Інфрагук

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Антэнная сістэма станцыі інфрагукавога маніторынгу, Грэнландыя

Інфрагу́кгукавыя хвалі, частата якіх ніжэй «звычайную» ніжнюю мяжу чалавечага слыху (16—20 Гц).

Інфрагук прысутнічае ў шуме атмасферы і мора. Крыніцамі ўльтрагуку таксама з'яўляюцца выбухі, артылерыйскія выстралы, зрухі і вібрацыі зямной кары і інш. Інфрагуку ўласцівы малое паглынанне ў розных асяроддзях.

Інфрагук выкарыстоўваюць для маніторынгу землетрасенняў, ядзерных выпрабаванняў, каб атрымаць дыяграмы залягання горных парод і нафты пад зямлёй, а таксама ў такіх метадах даследавання сэрца, як балістакардыяграфія і сейсмакардыяграфія. Інфрагук характарызуецца здольнасцю пераадольваць вялікія адлегласці і агінаць перашкоды з невялікім рассеяннем.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Физический энциклопедический словарь / Гл. ред. А. М. Прохоров. Ред. кол. Д. М. Алексеев, А. М. Бонч-Бруевич, А. С. Боровик и др. — М.: Сов. энциклопедия, 1983. — С. 226. — 982 с. — 100 000 экз.(руск.) 
  • Болсун А. Н. Краткий словарь физических терминов / Сост. А. И. Болсун — Мн.: Вышэйшая школа, 1979. — С. 147. — 416 с. — 30 000 экз.(руск.) 

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]