Акіра Курасава

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Курасава Акіра
黒澤明
Фота
 
Дата нараджэння: 23 сакавіка 1910(1910-03-23)
Месца нараджэння: Японская імперыя, г. Токіа, спец. раён Ота
Дата смерці: 6 верасня 1998(1998-09-06) (88 гадоў)
Месца смерці: г. Токіа, спец. раён Сэтагая, Японія
Грамадзянства: Flag of Japan.svg Японія
Прафесія: кінарэжысёр, сцэнарыст, прадзюсар
Кар'ера: 19431993
IMDb: ID 0000041
 
Узнагароды:

«Оскар» за лепшы фільм на замежнай мове
(1952 г., «Расёмон» і 1975 г., «Дэрсу Узала»),
«Залатая пальмавая галіна» (1980 г., «Цень воіна»)

Курасава Акіра (23 сакавіка 1910 — 6 верасня 1998) — вядомы японскі кінарэжысёр, прадзюсар і сцэнарыст.

Нарадзіўся ў сям'і самурая, малодшае дзіцё ў сям'і, дзе апроч яго было шасцёра дзяцей — тры сястры і тры брата. У школе меў аўтарытэт сярод таварышаў, з часам яго абралі старостам, ён адзначаўся ў каліграфіі і кендо, чым быў асабліва задаволены яго бацька, які, жадаючы перадаць традыцыі старажытнага самурайскага роду сваім дзецям, спрабаваў выхаваць у сыноў прыхільнасць да вайсковай службы. Аднак у яго гэта не атрымалася.

Старэйшы брат Акіры, Хейга, насуперак волі бацькі, выступаў падчас сеансаў нямога кіно каментатарам (бенсі) пад псеўданімам Тэймей Цуда, быў прыкметнай асобай Такійскага бамонду. Акіра ўпотай ад бацькі наведваў яго, разам яны наведвалі йосе (традыцыйную японскую эстраду) і кінатэатры. Ва ўзросце 27 гадоў, Хейга разам са сваёй сяброўкай, сыйшоў у горы і там яны здзейснілі двайное самазабойства. У гэты час Акіра ўжо быў членам Усеяпонскай асацыяцыі пралетарскага мастацтва, яго працы, прысвечаныя класавай барацьбе, выстаўляліся ў рамках выставак асацыяцыі. Нягледзячы на тое, што ў 1928 ён праваліўся на іспыце ў мастацкую школу, яго праца «Seibutsu» была прызнана крытыкай і выстаўлена на Nika Exhibition, што можна лічыць кропкай адліку ў яго мастацкай кар'еры. Аднак, матэрыяльнай выгады гэта не прыносіла і ў 1936 годзе, А. Курасава, прайшоўшы цяжкі конкурс (прыкладна 100 чалавек на месца), атрымаў месца памочніка рэжысёра ў кампаніі PCL, якая, аб'яднаўшыся з трыма іншымі, у 1937 становіцца студыяй «ТОНО».

Каб хоць неяк зарабіць, Курасава піша адзін кінасцэнарый за другім, аднак іх пастаноўку давяраюць не яму, а другарадным рэжысёрам студыі. Затое яго роля ў стварэнні фільмаў Ямамота становіцца ўсё больш прыкметнай. На здымках нашумелага фільма «Конь» на некаторых этапах ён фактычна замяшчае рэжысёра і яго праца становіцца вядомай.

Падчас 2-ой сусветнай вайны, калі Японія ўжо спазнала паражэнні, а дух мілітарызму ў мастацтве саслабеў і з'явілася магчымасць зняць выключна забаўляльнае кіно, у 1943 Курасава ставіць свой першы самастойны фільм — «Сугата Сансіра» («Паданне пра дзюдо»), паводле ўласнага сцэнарыя, напісанага на аснове аднайменнага рамана Цунеа Таміта. Камерцыйны поспех фільма быў настолькі вялікі, што праз 2 гады кінакампанія «ТОНО» вымусіла Курасаву зняць працяг — «Сугата Сансіро 2» або «Новая сага пра дзюдо» (1945). Паміж гэтымі дзвюма фільмамі Курасава здымае сучасны фільм паводле ўласнага арыгінальнага сцэнарыя «Самыя пяшчотныя» (1944). Карціна не была ўхвалена цэнзурай, але ў пракат усёткі выйшла. Адну з галоўных роляў у фільме выканала яго будучая жонка Ёга Якуці. Вяселле адбылася 21 мая 1945, а 20 снежня ў іх нарадзіўся сын — Хісаа Курасава.

