Іосіф Аляксандравіч Адамовіч
| Іосіф Аляксандравіч Адамовіч | |||
 |
|||
|
|||
|---|---|---|---|
| 17 сакавіка 1924 года — 7 мая 1927 года | |||
| Папярэднік: | Аляксандр Рыгоравіч Чарвякоў | ||
| Пераемнік: | Мікалай Мацвеевіч Галадзед | ||
| Партыя: | РСДРП | ||
| Нараджэнне: | 26 снежня 1896 Барысаў |
||
| Смерць: | 22 красавіка 1937 (40 гадоў) | ||
.svg){kind=small}
Іосіф Аляксандравіч Адамовіч (26 снежня 1896[1], Барысаў — 22 красавіка 1937) — савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч. Адзін з кіраўнікоў барацьбы за савецкую ўладу ў Беларусі, член УЦВК СССР. У 1924—1927 гадах старшыня СНК БССР[2].
Змест |
[правіць] Біяграфія
Іосіф Аляксандравіч Адамовіч нарадзіўся 26 снежня 1896 ў Барысаве ў сям'і рабочых. З 10 гадоў працаваў на фабрыцы, але ўсё ж скончыў двухкласную школу[2].
У пачатку Першай сусветнай вайны Іосіф Адамовіч быў мабілізаваны і адпраўлены на перадавую, дзе ўцягнуўся ў дзейнасць рэвалюцыйных гурткоў і ў 1916 годзе ўступіў у РСДРП інтэрнацыяналістаў. У канцы таго ж года быў паранены і адпраўлены на лячэнне ў Харкаў[2].
Падчас Лютаўскай рэвалюцыі вёў актыўную рэвалюцыйна-прапагандысцкую дзейнасць сярод салдат і быў абраны ў палкавы камітэт і Харкаўскі гарадскі савет. Неўзабаве пасля акрыяння быў пасланы на Румынская фронт як «нядобранадзейны», дзе таксама выбіраўся ў салдацкі камітэт і іншыя салдацкія арганізацыі[2].
З правалам чэрвеньскага наступу Іосіф Адамовіч вярнуўся ў Барысаў і паступіў у 121-ы пяхотны полк, дзе пазнаёміўся і зблізіўся з Аляксандрам Мясніковым і іншымі рэвалюцыянерамі. Быў абраны ў гарадскі савет як бальшавік. У студзені 1918 года ўступіў у партыю бальшавікоў[2].
З надыходам немцаў з невялікай групай узброеных рабочых Адамовіч пакідае Барысаў і праз некаторы час апыняецца ў Смаленску, дзе прымае актыўны ўдзел у штабе войскаў Чырвонай гвардыі і арганізуе розныя атрады[2].
Улетку 1918 года займаў пасаду начальніка гарнізона і каменданта Смаленска, пасля — начальніка гарнізона і губернскага ваеннага камісара.
Прымаў удзел у падаўленні контррэвалюцыйных паўстанняў: сялянскага (кулацкага) паўстання Жыгалова, паўстання ў Дзямідаўскім павеце, Бранскага паўстання канца 1919 года, паўстання Старакапытава ў Гомельскай губерні і многіх іншых[2].
Уваходзіў у склад «тройкі» (Кнорын, Адамовіч, Чарвякоў) па арганізацыі савецкай улады пасля занятку Чырвонай арміяй Мінска 11 ліпеня 1920 года[2].
Пасля паразы Чырвонай арміі на Вісле Іосіф Адамовіч быў прызначаны на пасаду камандуючага участкам мінскага раёна, а з падпісаннем прэлімінарнага Рыжскага дагавора — на пасады наркама ваенных спраў і наркама ўнутраных спраў БССР. Займаўся актыўнай барацьбой з бандытызмам і антыбальшавіцкімі сіламі, у тым ліку з атрадамі Савінкава і Булак-Балаховіча[2][3].
У 1920 годзе Адамовіч быў абраны членам ЦК КП(б)Б, а з 3 снежня 1924 да 21 лістапада 1925 быў членам РВС[4].
З 17 сакавіка 1924 па 7 мая 1927 працаваў на пасадзе старшыні Савета народных камісараў БССР. У 1927 прызначаны членам прэзідыума ВСНГ СССР і старшынёй Цукратрэста СССР. Сябра ЦВК СССР з 1924[2], а з 1934 працаваў начальнікам Акцыянернага Камчацкага таварыства (АКТ)[5].
22 красавіка 1937 года Іосіф Аляксандравіч Адамовіч застрэліўся.
[правіць] Памяць
У гонар І. А. Адамовіча названа вуліца ў Барысаве[4].
Зноскі
- ↑ Иосиф Александрович Адамович на сайте az-libr (руск.)
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 2,9 Угаров Н. Адамович, Иосиф Александрович // Большая биографическая энциклопедия.
- ↑ Указатель имен на букву А на сайте Хронос.
- ↑ 4,0 4,1 т. 5. Биографический справочник. Мн: Издательство «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. 29 с.
- ↑ Петропавловск-Камчатский : история города в док. и воспом., 1740—1990 : [cб.] / Сост. Б. П. Полевой. — Петропавловск-Камчатский : Дальневост. кн. изд-во. Камч. отд-ние, 1994. — С. 382—383.
[правіць] Спасылкі
- Угаров Н. Адамович, Иосиф Александрович // Большая биографическая энциклопедия. (руск.)
- И. А. Адамович (руск.)
- Иосиф Александрович Адамович (руск.)
| Главы ўрадаў Беларусі | ||
|---|---|---|
| Главы ўрада БНР | Раман Скірмунт • Вацлаў Ластоўскі |  |
| Старшыня УВРК | Аляксандр Чарвякоў | |
| Старшыні СНК БССР | Аляксандр Чарвякоў • Іосіф Адамовіч • Мікалай Галадзед • Даніла Валковіч • Афанасій Кавалёў • Кузьма Кісялёў • Іван Былінскі • Панцеляймон Панамарэнка | |
| Старшыні Савета Міністраў БССР |
Панцеляймон Панамарэнка • Аляксей Кляшчоў • Кірыл Мазураў • Мікалай Аўхімовіч • Ціхан Кісялёў • Аляксандр Аксёнаў • Уладзімір Бравікоў • Міхаіл Кавалёў • Вячаслаў Кебіч | |
| Прэм'ер-міністры Рэспублікі Беларусь |
Вячаслаў Кебіч • Міхаіл Чыгір • Сяргей Лінг • Уладзімір Ярмошын • Генадзь Навіцкі • Сяргей Сідорскі • Міхаіл Мясніковіч | |
| Партал:Палітыка — Беларусь | ||
