Італьянская кампанія, 1943—1945

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Італьянская кампанія
Другая сусветная вайна
Luccaitaly1944.png
Амерыканскія салдаты пад абстрэлам нямецкай артылерыі. Лука, 9 ліпеня 1944 года
Дата 10 ліпеня 1943 года — 8 мая 1945 года
Месца Італія
Вынік Стратэгічная перамога саюзнікаў.
Падзенне фашысцкага рэжыму ў Італіі.
Cупраціўнікі
Злучанае каралеўства Вялікабрытаніі і Ірландыі Брытанская імперыя:

US flag 48 stars.svg ЗША
Бразілія Бразілія
Flag of Free France 1940-1944.svg Змагарная Францыя
Польшча Польшча
Flag of Italian Committee of National Liberation.svg Італьянскі рух супраціўлення
Каралеўства Італія, 1861—1946 Італія (1943—1945)
Грэцыя Грэцыя

Каралеўства Італія, 1861—1946 Італія (1943)

Германія Германія
Італія Італьянская сацыяльная рэспубліка (1943—1945)

Камандуючыя
Сцяг ЗША (48 зорак) Дуайт Эйзенхаўэр

Сцяг ЗША (48 зорак) Марк Кларк
Сцяг Вялікабрытаніі Мейтленд Уілсан
Сцяг Вялікабрытаніі Харальд Александэр

Сцяг Нацысцкай Германіі Альберт Кесельрынг

Сцяг Нацысцкай Германіі Генрых фон Фіцінгхоф
Каралеўства Італія, 1861—1946 Італія Беніта Мусаліні
Італія Радольфа Грацыяні

Сілы бакоў
1 500 000 1 000 000
Ваенныя страты
320 000 658 000
 
Міжземнаморскі тэатр ваенных дзеянняў Другой сусветнай вайны
Міжземнае мора Паўночная Афрыка Мальта Грэцыя (1940) Югаславія Грэцыя (1941) Ірак Крыт Сірыя-Ліван Іран Італія Дадэканескія астравы Паўднёвая Францыя
 
Італьянская кампанія, 1943—1945
Сіцылія Высадка саюзнікаў Капітуляцыя Італіі Чатыры дні Неапаля Бамбардзіроўка Бары Лінія Вальтурна Лінія Барбара Лінія Бернхарт Сан-Петра Артона Монтэ Касіна Анцыя-Нетуна Лінія Трасіменэ Гоцкая лінія Паўночная Італія

Італьянская кампанія (1943—1945) — ваенныя дзеянні ўзброеных сіл ЗША, Вялікабрытаніі і іх саюзнікаў супраць войскаў Германіі і Італіі падчас Другой сусветнай вайны з мэтай разгрому і вываду Італіі з вайны і захопу яе тэрыторыі. Кампанія пачалася ў ліпені 1943 года, з уварвання на Сіцылію, канцом ваенных дзеянняў лічыцца капітуляцыя нямецкіх войскаў у паўночнай Італіі ў маі 1945 года.

Агульныя страты саюзных войскаў (уключаючы параненых і зніклых без весткі) у кампаніі склалі парадку 320 000 чалавек, у краін «Восі» — каля 658 000 чалавек[1]. Ніякая іншая кампанія ў Заходняй Еўропе не каштавала ваюючым бакам даражэй Італьянскай кампаніі, па колькасці загінулых і параненых салдатаў[2].

Перадумовы[правіць | правіць зыходнік]

Да лета 1943 г. Італія апынулася ў цяжкім становішчы. Акрамя разгрому на Ўсходнім фронце, італьянскія войскі панеслі цяжкія паражэнні ва Усходнеафрыканскай кампаніі, Паўночнаафрыканскай кампаніі і Туніскай кампаніі ў выніку якіх італьянцы страцілі ўсе свае афрыканскія калоніі і апынуліся перад пагрозай уварвання ў краіну англа-амерыканскіх войскаў. Італьянская тэрыторыя рэгулярна падвяргалася авіяцыйным бамбардзіроўкам. Італьянскія войскі знаходзіліся ў дэмаралізаваным стане і мелі нізкі баявы патэнцыял. Германія, занятая вайной на ўсходнім фронце, не магла паслаць дадатковыя войскі на дапамогу саюзніку. У сувязі са спрыяльным становішчам ЗША, Вялікабрытанія і іх саюзнікі прынялі рашэнне правесці высадку ў Італіі, канчаткова разграміць італьянскую армію і вывесці Італію з вайны.

