Акмалінская вобласць, Расійская імперыя

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Карта Акмалінскай вобласці

Акмалінская вобласць, вобласць Расійскай імперыі. Створана 19 мая 1854 года з часткі Омскай вобласці і Вобласці сібірскіх кіргізаў з цэнтрам у Омске. З 1868 года стала называцца Акмалінскай вобласцю.

Акмалінская вобласць у XIX стагоддзі займала значна бо́льшую тэрыторыю і была самой шырокай вобласцю ў Сярэднеазіяцкіх уладаннях Расіі, куды ўваходзіла разам з Уральскай, Тургайскай, Сяміпалацінскай, Семірэчанскай, Ферганскай, Сырдар'інскай, Самаркандскай і Закаспійскай абласцямі.

Насельніцтва вобласці ў 1887 годзе складала 463 347 чалавек, у ліку якіх амаль 100 000 казахаў Дзялілася на ўезды: Акмалінскі, Какчатаўскі, Омскі, Петрапаўлаўскі і Атбасарскі (Атбасар).

Вобласць у геалагічным дачыненні дзялілася на тры часткі, рэзка якія адрозніваюцца адна ад адной па сваіх фізічных уласцівасцях. Паўночная частка была ўтворана нізіннай і ля Іртыша пяшчанай, багатай саланчакамі і салёнымі азёрамі (Дэнгіз) раўнінай.

Сярэдняя частка, парэзаная невысокімі камлюкамі, абрашалася рэкамі Ішымам, Нурай і Сары-Су. Хоць яна месцамі і камяністая і пазбаўленая леса, але, паводле адзнакаў географаў пачатку XX ст., сям-там прыдатная да засялення. Тут сканцэнтравана мінеральнае багацце вобласці, якое прадстаўлена пераважна золатам, медзю і каменным вуглем.

Паўднёвая частка — пустэльны, бязводны стэп, які распасціраецца ад вытокаў Сары-Су да ракі Чу. Галоўным горадам вобласці быў Акмалінск (цяпер Астана), на рацэ Ішым, на месцы яго найбольшага збліжэння з Нурай, заснаваны ў 1862 годзе, быў злучаны пікетнай дарогай з гарадам Каркаралінск, фортам Амкаў і Какчатавам і служыў зборным пунктам для караванов, ідучых з Ташкента і Бухары. У вобласць уваходзілі таксама гарады Омск і Петрапаўлаўск, ляжалыя ў паўночнай мяжы вобласці.