Выклічнік
Выклі́чнікі — часціны мовы, нязменныя словы, якія непасрэдна выражаюць розныя эмоцыі, пачуцці, пабуджэнні, заклікі і да т.п.
Выклічнікі не ўваходзяць у сінтаксічную структуру сказа, але звязаны з яго зместам, выдзяляюцца на пісьме знакамі прыпынку, маюць адметную, залежную ад сітуацыі маўлення інтанацыю і экспрэсію. Па свайму сэнсу выклічнікі падзяляюцца на эмацыянальныя і імператыўныя. Па паходжанню сярод выклічнікаў вылучаюцца невытворныя і вытворныя, што суадносяцца са словамі іншых часцін мовы.
Выклічнікі могуць субстантывавацца, пераходзіць у часціцы, служыць базай для ўтварэння дзеясловаў з дапамогай адпаведных афіксаў.
Гл. таксама [правіць]
 |
Гэта пачатак артыкула па лінгвістыцы. Вы можаце дапамагчы праекту, выправіўшы і дапоўніўшы яго. |
| Часціны мовы | |
|---|---|
|
Назоўнік • Прыметнік • Лічэбнік • Займеннік • Дзеяслоў (дзеепрыметнік • дзеепрыслоўе • канверб) • Прыслоўе • Прэдыкатыў (катэгорыя стану) • Дапаможны дзеяслоў (звязак) • Детэрмінатар (артыкль • указальны прыметнік • прыналежны прыметнік) • Прылог (прыназоўнік • паслялог • circumposition) • Саюз • Часціца • Выклічнік |