Расстаноўка сіл[правіць | правіць зыходнік]

Саюзнікі[правіць | правіць зыходнік]

  • Міжземнаморскі флот Вялікабрытаніі (камандуючы Э. Канінгем). У падначаленні флоту знаходзілася 13 дывізій і 3 брыгады (у тым ліку 2 танкавыя). Марскія сілы флоту мелі 1 380 баявых караблёў, дэсантных і дапаможных суднаў і больш за 1 800 адзінак высадкавых сродкаў.

Ход кампаніі[правіць | правіць зыходнік]

Высадка ў Сіцыліі[правіць | правіць зыходнік]

Сумеснае брытанска-канадска-амерыканскае ўварванне на Сіцылію пачалося 10 ліпеня 1943 г. адначасовай высадкай марскога і паветранага дэсанта ў заліве Джэла і на поўнач ад Сіракузы. Італьянцы былі не ў стане прадухіліць захоп вострава саюзнікамі, але ім атрымалася эвакуіраваць на паўвостраў вялікую частку сваіх войскаў. Апошнія войскі пакінулі Сіцылію 17 жніўня 1943 г. Аперацыя дала саюзнікам неабходны досвед у правядзенні высадкі з мора, вядзенні сумесных аперацый і масавымі выкідкамі паветранага дэсанта.

Высадка ў мацерыковай Італіі[правіць | правіць зыходнік]

Злучэнні 8-й брытанскай арміі высадзіліся ў «пятцы» Італіі 3 верасня 1943 г, падчас аперацыі «Бэйтаўн». Урад Італіі капітуляваў 8 верасня, але нямецкія войскі, якія знаходзіліся на Апенінскім паўвостраве, былі гатовыя да такога павароту падзей і прыгатаваліся дзейнічаць у адзіночку. 9 верасня адбыліся дзве дадатковых высадкі саюзнікаў: 5-я армія ЗША высадзілася, пры моцным нямецкім супраціўленні, у Салерна падчас аперацыі «Аваланч», а дадатковы кантынгент брытанскіх войскаў падчас аперацыі «Слапстык» высадзіўся ў Таранта, амаль не сустрэўшы ніякага супраціўлення. Існавала надзея на тое, што з капітуляцыяй Італіі, немцы адступяць на поўнач, з прычыны таго, што ў той час Адольф Гітлер быў перакананы ў тым, што Паўднёвая Італія не мае важнага стратэгічнага значэння. Аднак, у рэальнасці ўсё выйшла інакш, хоць напачатку 8-я армія даволі хутка прасунулася да заходняга ўзбярэжжа, захапіўшы порт Бары і важныя аэрадромы каля Фоджы. Асноўныя высілкі саюзнікаў на захадзе былі накіраваны на захоп партовага горада Неапаля. Неапаль быў абраны таму, што ён з'яўляўся самым паўночным італьянскім горадам, які мог бы быць узяты пры падтрымцы авіяцыі, якая базавалася на аэрадромах у Сіцыліі.

Высадка артылерыі саюзнікаў на ўзбярэжжа Салерна. Верасень 1943 г.

Па меры таго, як саюзныя войскі прасоўваліся на поўнач, яны сутыкаліся з усё больш складанай мясцовасцю: Апенінскія горы, якія фарміравалі «пазваночнік» паўвострава, з'явіліся сур'ёзнай перашкодай. У найбольш гарыстых раёнах Абруцы больш паловы даўжыні паўвострава займаюць горныя хрыбты і вяршыні больш за 910 м у вышыню. Абараняцца ў такой мясцовасці можна было досыць эфектыўна. Нямецкія войскі пры адыходзе ўзрывалі за сабой важныя масты і з дапамогай шматлікіх рэк затаплялі вялікія прасторы, ствараючы саюзнікам вялікія цяжкасці ў перасячэнні такіх месцаў і разладжваючы такім чынам саюзніцкія планы[3].

