцівы глыбіня зместу, энергія і пластыка жывапіснай формы, цэльнасць кампазіцыі, выразнасць колеру і малюнка, майстэрства ў перадачы святло-паветранага асяроддзя. Дзейнасць Рэпіна зрабіла вялікі ўплыў на творчасць беларускіх партрэтыстаў канца 19 - пач. 20 ст. У 1989 адкрыты музей-сядзіба І.Я.Рэпіна «Здраўнёва». У Націянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь зберагаюцца 13 жывапісных палотнаў Рэпіна, сярод іх: «Украінка ля плятня» (1876), «Запарожцы» (эскз да карціны, 1880-я г.), партрэты М.К. Ценішавай (1893), М.Ф.Андрэевай (1905).

[правіць] Галярэя

Ivan the Terrible and his son Ivan on Friday, November 16, 1581, 1870-1873 (Tretyakov Gallery, Moscow)

Burlaks on Volga, 1870-73 (State Russian Museum, St. Petersburg)

Sadko in the Underwater Kingdom, 1876 (State Russian Museum)

Apples and Leaves, 1879 (State Russian Museum)

Party 1883

Grand Duke Choosing His Bride 1885

Portrait of Leo Tolstoy 1887

St Nicholas of Myra in Lycia 1889

Portrait of Mendeleev

Portrait of Leo Tolstoy 1893

Portrait of writer Alexander Zhirkevich 1894

Wedding of Nicholas II and Alexandra Fyodorovna, 1894

Ceremonial session of the State Council 1900

Composer Modest Mussorgsky

Anton Rubinstein

Painter's daughter

Konstantin Pobedonostsev (sketch)

Sophia Alekseyevna

Afanasy Fet

Vladimir Stasov

Pavel Mikhailovich Tretyakov

Aleksey Pisemsky

Pushkin Reciting His Poem Before Old Derzhavin (1911)

17 October 1905, 1906-1911

Emperor Nicholas II (sketch)

Protodeacon, 1877 (Tretyakov Gallery)

Portrait of Professor Ivanov 1882

[правіць] Бібліяграфія

  • Москвинов В., Репин в Москве, М., 1955;
  • Иванов С., Москва в жизни и творчестве И. Е. Репина, М., 1960;
  • Грабарь И. Э., Репин, т. 1—2, М., 1963—64;
  • Новое о Репине, Л., 1969;
  • Лясковская О. А., И. Е. Репин, 3 изд., М., 1982;
  • Стернин Г. Ю., И. Е. Репин. Альбом, Л., 1985;
  • Федоров-Давыдов А. А., И. Е. Репин, 2 изд., М., 1989.
  • Репин и Здравнёво. Библиографический указатель. 1995-2001 / Сост. Шишанов В.А. Витебск: Витебский областной краеведческий музей, 2001. 20 с.[1]
  • Сухоруков А., Шишанов В. К истории создания музея-усадьбы И. Е. Репина «Здравнёво» // Белорусско-русское культурное взаимодействие конца XIX-начала ХХ в.: Материалы научной конференции, посвящённой 150-летию со дня рождения И. Е. Репина и 100-летию пребывания художника в Беларуси. Витебск, 1995. С.111-117.
  • Шишанов В. Здравнёво. Исторический облик и музеефикация усадьбы // Матэрыялы II Міжнароднай канферэнцыі па праблемах музеефікацыі унікальных гістарычных тэрыторый. Полацк, 1996. С.38-44.
  • Сухарукаў А., Шышанаў В. Музей-сядзіба І.Я.Рэпіна «Здраўнёва» як цэнтр развіцця беларуска-рускіх культурных сувязяў// Нацыянальныя меншасці Беларусі. Кн.3. Брэст-Мінск, 1996. С.18-19.
  • Шишанов В. Репин в Белоруссии // Служба спасения 01 (Минск). 2000. № 5. С.54-57.
  • Шышанаў В. Невядомае Здраўнёва // Віцебскі сшытак. 2000. № 4. С.90-115.
  • Шышанаў В. Беларусь і беларусы вачыма Іллі Рэпіна // Гісторыя, культуралогія, мастацтвазнаўства: Матэрыялы III Міжнар. кангрэса беларусістаў «Беларуская культура ў дыялогу цывілізацый» (Мінск, 21-25 мая, 4-7 снеж. 2000 г.). Мн.: «Беларускі кнігазбор», 2001. (Беларусіка = Albaruthenica; Кн. 21). С.311-316.
  • Сухарукаў А., Шышанаў В. Рэпіна І.Я. Музей-сядзіба «Здраўнёва» // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі: У 6 т. Т.6. Кн.1. Мн.: БелЭн, 2001. С.174.
  • Шишанов В. А. Здравнёво: после октября 1917 // Репинские чтения: Материалы чтений в Музее-усадьбе И. Е. Репина «Пенаты» (2003—2004). СПБ.: «ИП Комплекс», 2004. С.80-89.Текст на сайте: muzeum-repin.iatp.org.ua/zdravnevo.htm
  • Шишанов В. А. К истории коллекции работ Репина в Витебском областном краеведческом музее // Репинские чтения: Материалы чтений в Музее-усадьбе И. Е. Репина «Пенаты» (2003—2004). СПБ.: «ИП Комплекс», 2004. С.90-97.

[правіць] У Сеціве

Узята з "http://be.wikipedia.org/wiki/%D0%86%D0%BB%D1%8C%D1%8F_%D0%AF%D1%84%D1%96%D0%BC%D0%B0%D0%B2%D1%96%D1%87_%D0%A0%D1%8D%D0%BF%D1%96%D0%BD"