ВЛ80

Электравоз УЛ80 (руск.: ВЛ80)) — Грузавы магістральны электравоз пераменнага току з восевай формулай 2(2_O-2_O) Першыя электравозы УЛ80 абсталёўваліся ртутныя дугавыя выпрамнікамі; пазней усе яны былі пераабсталяваны пад крамянёвыя выпрамнікі і сталі называцца УЛ80^К.

Змест

1 Імянныя электравозы серыі УЛ80^с
2 Тэхнічныя характарыстыкі электравоза УЛ80^с
3 Электравоз УЛ80^к
4 Электравоз УЛ80^Т
5 Электравоз УЛ80^см
6 Галерэя
7 Гл. таксама

Імянныя электравозы серыі УЛ80^с[правіць]

УЛ80^с-650 «Партызан-заслоновец» (Пастанова № 45/17 ад 23 мая 1983 года) прыпісаны да лакаматыўнага дэпо Баранавічы. Ажыццяўляе перавозку грузаў як па Беларусі, так і за яе межамі.

УЛ80^с-648 «Чыгуначнік Беларусі» (Пастанова № 51/20 ад 20 чэрвеня 1986 года) прыпісаны да лакаматыўнага дэпо Баранавічы. Працуе з грузавымі цягнікамі ад Брэста да Вязьмы.

Тэхнічныя характарыстыкі электравоза УЛ80^с[правіць]

Pод службы - грузавы
Hапруга - 25 кВ, 50 Гц
Восевая формула - 2(2_O-2_O)
Канструкцыйная хуткасць - 110км\г.
Маса - 192 т
Магутнасць - 6520 кВт
Мінімальны радыус поўных крывых - 125 м

Электравозы ВЛ80 ўсіх індэксаў будаваліся Новачаркаскі электравозабудаўнічы заводам (НЭВЗ) па праектах распрацаваным ВЭлНИИ ў перыяд з 1961 па 1995 год. Механічную частка, цягавыя рухавікі, дапаможныя Электрамашына завод вырабляў сам. Некаторыя важныя камплектуючыя завод атрымліваў ад іншых заводаў: цягавы трансфарматар, галоўны выключальнік.

Будаваўся з 1979 па 1994 год, выпушчана 2746 ад.

ВЛ80^С-1206

Фактычна УЛ80^с - гэта УЛ80^Т, даабстаўляны для працы ў складзе больш чым двух секцый пры кіраванні з адной кабіны па сістэме многіх адзінак (СМЕ). Першапачаткова электравоз будаваўся з магчымасцю працы толькі двух ці чатырох счэпленых секцый. У 1982 годзе былі пабудаваныя электравозы 550, 551, 552 якія маглі працаваць у складзе двух, трох ці чатырох секцый. З электравоза 697 (1983 год) усё электравозы будуюцца з такой магчымасцю. Адзіным абмежаваннем з'яўляецца немагчымасць працы трэцяга прычапной секцыі ў рэжыме рэастатнае тармажэння.

Шэраг змяненняў канструкцыі прывялі да пацяжэннем электравоза, і быў усталяваны новы пашпартны вага электравоза - 192 т.

Электравоз УЛ80^к[правіць]

Кампаноўка УЛ80^к малога нумары

Будаваўся з 1963 па 1971, выпушчана 695 адз. Пасля эксперыментаў з рэгуляваннем напружання Тэд на першаснай баку трансфарматара і каляскамі без рысор серыйныя УЛ80 здабылі канструкцыю, у цэлым працягвае традыцыю электравоза УЛ60К. Аднак, шматлікія вузлы значна адрозніваліся ад гэтых на УЛ60К - цягавыя рухавікі мелі больш выгадныя характарыстыкі, генератар току кіравання ДК-405 быў заменены на бескантактавы крыніца харчавання на аснове трансфарматара ТРПШ. Праход - уздоўж левай сценкі кузава, пакінутая прастора ад папярочнага праходу (размешчаны за кабінай секцыі) да межсекционного пераходу (размешчаны ў хвасце) адгароджаны шторамі і называецца высакавольтнай камерай (ВВК).

Кожная секцыя электравоза ВЛ80^к першых выпускаў (да нумара 380) мае два магутных (40 кВт) цэнтрабежных вентылятара для астуджэння цягавых рухавікоў, якія забіраюць паветра праз ўрэзацца ў правую сценку кузава жалюзі, і чатыры маламагутных высокооборотным(14 кВт, 2950 мин⁻¹) ВЭ6-М2 восевых вентылятара, кожны з якіх засмоктвае паветра праз устаноўленыя на даху жалюзі і падае яго ў шафу выпрямительной ўстаноўкі (шаф Вук таксама чатыры на секцыю). Усе дапаможныя машыны, акрамя МВ-2 (задняй каляскі), устаноўлены ўнутры ВВК. Размяшчэнне абсталявання ў кабіне і папярочным праходзе (у прыватнасці, размяшчэнне паветраразмеркавальнік тармазоў і клапанаў гукавых сігналаў пад столлю папярочнага праходу) не змяніліся ў параўнанні з ВЛ60^к.

Электравоз УЛ80^Т[правіць]

Электравоз УЛ80^Т-784

Выпрямительная ўстаноўка Вук-4000Т электравозаў УЛ80^Т, УЛ80^С

Тялежкi УЛ80^Т першых выпускаў былі аналагічныя тялежкам УЛ80^к, але з электравоза УЛ80^Т-1004 (1975 год)бакавыя апоры змяніла 'люлечная падвеска' — кузаў падвешаны да кожнай калясцы на чатырох подпружиненных стрыжнях, ледзь нахіленых да цэнтра каляскі для лепшага цэнтравання кузава пры адносяць яго ў бок, а таксама ў ланцугах кіравання замест топкія засцерагальнікі пастаўленыя 'аўтаматычныя выключальнікі'. Сістэма вентыляцыі змянілася ў параўнанні з УЛ80^к №№380-750 не кардынальна, але левыя форкамеры моцна паменшаны ў памерах і паднятыя пад дах, у выніку праходу па калідоры нішто не перашкаджае. Таксама значна зменена электрычная схема - на электравозе ўсталяваны рэастатнае тормаз. Гэта азначае ўстаноўку:

тармазных рэзістараў і контактор пераключэння іх супраціву (яны носяць назву контактор пашыранай зоны тармажэння і перамыкаюць супраціў рэзістараў з 1 Ом на 0,54 Ом);

Тармазных перамыкачоў, якія адключаюць цягавыя рухавікі ад выпрямительных установак і падлучаюць іх якары да тармазным рэзістараў, а абмоткі ўзбуджэння злучаюць паслядоўна і падлучаюць да ВУВ;

Выпрямительной ўстаноўкі ўзбуджэння, якая сабрана з тырыстараў і дазваляе плыўна рэгуляваць ўзбуджэнне якія працуюць у генератарным рэжыме рухавікоў, а, такім чынам, і тармазны высілак;

Прылады пераключэння паветра, якія ў цягавым рэжыме забяспечваюць фурманак паветра ад матор-вентылятараў № 3 і № 4 да выпрямительным устаноўкам, згладжваюцца рэактарам і маслоохладителям трансфарматара, а ў тармазным рэжыме да тармазным рэзістар;

Блока кіравання рэастатнае тармажэннем капец, які кіруе ВУВ, УПВ, контактор пашыранай зоны тармажэння і іншымі апаратамі. Капец усталяваны толькі ў першай секцыі электравоза.

Такая змена электрасхемы і даданне новых апаратаў пацягнула за сабой і перекомпоновку абсталявання ў секцыі.