Наступная карціна «Наступаючыя тыгру на хвост» (1945) — экранізацыя спектакля «Кандзінтэ», надоўга адбіла ў Курасавы любоў да тэатру «Кабукі». Нягледзячы на погляды сваёй маладосці, Курасава ў гэты неспакойны час не захапляўся палітыкай, палітычная тэма таксама з'яўляецца ў яго творчасці — у фільме «Не шкадую за сваё юнацтва» (1946) які апавядае пра студэнтах антымілітарыстах і ў карціне «Вясёлая нядзеля» (1947) дзе рэжысёр паказаў аб'ёмную і жывую карціну пасляваеннага грамадства. Усё больш Курасава спрабаваў проста рабіць сваё кіно, па магчымасці абыходзячы цэнзурныя заслоны. Фільм «Творцы заўтрашняга дня» (1946), зроблены паводле заказу прафсаюза працаўнікоў «ТОНО» і складаўся з трох навел, кожную з якіх здымаў іншы рэжысёр, нават не ўключаецца ў фільмаграфіі Курасавы. Гэтая праца пераконвае Курасаву ў немагчымасці для сябе калектыўнай творчасці. Пазней гэта адзначаецца і ўсімі тымі, каму давялося працаваць з Курасавай — ён належыць да пароды рэжысёраў-дэспатаў, якія падпарадкоўваюць свайму пункту погляду ўвесь астатні калектыў і якія здымаюць менавіта «аўтарскую» версію фільма.

Пераломным у жыцці і творчасці Курасавы стаў 1948. 8.2.1948 памёр яго бацька Ісаму Курасава. І ў гэтым жа Курасава сустрэў акцёра Тасіра Міфунэ, які насыціў сваёй энергетыкай вялікія карціны Курасавы. Курасава лічыў яго за «другое я», іх першая сумесная праца — «П'яны анёл» (1948) стала, па словах Курасавы, першай яго сапраўды незалежнай карцінай. Неўтаймаваную энергентыку Міфунэ гарманічна ўраўнаважваў яго партнёр — таленавіты і глыбокі японскі акцёр Такасі Сімура, які працваў з Курасавай яшчэ з самога першага фільма рэжысёра — «Сугата Сансіро». Таксама менавіта з «П'янага анёла» пачынаецца супрацоўніцтва Курасавы з кампазітарам Хаясакай, іх творчы саюз прынёс у свет кінамузыкі шмат новага і беззваротна змяніў яе.

З гэтай цудоўнай камандай Курасава адразу ставіць чатыры карціны: «Таемная дуэль» (1949), «Бяздомны сабака» (1949) і «Скандал» (1950). Наступны фільм — «Расёмон» (1950) прынёс Курасаве сусветную вядомасць. У аснову сцэнарыя пакладзеныя псіхалагічныя навелы вялікага японскага навеліста пач. 20 ст. Руноскэ Акутагавы «У гушчару» і «Брама Расемон». Фільм апавядае аб неспасціжнасці ісціны. Аднак, у год здымак у Японіі абдыўся сур'ёзны канфлікт паміж незалежнымі кінематаграфістамі і манапалістамі, таму на радзіме аўтара фільм прайшоў незаўважаным. Але Джуліяна Страмінджолі, кіраўнік «Уніталія фільм», убачыўшы карціну ў Токіа, без ведама аўтара павёз яе на кінафестываль у Венецыю. Фільм атрымаў галоўны прыз — Залатога льва Св. Марка. Але не ўсе былі згодныя з аб'ектыўнасцю рашэння журы. Напрыклад, японскія крытыкі сцвярджалі, што Курасава — не чыста японскі мастак, а касмапаліт і працы яго арыентаваныя на заходнюю публіку. Некаторыя заходнія крытыкі тлумачылі поспех фільма яго экзатычнасцю. Аднак, насуперак падобным выказванням, у 1952, пасля поспеху ў амерыканскім пракаце, карціна атрымала «Оскара» як лепшы замежны фільм, а ўжо ў 1982 «Расемон» атрымлівае яшчэ адну ўзнагароду — Льва Львоў Венецыянскага кінафестываля. Сёння мала хто сумняваецца, што дадзены фільм з'яўляецца скарбам сусветнага кінематографа.

