Гай Юлій Цэзар

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Гай Юлій Цэзар
GAIUS IULIUS CÆSAR
Гай Юлій Цэзар
"Зялёны Цэзар", пачатак I ст. н.э., Антычны збор, Берлін
Дыктатар Рымскай рэспублікі
кастрычнік 49 да н.э. — 15 сакавіка 44 да н.э.
Папярэднік: няма
Пераемнік: Актавіян Аўгуст
 
Нараджэнне: 13 ліпеня 100 да н.э.({{padleft:-100|4|0}}-{{padleft:7|2|0}}-{{padleft:13|2|0}})
Рым
Смерць: 15 сакавіка 44 да н.э.({{padleft:-44|4|0}}-{{padleft:3|2|0}}-{{padleft:15|2|0}}) (55 гадоў)
Рым
Дынастыя: Юліі, Юліі-Клаўдзіі
Бацька: Гай Юлій Цэзар Старэйшы
Маці: Аўрэлія Кота
Жонка: 1. Карнелія Цыніла
(83 да н.э.69 да н.э.)
2. Пампея Сула
(68 да н.э.62 да н.э.)
3. Кальпурнія Пізоніс
(59 да н.э.44 да н.э.)
Дзеці: 1. Юлія Цэзарыс, дачка Цэзара
(ад першага шлюбу)
2. Пталамей XV Цэзарыён
((пад сумненнем) пазашлюбны сын ад сувязі з Клеапатрай)

Гай Юлій Цэзар (лац.: Gaius Iulius Caesar[1]; 12 ці 13 ліпеня 102 ці 100 да н.э. – 15 сакавіка 44 да н.э.) — выдатны рымскі ваенны і палітычны дзеяч. Ініцыятар стварэння першага трыумвірату з Пампеем і Красам. Пераможца і заваёўнік галаў. Пераможца ў грамадзянскай вайне 49 – 45 да н.э. Пажыццёвы дыктатар[2]. Забіты ў выніку арганізаванага сенатарамі замаху на жыццё.

Пачатак кар'еры[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў вельмі знатнай, але беднай патрыцыянскай сям'і Юліяў, якія ўзводзілі сваё паходжанне да багіні Венеры і цара Анка Марцыя. Дакладная дата яго нараджэння невядома, бо пачаткі адпаведных біяграфічных твораў Плутарха і Светонія не захаваліся. У час панавання ў Рыме дыктатара Сулы у 82 — 79 да н.э. быў вымушаны збегчы з Рыма і хавацца ў Азіі, бо Цэзар быў сваяком Марыя і Цыны, ворагаў Сулы. Акрамя таго, Сула спрабаваў развесці Цэзара з яго жонкай Карнеліяй[3], выкарыстоўваючы свае дыктатарскія паўнамоцтвы. У час свайго выгнання Цэзар служыў у віфінскага цара[3] і аднойчы трапіў у палон да піратаў[4]. У выгнанні Цэзар працягваў атрымліваць адукацыю (у прыватнасці, на востраве Родас[5]), што потым дапамагло яму ў палітычнай кар'еры. Цэзар быў майстрам лацінскай пісьмовай мовы, а таксама быў выдатным прамоўцам.

Хутка пасля адыходу Сулы ад улады Цэзар быў абраны на малодшую грамадзянскую пасаду квестара. Смерць Сулы ў 78 да н.э. дазволіла вярнуцца да былых дэмакратычных традыцый. Адбываліся вольныя выбары магістратаў, суды зноў сталі роўнымі, і рашэнні выносіліся не па жаданню дыктатара, а так, як прагаласуюць суддзі. Цэзар быў ужо даволі значнай палітычнай фігурай, бо неаднаразова прыцягваў да суда магістратаў, якімі быў незадаволены народ (напрыклад, Далабелу і Публія Антонія[6]). Таксама Цэзар зрабіў выдатную прамову падчас пахавання сваёй жонкі[7], пасля чаго ён стаў лічыцца добрым прамоўцам. У гэтай прамове ён таксама закрануў тэму паходжання свайго роду ад багіні Венеры. Таксама Цэзар таемна аднавіў бюсты свайго сваяка Гая Марыя, якія ў свой час знішчыў Сула[8].

Праз некалькі год на выбарах прэтара Цэзар перамог з вялікай перавагай, дзякуючы сваім здольнасцям прамоўцы і велізарнай папулярнасці сярод плебеяў, якія складалі большасць выбаршчыкаў. Аднак на падтрымку сваёй папулярнасці, у тым ліку на арганізацыю гульняў для народа, Цэзар патраціў безліч грошай, у выніку чаго яго фінансавае становішча вельмі пагоршылася[6]. Менавіта ў гэты час Цэзар зблізіўся з Красам, адным з найбагацейшых рымлян таго часу. Крас бачыў у Цэзары прыладу для барацьбы супраць свайго ворага Пампея і таму шчодра азалаціў Цэзара[9].