Прасоўванне да Рыма[правіць | правіць зыходнік]

Напачатку кастрычніка 1943 г. камандуючаму нямецкімі войскамі на поўдні Італіі фельдмаршалу Кесельрынгу атрымалася пераканаць Гітлера ў тым, што абарончыя дзеянні ў Італіі павінны весціся як мага далей ад Германіі. Гэта дазволіла б у поўнай меры выкарыстоўваць гарысты і цяжкапраходны італьянскі ландшафт у мэтах абароны і прадухіліла б лёгкі захоп аэрадромаў паўднёвай Італіі, больш набліжаных да Германіі, чым аэрадромы Сіцыліі. Акрамя таго, Гітлер быў перакананы ў тым, што лёгкі захоп паўднёвай Італіі даў бы саюзнікам трамплін, з якога можна было б пачаць уварванне на Балканы, падбіраючыся да запасаў паліва, баксітаў і медзі[4].

Пасля таго, як Кесельрынгу было перададзена камандаванне ўсімі войскамі ў Італіі, ён распарадзіўся аб стварэнні некалькіх ліній абарончых умацаванняў да поўдня ад Рыма. Задачай лініі «Вальтурна» і лініі «Барбара» з'яўлялася затрымка саюзніцкіх войскаў дзеля таго, каб выйграць час на пабудову самай важнай сеткі ўмацаванняў — так званай «Зімовай лініі», якая складалася з «лініі Густава» і дзвюх ліній умацаванняў у Апенінскіх гарах: лініі «Бернхарт» і «лініі Гітлера».

«Зімовая лінія» з'явілася галоўнай перашкодай для сіл саюзнікаў у канцы 1943 г. З-за яе было прыпынена прамяшчэнне ў 5-й арміі на заходнім боку паўвострава. Хоць «лінія Густава» была прарвана на адрыятычным фронце 8-й арміі і была занята Артона, завеі, снегапад і нулявая бачнасць у канцы снежня прывялі да прыпынення наступу. З-за гэтага асноўная ўвага саюзнікаў засяродзілася на заходняй частцы італьянскага фронту, дзе наступ праз даліну Ліры, па іх меркаванні, меў самы вялікі шанец на прарыў нямецкай абароны і захоп Рыма. Высадка марскога дэсанта ў Анцыя была прызначана для таго, каб дэстабілізаваць абарону «лініі Густава», але глыбокі рывок з моры ўглыб італьянскай тэрыторыі, прызначаны для рассякання нямецкай лініі абароны, не адбыўся. Сілы, якія высадзіліся на беразе, апынуліся запёртымі на прыбярэжнай тэрыторыі.

Толькі пасля таго, як паміж студзенем і маем 1944 г. былі здзейснены чатыры асноўныя наступы на варожыя пазіцыі, «лінія Густава» была, нарэшце, прарвана сумесным высілкам 5-й і 8-й армій (у іх складзе былі брытанскія, амерыканскія, французскія, польскія і канадскія часці). Падраздзяленні гэтых армій былі сканцэнтраваны на трыццацідвухкіламетровым участку паміж Монтэ-Касіна і заходнім узбярэжжам. У той жа час, войскі, размешчаныя ў раёне Анцыя, прарвалі абарону на сваім участку, аднак яны выпусцілі магчымасць адрэзаць і знішчыць значную частку падраздзяленняў 10-й нямецкай арміі, таму што войскі пад Анцыя, пад уплывам паспяховага прарыву нямецкай абароны, змянілі кірунак свайго наступу і пачалі наступаць на Рым уздоўж узбярэжжа[5]. Рым быў абвешчаны немцамі «адкрытым горадам», і амерыканскія войскі ўвайшлі яго 4 чэрвеня[6].

Паўночная Італія[правіць | правіць зыходнік]

Пасля захопу Рыма і высадкі саюзнікаў у Нармандыі ў чэрвені 1944 г. шматлікія вопытныя амерыканскія і французскія ваенныя часці былі выведзены з Італіі, з прычыны таго, што іх прысутнасць запатрабавалася ў Францыі. Улетку 1944 з Італіі было выведзена колькасць войскаў, эквівалентная сямі дывізіям. Гэтыя войскі былі задзейнічаны ў аперацыі «Драгун» — высадцы саюзнікаў на поўдні Францыі. Выведзеныя войскі былі часткова кампенсаваны прыбылай 1-й бразільскай пяхотнай дывізіяй, пяхотным элементам Бразільскага экспедыцыйнага корпуса[6].