У наступнай працы Курасава звяртаецца да рускай класікі і экранізуе раман Дастаеўскага. Фільм «Ідыёт» (1951), у некаторых інтэрв'ю рэжысёра, завецца Курасавай сваёй лепшай працай. Дзеянне рамана перанесена ў сучасную Японію на самы паўночны востраў Хакайда, і адзінае, што нагадвае пра Расію ў карціне — гэта снег. Найярчэйшая роля зноў за Тасіра Міфунэ — Рагожын, які носіць у карціне, як і іншыя персанажы, японскае імя — Акама. Фільм быў высока ацэнены шматлікімі даследчыкамі творчасці Дастаеўскага, у тым ліку і рускімі (Б. Бурсаў). Аднак на радзіме гэты фільм зноў быў падвергнуты найжорсткай крытыцы за яго неадпаведнасць жанру традыцыйнай меладрамы, на якім спецыялізавалася фірма «Сетыку» з якой Курасава супрацоўнічаў, здымаючы гэту карціну. Рэжысёру прыйшлося вярнуцца на «ТОНО».

4.11.1952 памёрла маці Акіры Курасавы, Шыма Курасава. У гэтым жа годзе ён здымае адзін з сваіх самых сумных фільмаў — «Жыць» (арыгінальная назва — «Ікіру») пра апошнія дні жыцця чыноўніка, у якога лекары выявілі невылечную хваробу. Галоўную ролю бліскуча выканаў Такасі Сімура. Фільм удастоіўся прэміі Срэбны мядзведзь на Берлінскім кінафестывалі (1954)а. 29.4.1954 у Курасавы нарадзілася дачка — Казука.

Адзін з найвядомейшых фільмаў Курасавы «Сем самураяў» (1954) задумваўся аўтарам як хроніка аднаго дня з жыцця самурая, які завяршаецца абрадам харакіры з-за малаважнага промаху зробленага на працягу дня. Аднак, добрага сцэнарыя з гэтай гісторыі ніяк не атрымліваўся і рэжысёр загадаў здымачнай групе заняцца пошукамі гістарычных фактаў з эпохі старажытнай Японіі. Тады і з'явіўся сюжэт пра самурая, які наняўся абараняць сялян ад разбойнікаў за ежу і жыллё. Шматлікія даследчыкі творчасці рэжысёра лічаць гэты фільм лепшым яго творам. Упершыню ў сусветным кіно была скарыстана вельмі папулярная сёння тэхніка адначасовай здымкі трыма рознапланавымі камерамі. Тут жа і прыём здымкі рапідам, геніяльна развіты пасля ў сваёй творчасці Джонам Ву. Біяграфіі кожнага з сямі самураяў былі запісаныя ў асобны нататнік, фільм незвычайна рэалістычны і ўключае ў сябе 284 эпізоды (у «Расемоне» іх, напрыклад, было 57). Поўная версія доўжыцца 3:23, але для сусветнага праката і Венецыі фільм быў зрэзаны да 2:40.

«Сем самураяў» таксама атрымлівае Залатога Льва. Апроч таго, у адрозненне ад «Расемона», фільм карыстаўся нябачаным поспехам і ў Японіі, што было вельмі дарэчы, бо да выхаду карціны кампанія «ТОНО» нахадзілася на грані банкруцтва, з-за таго, што вытворчасць карціны заняла ў чатыры разу больш часу, чым планавалася. У працэсе здымак прадзюсары і Курасава абмяньваліся гнеўнымі тэлеграмамі. Прадзюсары выказвалі сваё незадавальненне зацягнутым ходам здымак, а Курасава прасіў іх альбо звольніць яго, альбо даць магчымасць працягваць сваю працу. Але ў выніку задаволеныя засталіся ўсё. Менавіта тады японскія журналісты за складаны і прамы характар празвалі Курасаву «Імператарам».

У 1955, за месяц да прэм'еры іх апошняй сумеснай працы «Хроніка аднаго жыцця», памірае паплечнік Курасавы па мастацтве, кампазітар Фуміа Хаясака. Працу над карцінай завяршае яго вучань Масару Сата. Ён з гэтага часу становіцца новым кампазітарам Курасавы.