У 63 да н.э., пасля смерці вялікага пантыфіка Квінта Цэцылія Метэла Пія, Цэзар быў абраны на гэтую вельмі ганаровую пасаду і стаў захавальнікам рымскіх рэлігійных традыцый, хаця на пасаду прэтэндавалі таксама два вельмі вядомых чалавека — Ісаўрык і Катул[10]. Аднак у часы Цэзара старыя рымскія рэлігійныя традыцыі амаль не паважаліся, а ў Рыме з'яўляліся новыя культы, прынесеныя з Грэцыі, Малай Азіі, Егіпта і Блізкага Усходу, таму роля вялікага пантыфіка была значна меншая, чым раней.

У тым жа 63 да н.э. Рым перажыў найбуйнейшую спробу незадаволеных існуючым ладам кіравання здзейсніць дзяржаўны пераварот — змову Катыліны. Лічылася, што Цэзар меў дачыненне да змовы, а раней, у 65 да н.э. ён нібыта быў адным з галоўных асоб першай спробы змовы. Аднак доказаў удзелу Цэзара ў змове не было, таму супраць яго не былі высунуты прамыя абвінавачванні. Аднак Катон Малодшы ў сваёй прамове ў сенаце паспрабаваў абвінаваціць Цэзара ў дачыненні да змовы[10], але Цыцэрон, які кіраваў раскрыццём змовы і пакараннем вінаватых, не стаў прымаць меры супраць Цэзара, улічваючы папулярнасць Цэзара сярод плебеяў.

Пасля прэтарства ў Рыме Цэзар выехаў у падначаленую яму на нейкі тэрмін правінцыю Дальняя Іспанія[9]. У Іспаніі Цэзар правёў некалькі невялікіх вайсковых кампаній і атрымаў навыкі ваяра і военачальніка[11], якія потым спатрэбіліся яму ў Галіі. Плутарх распавядае, што калі Цэзар ехаў у падначаленую яму Іспанію і калі ён праязджаў праз невялікае селішча, Цэзар у адказ на нейкі жарт сваіх сяброў сказаў: «Што да мяне, я б хацеў быць першым тут, чым другім у Рыме»[9].

Трыумвірат і консульства[правіць | правіць зыходнік]

Цэзар стаў буйной і вядомай самастойнай палітычнай фігурай, абапіраючыся на рымскіх плебеяў, нягледзячы на сваё патрыцыянскае паходжанне. У Цэзара з'явілілся і першыя ворагі — перш за ўсё, гэта былі сенатары са старых і паважаных сямействаў, якія вельмі крытычна адносіліся да так званых "папуляраў", да ліку якіх належаў і Цэзар.

Калі Цэзар вярнуўся з Іспаніі, ён спрабаваў адначасова дамагчыся трыумфа і змагацца на выбарах консулаў. У той жа час, удзельнічаць у выбарах было магчыма толькі асабіста, а ў гэтым выпадку Цэзар бы страціў магчымасць правесці трыумф[12]. Спачатку большасць сенатараў пагаджалася даць Цэзару магчымасць прымаць удзел у выбарах праз давераных асоб. Аднак калі наступіў дзень галасавання па пытанню, Катон Малодшы пачаў абструкцыю — прамову, якая доўжылася ўвесь дзень, і таму Цэзар быў вымушаны ахвяраваць трыумфам дзеля консульства[12]. У тым жа 60 да н.э. незадаволены сенатам Цэзар стварыў "першы трыумвірат" з удзелам Пампея і Краса — буйных палітыкаў старэйшага пакалення і былых суланцаў, якія таксама былі незадаволены апошнімі дзеяннямі сенатараў. Пампей і Крас раней варожа ставіліся адзін да аднаго, яднак Цэзар здолеў памірыць іх і зацікавіць у стварэнні агульнай кааліцыі супраць сенатараў. З падтрымкай гэтых буйных палітыкаў Цэзар пачаў дамагацца вышэйшай дзяржаўнай пасады — консульства. Больш таго, ён увайшоў у саюз з нейкім Луцыем Лукцэем, даволі багатым чалавекам — планавалася, што народ абярэ консуламі Цэзара і Лукцэя. Сенатары на чале з Катонам Малодшым супрацьпаставілі ім на выбарах Марка Кальпурнія Бібула, якога яны шчодра забяспечвалі золатам і сваёй падтрымкай. З яго дапамогай яны планавалі мінімізаваць уплыў Цэзара на дзяржаўныя справы, бо консульства было калегіяльнай пасадай, і ўсе важныя рашэнні павінны былі прымацца толькі са згоды абодвух консулаў. На выбарах былі абраны Цэзар і Бібул[13].