З чэрвеня па жнівень 1944 саюзнікі значна прасунуліся на поўнач: былі заняты Рым, Фларэнцыя. Войскі падышлі да ўмацаванняў «лініі Готык». Гэта апошняя лінія нямецкіх умацаванняў пачыналася ў Міжземнаморскага ўзбярэжжа, у 30 км на поўнач ад Пізы, праходзіла ўздоўж высокіх Апенінскіх гор паміж Фларэнцыяй і Балонняй і канчалася ля Адрыятычнага ўзбярэжжа, на поўдні ад Рыміні.

Падчас «аперацыі Аліва», галоўнага саюзнага наступу ўвосень 1944, распачатага 25 жніўня, Гоцкая лінія была прарвана ў некалькіх месцах, але сур'ёзнага, маштабнага прарыву на той момант яшчэ не было. Чэрчыль спадзяваўся, што восеньскі прарыў адкрые перад саюзнымі арміямі шлях на паўночны ўсход — праз «Люблянскі калідор» на Вену і ў Венгрыю, каб апярэдзіць савецкія войскі, якія наступалі ва Усходняй Еўропе. Гэта прапанова Чэрчыля выклікала неўхваленне начальнікаў штабоў ЗША: яны разумелі важнасць гэтага наступу для паваенных брытанскіх інтарэсаў у рэгіёне, аднак, на іх погляд, гэта ініцыятыва ішла насуперак з агульнымі ваеннымі прыярытэтамі ўсіх Саюзнікаў. Амерыканскаму ваеннаму і палітычнаму кіраўніцтву значна важней была Заходняя Еўропа і Паўднёвая Еўропа, таму яны не пагадзіліся з Чэрчылем, і ён ім саступіў.

У снежні 1944 г. камандуючы 5-й арміяй, генерал Марк Уэйн Кларк, узначаліў 15-ю групу армій, змяніўшы Харальда Александэра на пасадзе камандуючага ўсіх саюзных войскаў у Італіі. Узімку 1944 — увесну 1945 гг. у Паўночнай Італіі разгарнулася ажыўленая партызанская дзейнасць. З прычыны таго, што ў Італіі як бы паралельна існавала два ўрады (урад Італьянскага Каралеўства і пранацысцкая Рэспубліка Сала), партызанскія дзеянні набылі некаторыя рысы грамадзянскай вайны.

Працяг наступу саюзнікаў у самым пачатку 1945 года быў невыгодным з-за вялікіх страт падчас восеньскіх баёў у Паўночнай Італіі, а таксама дрэнных пагодных умоў, якія зводзяць да нуля манеўранасць войскаў і пераважная перавага саюзнікаў у паветры. Акрамя таго, запатрабавалася перакідаць шмат англійскіх часцей з Італіі ў Грэцыю, а 1-ы канадскі корпус — у паўночна-заходнюю Еўропу[7][8]. З-за ўсіх гэтых прычын, саюзнікі прынялі стратэгію «наступальнай абароны», у той жа час рыхтуючыся да апошняга наступу ўвесну, калі пагодныя ўмовы палепшацца.

У лютым 1945 г.[9], падчас аперацыі «Энкар», часці 4-га корпуса (Бразільскі Экспедыцыйны корпус і новапрыбыўшая 10-я горная дывізія ЗША), прасоўваючыся з баямі праз мінныя палі, зраўнялі свой фронт з фронтам размешчанага справа ад іх 2-га корпуса ЗША[10]. Саюзным падраздзяленням атрымалася скінуць нямецкія войскі з панавальнай вышыні Монте-Кастелло, а таксама захапіць сумежныя вяршыні Монте-Бельведэры і Кастельнуово, пазбавіўшы, такім чынам, абаранялых зручных артылерыйскіх пазіцый, якія прастрэльваюць падыходы да Балонні. Нямецкая артылерыя была ўсталявана ў тых месцах з часоў няўдалай спробы саюзнікаў узяць гэты горад увосень[11]. У той жа час, пашкоджаная вайной інфраструктура Італіі вымусіла нацыстаў выкарыстоўваць марскія і рачныя шляхі для перакідання падмацаванняў і забеспячэння войскаў. Гэта прывяло да «аперацыі Баўлер», якая адбылася 21 сакавіка і падчас якой саюзная авіяцыя падвергла бамбардзіроўцы нямецкія судны, што стаялі ў венецыянскай гавані.

