Возера Туз

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Туз
турэцк.: Tuz Gölü
Lake Tuz.jpg
Возера Туз
Каардынаты: 38°50′00″ пн. ш. 33°20′00″ у. д. / 38.833333° пн. ш. 33.333333° у. д. (G) (O) (Я)
Размяшчэнне

Сцяг Турцыі Турцыя

Вышыня над узроўнем мора

905 м

Даўжыня

80 км

Шырыня

50 км

Плошча

1600-2500 км²

Найбольшая глыбіня

5 м

Туз (Турцыя)
Туз
Туз
Commons-logo.svg Катэгорыя на Вікісховішчы

Каардынаты: 38°50′00″ пн. ш. 33°20′00″ у. д. / 38.833333° пн. ш. 33.333333° у. д. (G) (O) (Я) Туз (турэцк.: Tuz Gölü, літар. Салёнае возера; у старажытнасці — Tatta; стар.-грэч.: Λιμνοθαλασσα εν Φρυγιη — «Фрыгійскае салёнае возера») — другое па велічыні возера ў Турцыі. Салёнасць возера складае 340 ‰. Размешчана ў цэнтры правінцыі Анатолія, у 105 км на паўночны ўсход ад Коньі і ў 150 км на паўднёвы ўсход ад Анкары.

Вялікую частку года гэта дробнае (1-2 м) і салёнае возера мае плошчу 1500 км². Яно звычайна мае даўжыню 80 км і шырыню 50 км, узровень зрэзу вады — 905 м над узроўнем мора.

Возера напаўняе тэктанічную ўпадзіну на цэнтральным плато Турцыі. У Туз упадаюць два буйных ручая, таксама возера сілкуецца ад падземных крыніц і ападкаў, бясцёкавае. Там дзе ў Туз упадаюць каналы і ручаі, утварыліся саланаватыя балоты. Улетку з-за выпарэнні Туз губляе большую частка сваёй вады, на перасохлым дне ўтвараецца пласт солі сярэдняй таўшчынёй 30 см. Узімку соль ізноў раствараецца ў прэснай вадзе, якую возера атрымлівае ў відзе ападкаў і сцёку з навакольных земляў.

Тры саляныя шахты на возеры здабываюць парадку 70 % ад усёй солі, якая спажываецца Турцыяй. Здабыча солі вызначае кірунак прамысловай дзейнасці ў рэгіёне, якая, галоўным чынам, звязана з ачысткай і перапрацоўкай солі. Возера атачаюць апрацоўваныя землі, толькі на поўдні і паўднёвым захадзе апрацоўка зямлі немагчымая з прычыны затапленне засоленых глеб.

У 2001 возера Туз разам з прылеглымі стэпамі было абвешчана асабліва ахоўнай тэрыторыяй. На групе астравоў у паўднёвай частцы возера гняздуецца вялікая папуляцыя фламінга. Акрамя таго, тут гняздуецца белалобы гусак, а ў навакольных вёсках — стэпавая пустальга.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]