Цэзар даволі жорстка расправіўся з Бібулам — прыхільнікі першага прымусілі яго хавацца, не даючы займацца прамымі абавязкамі[13][14]. Прыхільнікі Катона, якія складалі большасць у сенаце, актыўна выступалі супраць усіх законаў Цэзара, якія былі накіраваны на паляпшэнне жыцця плебеяў. У адказ Цэзар арыштаваў Катона і запалохаў Цыцэрона — двух лідараў сенатарскай партыі.

Цэзар у Галіі. Грамадзянская вайна[правіць | правіць зыходнік]

Пасля заканчэння свайго консульства Цэзар накіраваўся ў Галію. Гальская вайна доўжылася амаль 10 гадоў амаль без перапынкаў. За гэты час Цэзар са сваімі легіёнамі паступова падпарадкаваў Рыму ўсю тэрыторыю сучаснай Францыі, а таксама частку Бельгіі. У час гальскай кампаніі Цэзар набыў вялікую папулярнасць сярод легіянераў. Пазней менавіта безумоўная падтрымка з боку легіёнаў дазволіла Цэзару пачаць грамадзянскую вайну і разбіць сваіх ворагаў па чарзе.

У час знаходжання ў Галіі Цэзар уважліва сачыў за справамі ў Рыме і перапісваўся з Пампеем і Красам. Аднак калі Крас памёр у Сірыі, а папулярнасць Цэзара, выкліканая перамогамі ў Галіі і пашырэннем Рымскай дзяржавы, засланіла папулярнасць Пампея, апошні заключыў саюз з варожа настроеным да Цэзара сенатам. Сенат са згоды Пампея пачаў патрабаваць вяртання Цэзара ў Рым з той прычыны, што вайна ўжо скончана. Больш таго, сенатары патрабавалі распусціць легіёны і даць сенату поўную справаздачу аб сваіх дзеяннях, у той час як Пампей хутка збіраў войска (афіцыйна – для кампаніі супраць Парфіі). Цэзар адмовіўся гэта зрабіць, і хутка пасля гэтага пачалася грамадзянская вайна 49 – 45 да н.э.

Грамадзянская вайна паміж Цэзарам і Пампеям[правіць | правіць зыходнік]

У час гэтай вайны Цэзар правёў кампаніі ў Італіі, Іспаніі, Грэцыі і Егіпце.

10 студзеня 49 да н.э. Цэзар перайшоў праз пагранічную раку Рубікон і хутка захапіў Рым, з якога паспеў збегчы ўвесь сенат на чале з Пампеем. Апошні вырашыў арганізаваць супраціўленне Цэзару ў Грэцыі і адплыў з Італіі. Цэзар спачатку правёў кампанію супраць пампеянцаў у Іспаніі і толькі потым высадзіўся ў Грэцыі. Першыя некалькі бітваў былі беспаспяховымі для Цэзара, аднак ён здолеў перавесці ваенныя дзеянні з горыстага Эпіру (сучасная Албанія і заходняя Грэцыя) на ўзбярэжжа Эгейскага мора. Там адбылася галоўная бітва грамадзянскай вайны — бітва пад Фарсалам у 48 да н.э., у якой Цэзар цалкам перамог армію Пампея. Пампей збег у Егіпет, але там яго схапілі і забілі па загаду егіпецкага цара. Пасля таго, як Цэзар прыплыў у Егіпет, ён умяшаўся ва ўнутрыегіпецкія інтрыгі на баку кандыдаткі на царскі трон Клеапатры. Пасля перамогі Цэзар пачаў афрыканскую кампанію на тэрыторыі сучаснага Туніса, дзе Цэзару процістаяў яго стары вораг Катон Малодшы. Катон скончыў жыццё самагубствам падчас аблогі крэпасці Утыка Цэзарам. Нарэшце, Цэзар правёў апошнюю кампанію — зноў у Іспаніі, дзе ён перамог апошніх пампеянцаў.

