Венерычныя захворванні

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці

Венерычныя захворванні альбо Захворванні, якія перадаюцца палавым шляхам, таксама інфекцыі, якія перадаюцца палавым шляхам (англ.: Sexually Transmitted Diseases ( STD's/STD) — пад гэтымі тэрмінамі разумеюць інфекцыйныя захворванні, найбольш частым шляхам заражэння якіміми з'яўляецца палавы.

Інфекцыі, за рэдкім выключэннім, якія перадаюцца толькі палавым шляхам, у айчыннай медыцыне адасабляюць у групу венерычных захворванняў (сіфіліс, ганарэя, данаваноз, мягкі шанкр). Іншыя захворванні, якія перадаюцца палавым шляхам, могуць перадавацца і іншым шляхам: парэнтэральным (ВІЧ, гепатыт В), прамым кантактным (часотка), вертыкальным (ВІЧ).

Дыягностыка[правіць | правіць зыходнік]

Для дыягностыкі выкарыстоўваецца агляд пацыента, выяўленне клінічных сімптомаў, як боль пры мочаспусканні, вылучэнні з палавых органаў, і аналіз мазкоў і ўзораў крыві. Фізічныя сімптомы (боль, вылучэнні) для некаторых захворванняў, як востраканцовыя кандыломы, могуць адсутнічаць зусім. Усе інструментальныя метады даследавання валодаюць хібнасцю, таму дыягназ ставіцца звычайна на падставе некалькіх відаў даследаванняў.

Для вывучэння лабараторных аналізаў узораў выкарыстоўваюцца наступныя метады:

  • мікраскапія змазка, якая маецца двух відаў прамой і люмінесцэнтнай;
  • культуральны метад, які разумеецца як нанясенне ўзору на пажыўную паверхню, затым аналіз лекавай устойлівасці;
  • выяўленне антыгенаў да ўзбуджальніка, гэта значыць метадамі ІФА — імуннай-ферментнага аналізу і ПІФ — прамой імунафлюарэсцэнцыяй;
  • выяўленне ДНК узбуджальніка, як метадам ПЛР — палімеразнай ланцуговай рэакцыі;
  • выяўленне антыцелаў у крыві, гэта значыць імуннага адказу арганізма на ўзбуджальніка.

Беларусь[правіць | правіць зыходнік]

На 4 студзеня 2007 года ў Беларусі чвэрць шлюбных параў былі бясплоднымі(англ.) бел. праз перанесеныя раней палавыя інфекцыі[1].

Зноскі

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]