Хатынь

З пляцоўкі Вікіпедыя.
(Пасля перасылкі з Вёска Хатынь)
Перайсці да: рух, знайсці
Мемарыяльны комплекс
Хатынь
Hatyn 1.JPG
Каардынаты: 54°20′04″ пн. ш. 27°56′37″ у. д. / 54.334444° пн. ш. 27.943611° у. д. (G) (O) (Я)54°20′04″ пн. ш. 27°56′37″ у. д. / 54.334444° пн. ш. 27.943611° у. д. (G) (O) (Я)
Краіна Беларусь
Месцазнаходжанне Мінская вобласць
Аўтар праекта С. І. Селіханаў, Ю. Градаў, В. Занковіч, Л. Левін
Сайт Афіцыйны сайт

Хатынь (Мінская вобласць)
Хатынь
Хатынь

Хатынь — колішняя вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. 22 сакавіка 1943 года была знішчана нямецкімі карнымі войскам пры ўдзеле 118-га паліцэйскага батальёна (куды ўваходзілі ў тым ліку і былыя палонныя чырвонаармейцы) за тое, што жыхары вёскі дапамагалі партызанам[1].

Раніцай 22 сакавіка 1943 года на скрыжаванні дарог Плешчаніцы-Лагойск і Казыры-Хатынь партызаны атрада «Мсцівец» абстралялі легкавую машыну ў якой ехаў камандзір адной з рот 118 паліцэйскага батальёна гауптман Ганс Вельке. Вельке быў першым немцам, які заваяваў залаты алімпійскі медаль у лёгкай атлетыцы. Разам з былым лёгкаатлетам былі забітыя яшчэ некалькі паліцаяў-украінцаў. Паліцаі 118 батальёна выклікалі на дапамогу спецыяльны батальён штурмбанфюрэра Аскара Дірлевангера. Пакуль батальён ехаў з Лагойска, паліцаі арыштавалі і неўзабаве расстралялі групу мясцовых жыхароў — лесасекаў. Да вечара 22 сакавіка, карнікі па слядах партызанаў выйшлі да вёскі Хатынь, якую спалілі разам з усімі яе жыхарамі. Камандаваў расправай начальнік штаба 118 паліцэйскага батальёна Рыгор Васюр, колішні старшы лейтэнант Чырвонай Арміі.

Мемарыяльны комплекс «Хатынь»[правіць | правіць зыходнік]

Мемарыяльны комплекс на ўшанаванне памяці жыхароў в. Хатынь і іншых беларускіх вёсак, знішчаных акупантамі разам з насельніцтвам у Вялікую Айчынную вайну адкрыты 5 ліпеня 1969 г.

Аўтары: скульптар С. І. Селіханаў, архітэктары Ю. Градаў, В. Занковіч, Л. Левін — Ленінская прэмія 1970 года.

Мемарыял складаецца з некалькіх частак. У цэнтры комплексу бронзавая скульптура Няскоранага чалавека (выш. 6,1 м) з забітым хлопчыкам на руках, побач самкнёныя гранітныя пліты нагадваюць дах адрыны, дзе карнікі спалілі жыхароў вёскі. На брацкай магіле мармуровы Вянок памяці з тэкстамі сімвалічных зваротаў загінулых да жывых з просьбай берагчы мір і спакой на зямлі і адказу жывых загінулым. Комплекс паўтарае планіроўку былой вёскі, на месцы кожнага спаленага дома вянок зруба, унутры якога абеліск у выглядзе коміна з імёнамі і прозвішчамі спаленых яго жыхароў, наверсе абеліска — звон; на месцы былых вясковых калодзежаў мемарыяльныя знакі. На могілках вёсак 185 урнаў з зямлёй са спаленых разам з жыхарамі і не адноўленых пасля вайны вёсак. У сцяне Жалобы 66 ніш з назвамі найбольш буйных лагераў смерці і месцаў масавай загубы мірных жыхароў і савецкіх ваеннапалонных на тэрыторыі Беларусі. Побач са сцяной Жалобы і Могілкамі вёсак сімвалічныя Дрэвы жыцця са спісам 433 вёсак, знішчаных разам з жыхарамі і адроджаных пасля вайны. У цэнтры мемарыяла Вечны агонь на ўшанаванне памяці кожнага чацвёртага жыхара Беларусі, які загінуў у вайну, і тры бярозы як сімвал жыцця.

Зноскі

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Галерэя[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Commons