Імануіл Кант
З пляцоўкі Вікіпедыя.
Імануіл КАНТ (22 красавіка, 1724 - 12 лютага, 1804) нямецкі філосаф эпохі асветы, з'яўляецца адным з найболей уплывовых мысляроў у гісторыі заходняй філасофіі.
[правіць] Біяграфія
Кант нарадзіўся ў сціплым і па-асабліваму набожным асяроддзі. Будучы падлеткам ён наведвае каледж, а затым працягвае сваю адукацыю ва ўніверсітэце. Вывучаў фізіку, натуральныя навукі, матэматыку і філасофію. У 1747 смерць яго бацькі прымусіла яго спыніць вучобу і пачаць працаваць у якасці выкладчыка. З 1755 рэгулярна наведвае Кёнігсбергскі універсітэт і ў 1770 становіцца прафесарам гэтага ж універсітэта. Кант быў першым вялікім філосафам які атрымаў вышэйшую адукацыю. Яго лекцыі і публікацыі, гэтага перыяду, былі вельмі разнастайныя:па матэматыкі, логікі, геаграфіі, багаслоўю, педагогікі, праву, антрапалогіі, метафізіцы.
У 1781 з'явіўся першы нумар часопіса «Крытыка чыстага розуму». Гэтая праца, у выніку не стала паспяховай для яе аўтара. Яшчэ адзін нумар убачыў свет у 1787. Асноўныя філасофскія дактрыны Канта з'яўляецца transtsendentalniya ідэалізм. Яго самымі вядомымі творамі, з'яўляюцца «Крытыка чыстага розуму» і «Крытыка разумовых здольнасцяў». Адной з цэнтральных тэм у працы Кант з'яўляецца прадмет чалавечай свабоды - вольна думаць, у адпаведнасці з самім сабой, і свабода выражэння думкі. Ён аказвае значны ўплыў на філасофію рамантызма і ідэалізма ў 19-м стагоддзі, і яго працы з'яўляюцца адпраўной кропкай для Гегеля. Кант лічыцца бацькам нямецкай класічнай філасофіі. У «Усеагульная натуральная гісторыя і тэорыя неба», ім выкладаецца гіпотэза аб паходжанні Сонечнай сістэмы, у выніку чаго мяняецца метафізічны погляд на мір. Тэорыі Канта прывялі да з'яўлення двух школ у філасофіі - кантыянства і неакантыянства.
[правіць] Публікацыі Канта
Некаторыя публікацыі Канта:
- 1755 Allgemeine Naturgeschichte und Theorie Des Himmels (Агульная гісторыя прыроды і тэорыя нябёсаў)
- 1763 Der einzig mögliche Beweisgrund zu einer Demonstration des Daseins Gottes (Адзіны магчымы грунт для доказу дэманстрацыі існавання Бога)
- 1764 Beobachtungen über das Gefühl des Schönen und Erhabenen (Назіранні што да адчування прыгожага і ўзнёслага)
- 1781 Kritik der reinen Vernunft (Крытыка чыстага розуму)
- 1783 Beantwortung der Frage: Was ist Aufklärung? (Адказ на пытанне: што такое Асвета?)
- 1783 Prolegomena zu einer jeden künftigen Metaphysik (Пралегамены да будучай метафізікі)
- 1784 Idee zu einer allgemeinen Geschichte in weltbürgerlicher Absicht (Ідэя да супольнай гісторыі з касмпаліцкім намерам)
- 1785 Grundlegung zur Metaphysik der Sitten (Падмурак да метафізікі маралі)
- 1786 Metaphysische Anfangsgründe der Naturwissenschaft (Метафізічныя асновы прыродазнаўчых навук)
- 1788 Kritik der praktischen Vernunft (Крытыка практычнага розуму)
- 1790 Kritik der Urteilskraft (Крытыка разумовых здольнасцяў)
- 1793 Religion innerhalb der Grenzen der bloßen Vernunft (Рэлігія ў межах голага розуму)
- 1795 Zum ewigen Frieden (Да вечнага міру)
- 1797 Metaphysik der Sitten (Метафізіка маралі)
- 1798 Anthropologie in pragmatischer Hinsicht (Антрапалогія з прагматычнага гледзішча)
- 1798 Der Streit der Fakultäten (Сутыкненне здольнасцяў)
- 1803 Über Pädagogik (Пра педагогіку)
- 1804 Opus Postumum
[правіць] У Сеціве