У фільме «Сталец у крыві, або Павуковы замак» (1957) Курасава зноў звяртаецца да шэдэўра сусветнай класікі. Гэтым разам ён экранізуе «Макбета» Шэкспіра. Курасава піша арыгінальны сцэнарый, пераносячы дзеянне ў сярэднявечную Японію, шмат што змяняе, а стыль фільма вызначае традыцыямі тэатра «Но»: пераважна выкарыстоўвае агульны план, а акцёраў просіць паказваць традыцыйныя маскі тэатра. Усімі кіроўнымі шэкспіраведамі свету адзначаецца фенаменальная адпаведнасць стужкі шэкспіраўскаму духу. Зноўку фільм карыстаецца поспехам у Японіі і за мяжой.

Наступная карціна «На дне» (1957) пераносіць дзеянне п'есы М. Горкага ў старажытны горад Эда — стары Токіа. На першы план выходзіць любоўная драма Пепла (Сутэкіці), ролю якога, як заўсёды бліскуча, выканаў Тасіра Міфунэ. У карціне выкарыстоўваецца музыка Чайкоўскага. Наступны фільм «Тры нягодніка ва ўтоенай крэпасці» (1958), па задуме Курасавы, мусіў скласці з папярэднімі дзвюма гістарычную трылогію, мэтай якой з'яўлялася пакончыць з псеўдагістарызмам традыцыйных японскіх гістарычных фільмаў («дзідайгэкаў»). У адрозненне ад сваіх калегаў, Курасава вельмі ўважліва ставіўся да гістарычнай верагоднасці адлюстроўванага на экране.

У гэты час кантракт з «ТОНО» падышоў да канца і Курасава адважыўся на стварэнне ўласнай кінакампаніі. «Курасава Про» (Kurosawa Pro) была заснавана ў красавіку 1959. Першай карцінай, знятай Курасавай на ўласныя сродкі была «Злыя застаюцца жывымі» (1960) — вельмі вольная інтэрпрэтацыя «Гамлета» пра карупцыю.

Аднак, падобныя стужкі не прыносілі вялікі касы, а кампанія павінна была неяк існаваць. У 1961 Курасава здымае дасціпны і дынамічны баявік «Целаахоўнік» («Yojinbo») аб пра роніна (самурая без сюзерэна), найміце з аповядаў Сюгора Ямамота. Фільм меў вялікі касавы поспех і праз год Курасава зняў працяг карціны — «Адважны Сандзюро» («Sanjuro») (1962). За роля ў «Целаахоўніку» Тасіра Міфунэ атрымаў званне лепшага артыста на фестывале ў Венецыі. Абодва фільма аказалі вялізны ўплыў на жанр баявіка.

Наступная праца Курасавы «Рай і пекла» (1963) па аповесці Эда Макбейна «Каралеўскі выкуп» закранае сацыяльныя праблемы. У студзені 1965 ён атрымлівае чарговую ўзнагароду — Asahi Culture Award.

Медыцынская драма «Чырвоная барада» (1965) па рамане Сюгора Ямамота «Шпіталь Чырвонай барады» стала апошняй працай Курасавы з Тасіра Міфунэ ў галоўнай ролі[1]. Фільм, здымкі якога доўжыліся амаль два гады, нягледзячы на прызнанне, не прынёс чаканай прыбытку. Кампанія Курасавы стаяла на грані банкруцтва.

Апынуўшыся на фінансавай мялізне, рэжысёр спрабаваў прыцягнуць да супрацоўніцтва над сваімі праектамі іншыя кампаніі. Галівуд хутка адгукнуўся на гэта, запрасіўшы Курасаву ў Амерыку. Уся яго каманда хутка была разабрана японскімі рэжысёрамі — суровая школа Курасавы была лепшым атэстатам прафесіяналізму кінаработнікаў. Курасава паехаў у Галівуд адзін. У чэрвені 1966 было абвешчана пра пачатак працы над новым фільмам — «Цягнік уцякачоў» у супрацоўніцтве з Abco Embassy Pro, але гэтым планам не наканавана было спраўдзіцца. Курасава распавядаў, што жадаў зрабіць глыбокі філасофскі фільм, а яму прапаноўвалі здымаць сцэны з аголенымі жанчынамі. Пазней, у 1967, Курасава згадзіўся на прапанову супрацоўніцтва з фірмай «20 Век-Фокс». Яму прапаноўвалі ставіць японскія эпізоды блокбастара аб нападзе на Пёрл-Харбар «Тора! Тора! Тора!». Са свайго боку амерыканцы абяцалі рэжысёра, з працамі якога Курасава быў знаёмы — Дэвіда Ліна, Курасава падпісаў кантракт.