Апошні саюзны наступ на італьянскім фронце пачаўся з масіраванага артылерыйскага і паветранага ўдару, які адбыўся 9 красавіка 1945 года[12]. Да 18 красавіка на ўсходзе сілы 8-й арміі прарвалі абарону праціўніка ля перавала Аргента. Іх механізаваныя часткі ўжо прасоўваліся ў абыход Балонні, каб, сустрэўшыся з войскамі 4-га корпуса, які прасоўваўся праз Апенінскія горы ў цэнтральнай Італіі, замкнуць кальцо акружэння за войскамі, што абараняліся ў горадзе[6]. Балоння была ўзята 21 красавіка сіламі польскай 3-й карпацкай стралковай дывізіі, 34-й пяхотнай дывізіі ЗША са складу 5-й арміі і групы італьянскіх партызан[13]. 10-я горная дывізія, якая абыйшла Балонню, 22 красавіка дасягнула рэкі По, на наступны дзень на фронце 8-й арміі да ракі дайшла і 8-я індыйская пяхотная дывізія[14].

25 красавіка Італьянскі Партызанскі Камітэт Вызвалення абвясціў пра пачатак паўстання[15] і ў той жа дзень, пасля перасячэння ракі По на правым флангу, войскі 8-й арміі прасунуліся на паўночны ўсход, накіроўваючыся на Венецыю і Трыест. На фронце 5-й арміі ЗША армейскія злучэнні прасунуліся на поўнач у кірунку да Аўстрыі, і на паўночна захад — на Мілан. На левым флангу 5-й арміі 92-я пяхотная дывізія (так званая дывізія «салдат бафала», якая складалася з афраамерыканцаў) прайшла ўздоўж узбярэжжа, накіроўваючыся на Геную, а хуткае прасоўванне бразільскай дывізіі на Турын дазволіла бразільцам заспець знянацку нямецка-італьянскую армію Лігурыі, што прывяло да разгрому немцаў[11].

У канцы красавіка ў нямецкай групы армій «C» (нямецкія войскі ў Італіі) пасля адступлення на ўсіх франтах і страты амаль усёй ваеннай моцы не засталося іншага выбару, акрамя капітуляцыі[11]. Генерал Генрых фон Фіцінгхоф (які займаў пасаду камандуючага групай армій «C» пасля Кесельрынга), які з канца 1944 стаў камандавалым нямецкім Заходнім Фронтам, 29 красавіка 1945 года падпісаў дагавор аб капітуляцыі ўсіх войскаў на тэрыторыі Італіі. Фармальна дагавор набыў моц 2 мая[16]

2 мая 8-я англійская армія дасягнула паўночна-усходніх межаў Італіі і горада Трыест. 5-я амерыканская армія ля паўночна-заходніх межаў Італіі сустрэлася з французскімі часцямі з 6-й групы армій, якія наступалі з Французскай Рыўеры.

4 мая 88-я амерыканская пяхотная дывізія сустрэлася на Брэнерскім перавале ў Альпах з 103-й амерыканскай пяхотнай дывізіяй (з 6-й групы армій), якая наступаючы з Заходнееўрапейскага тэатра ваенных дзеянняў з Германіі і Аўстрыі перайшла праз Альпы і ўвайшла на тэрыторыю Італіі.

8 мая ўся тэрыторыя Італіі была вызвалена войскамі Саюзнікаў.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі[правіць | правіць зыходнік]

  1. Barclay, Brigadier C.N. Mediterranean Operations: Campaign in Italy: August 1944-May 1945. World War II Commemoration. The Story of World War II. Архівавана з першакрыніцы 9 кастрычніка 2003.
  2. Keegan, «The Second World War», p368
  3. Phillips (1957), p. 20
  4. Orgill, The Gothic Line, p5
  5. Katz, The Battle for Rome
  6. 6,0 6,1 6,2 Clark, Calculated Risk
  7. Keegan, p367
  8. R.Brooks, The War North of Rome, Chps XIX—XX spec.p254
  9. D’Este, «World War II in the Mediterranean», p193
  10. Moraes, «The Brazilian Expeditionary Force By Its Commander»
  11. 11,0 11,1 11,2 Bohmler, Rudolf, Monte Cassino, Chapter XI
  12. Blaxland, pp.254-255
  13. Blaxland, p.271
  14. Blaxland, pp.272-273
  15. Blaxland, p.275
  16. Blaxland, p.277