Першае, што ўразіла Курасаву ў амерыканскай кінавытворчасці — гэта цвёрдая сістэма кантрактаў. У яго дагаворы рэгламентавалася ўсё — аж да колькасці спіртнога, якое ён меў права выпіваць у суткі. Па кожным пункце здымак патрабавалася падрабязная справаздача. І самае галоўнае — амерыканскія эпізоды фільма даручылі рэжысёру калібрам ніжэй, чым той, з якім ехаў працаваць Курасава. Сітуацыя станавілася ўсё больш прыкрай. Курасава захварэў. Знайшліся тыя, хто абвінаваціў яго ў псіхічнай дэпрэсіі. Ён быў змушаны падвергнуцца кансіліўму трох лекараў, зняпраўдзіўшях чуткі пра яго непрацаздольнасць і псіхічную хваробу. У студзені 1969 Курасава адмаўляецца працягваць супрацоўніцтва з «20 Век-Фокс» і, выплаціўшы няўстойку, вяртаецца ў Японію.

У ліпені 1969, прадаўшы свой дом, Курасава, разам з трыма іншымі японскімі рэжысёрамі (Кейсуке Кінашыта, Масакі Кабаяшы і Кон Ічыкава), заснаваў кінакампанію «Чатыры вершніка». Праз год выходзіць яго першая каляровая праца «Дадэскадэн» («Пад гук трамвайных колаў») (1970) па рамане Сюгора Ямамота «Горад без пор года». Сюжэт апавядае аб насельніках сметніка, сярод якіх недаразвіты хлопчык, які ўпадабаў трамваі і бегае сярод гор смецця імітуючы стук колаў: «Да-дэс-ка-дэн, да-дэс-ка-дэн». Фільм быў зняты ў рэкордныя тэрміны — за 28 дзён, дэкарацыі былі дабудаваныя сярод сапраўднага сметніка, таму каштавалі нядорага. Ствараючы кампанію, рэжысёры планавалі, каб іх першы фільм быў асабліва касавым. Аднак, фільм не быў запатрабаваны публікай і з аглушальным трэскам праваліўся ў пракаце. Больш «Чатыры вершніка» не знялі не адной карціны. У студзені 1971 года Курасава ўзнагароджаны прэзідэнтам Югаславіі Ціта. У снежні 1971, зачыніўшыся ў ваннай, узрэзаў сабе вены, але яго паспелі выратаваць.

У сакавіку 1973 Курасава пачынае працу над сцэнарыям савецкага фільма «Дэрсу Узала» па аднайменным творы Арсеньева пра неабходнасць жыцця ў гармоніі з прыродай. Адначасова з ім сцэнарый піша Юрый Нагібін, каб потым, склаўшы іх разам, вылучыць з абедзвюх прац лепшае. Больш двух гадоў доўжылася праца над фільмам. На галоўную ролю запрашаўся Тасіра Міфунэ, аднак ён не знайшоў у сваім графіку свабоднага месца для павольных тэмпаў працы Курасавы, зняўшыся за гэты час у трох касавых фільмах. Замест яго зняўся бурацкі артыст Максім Мунзук. У 1975 «Дэрсу Узала» выйшаў у пракат, у тым жа годзе ён атрымаў Залаты прыз Маскоўскага міжнароднага кінафестываля, а праз год быў прызнаны лепшым замежным фільмам у Амерыцы, атрымаўшы «Оскара» (1976).

Вярнуўшыся ў Японію, Курасава зноў сустрэўся з фінансавымі праблемамі. З-за гэтага ён быў змушаны здымаць рэкламу японскага віскі ў сябе ў загарадным доме, а ў некаторых роліках здымаўся асабіста. У гэты жа час ён выпускае дзве кнігі — «Спроба аўтабіяграфіі» (1978) і «Кагемуся» (1979) — сцэнарый і яго ўласныя малюнкі да фільма.

Сродкі на здымкі «Кагемуся» Курасаве дапамаглі дастаць Фрэнсіс Форд Копала і Джордж Лукас. Фільм «Кагемуся» (1980) апавядае пра зладзюжку, які ў сілу акалічнасцей тры гады мусіў гуляць ролю кіраўніку магутнага клану. Структура сюжэту фільма адпавядае традыцыям тэатра «Но». Фільм атрымаў «Залатую пальмавую галіну» у Канах, «Сезара» і высоўваўся на «Оскара» у двух намінацыях. Гэта апошняя праца ў Курасавы акцёра Такасі Сімуры, які пайшоў з жыцця 11.2.1982 ва ўзросце 76 гадоў. У скарочаным для амерыканскага пракату варыянце карціны яго роля была поўнасцю выразанай.

У 1983 у Ёкагаме была пабудавана студыя «Курасава Фільм». 1.11.1983 адбылося яе адкрыццё. У снежні 1985 выйшаў фільм Крыса Маркера «АК: партрэт Акіры Курасавы». 1.2.1986, ва ўзросце 63 гадоў, памірае жонка Курасавы Ёга Якуці, малодшая за яго на 12 гадоў, выканаўца адной з галоўных роляў у адным з яго першых фільмаў.

У наступнай працы Курасава зноў вяртаецца да Шэкспіра. На гэты раз ён піша сцэнарый паводле «Караля Ліра». Дзеянне фільма «Ран» (1985) перанесена ў Японію, у эпоху феадальных войнаў, а Лір ператвораны ў феадала Хідэтору. Аднак, японскія даследчыкі ўгледзелі ў сюжэце карціны разнастайныя запазычанні з японскіх легенд (напрыклад, эпізод з урокам трох стрэлаў), якія не адносяцца да твора Шэкспіра. Гэты фільм з'яўляецца чарговым вялікім творам мастацтва, стаяць па-за нацыянальнасцямі і часам. У 1986 год фільм быў намінаваны па чатырох намінацыям на «Оскар», і ўпершыню адна з іх была за рэжысуру.

У сакавіку 1990 Курасава ўсёткі атрымлівае «персанальнага» «Оскара» — Ганаровую ўзнагароду Амерыканскай Кінаакадэміі «за дасягненні, якія натхнілі, прывялі ў захапленне і ўбазацілі кінематаграфістаў ва ўсім свеце». У 1990 выходзіць яго новая праца, запрадзюсіраваная Стывенам Спілбергам «Сны Акіры Курасавы». Восем цалкам асобных сюжэтаў, «сноў» рэжысёра, прапаноўваюць паразважаць аб сэнсе смерці і сіле жыцця, неабходнасці творчасці і чалавечай прыродзе. У адной з навел у ролі Вінцэнта ван Гога зняўся папулярны рэжысёр Марцін Скарсезе.

Наступная праца «Жнівеньская рапсодыя» (1991) па рамане Кійоку Мурасе «Nabe no naka» апавядае аб атамным выбуху ў Нагасакі, убачаным вачамі сучасных людзей: дзяцей, якім пра трагедыю распавядае бабуля, і іх багатага амерыканскага сваяка. У ролі амерыканца японскага паходжання — Рычард Гір. Дзеянне фільма недынамічна, кадр, у лепшых традыцыях японскай культуры, статычны і дазваляе не спяшаючыся нацэўыцца яго прыгажосцю. Курасава нарэшце можа дазволіць сабе зняць тое, што жадае.

У красавіку 1993 кампанія «ТОНО» выпусціла 31 фільм Курасавы на відэакасетах і лазерных дысках. У 1993 выйшаў і яго апошні фільм «Не, яшчэ не» пра сяброўства паміж пісьменнікам і яго вучнямі. Назва фільма — цытата з дыялогу: «Ці гатовы ты перайсці ў іншы свет?» — «Не, яшчэ не…».

Памёр 6.9.1998, ва ўзросце 88 гадоў.

Зноскі

  1. Тасіра Міфунэ, які да гэтага часу актыўна здымаўся і ў іншых японскіх рэжысёраў, сярод якіх былі і настаўнікі і вучні Курасавы, не мог мірыцца з павольнымі (што было звязана з грунтоўнасцю) тэмпамі працы Курасавы. Лаўрэат Венецыянскага кінафестывалю ў намінацыі Лепшы акцёр (другую ўзнагароду ён атрымае менавіта за «Чырвоную бараду») вырашыў стварыць сваю ўласную фірму «Міфунэ прадакшн». Пазней, Міфунэ скажа пра супрацоўніцтве з Курасавай: «З усяго, што я зрабіў, я не ганаруся нічым, апроч роляў, сыграных для яго».

Літ.:

Акира Куросава: (сборник статей из серии «Мастера зарубежного киноискусства»). М., 1977

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Commons

Шаблон:Фільмы Акіры Курасавы