Пасля грамадзянскай вайны. Забойства Цэзара[правіць | правіць зыходнік]

Карл Тэадор фон Пілоці — Забойства Цэзара ў сенаце

Яшчэ ў час грамадзянскай вайны рымляне надалі Цэзару амаль усе магчымыя тытулы, а ў лютым 44 да н.э. Цэзар быў са згоды ўсяго рымскага народа абвешчаны пажыццёвым дыктатарам. У той жа час некаторыя з яго прыхільнікаў актыўна прасоўвалі ідэю аб прысваенні Цэзару яшчэ і царскага тытула, што выклікала вельмі стрыманую рэакцыю сярод рымлян і вельмі негатыўную – сярод некаторых патрыцыяў. Хаця Цэзар адмовіўся ад прыняцця царскага тытула, менавіта імкненне да адкрытай царскай улады лічыцца галоўнай прычынай замаху на яго жыццё[15].

З прычыны таго, што Цэзар збіраўся ісці на вайну супраць Парфіі, нездаволеныя патрыцыі дамовіліся забіць Цэзара ў самым хуткім часе. Цэзар быў забіты 15 сакавіка 44 да н.э. у час пасяджэння сената. Змоўшчыкі, сярод былі вельмі блізкія за Цэзара людзі, нанеслі яму 23 удары кінжаламі[16].

Асоба Цэзара[правіць | правіць зыходнік]

Цэзар зʼяўляецца, мабыць, самым вядомым рымлянінам. Яшчэ сучаснікі падкрэслівалі яго станоўчыя звычкі і здольнасці, а адмоўныя замоўчвалі. Яго асоба заўсёды была ў цэнтры грамадскай увагі, таму да нас дайшло шмат апісанняў яго асобы. Напрыклад, вядома, што ў Цэзара была лысіна, і таму ён карыстаўся магчымасцю безабмежавана насіць лаўровы вянок[17]. Яго абвінавачвалі ў вядзенні распуснага ладу жыцця — некаторыя называлі яго "муж усіх жонак і жонка ўсіх мужоў"[18]. У той жа час усе адзначалі, што Цэзар не піў віно ў вялікіх аб'ёмах, з-за чаго Катон Малодшы заўважыў, што "Цэзар адзіны з усіх узяўся за дзяржаўны пераварот цвярозым"[19].

З-за свайго ладу жыцця і асабліва з-за неабходнасці падтрымкі сваёй папулярнасці Цэзар рабаваў падначаленыя яму правінцыі як у часы вайны, а ў Галіі рабаваў нават буйнейшыя капішчы галаў. Акрамя таго, у год свайго консульства Цэзар, карыстаючыся сваімі паўнамоцтвамі, падмяніў у дзяржаўнай скарбніцы 3000 рымскіх фунтаў золата меддзю[20].

Цэзар выдатна валодаў зброяй і кіраваў канём[21], а таксама выдатна праводзіў усе бітвы, у якіх удзельнічаў. Са сваімі салдатамі ён быў у вельмі добрых адносінах, і яны амаль ніколі не выступалі супраць яго, нават калі ён вёў іх на грамадзянскую вайну супраць іншых рымскіх грамадзян.

Сучаснікамі адзначаецца таксама яго мяккасць. Пры магчымасці Цэзар імкнуўся замірыцца з усімі сваімі ворагамі[22], нават з Пампеям і Катонам. Цэзар з радасцю прыняў Цыцэрона, які быў адным з лідараў кансерватыўнай большасці сенатараў. Пасля перамогі ў грамадзянскай вайне Цэзар дазволіў усім пампеянцам вярнуцца ў Рым, і ніхто з іх не быў пакараны. Змоўшчыкаў, пра якіх яму было вядома, ён не пакараў смерцю, а толькі казаў, што яму вядомы ўсе іх планы[23].

Ацэнка дзейнасці Цэзара[правіць | правіць зыходнік]

Праўленне Цэзара лічаць аднім з галоўных момантаў у працэсе пераходу ад Рэспублікі да Імперыі, бо менавіта ён пачаў ламаць рэспубліканскія дзяржаўныя звычаі і ўсталёўваць новыя. Выдатны гісторык, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры Тэадор Момзен у сваёй фундаментальнай "Рымскай гісторыі" усімі сродкамі ўзвышаў Цэзара, паралельна прыніжаючы ўсіх сучасных яму палітыкаў, і перш за ўсё Пампея. Аднак лічыцца, што пазіцыя Момзена знаходзілася пад уплывам палітычных падзей у Германіі канца XIX стагоддзя. Шмат хто з гісторыкаў пачатку XX стагоддзя палемізаваў з Момзенам адносна яго поглядаў, і ў тым ліку адносна яго відавочна цэзарыянскай пазіцыі. У больш позніх, у тым ліку сучасных працах дзейнасць Цэзара ацэньваецца нейтральна і на фоне сучаснай яму вельмі складанай эпохі.

Ад кагномена Цэзара паходзяць германская назва манарха kaiser і славянская цар. У гонар Цэзара таксама названы месяц яго нараджэння (былы квінцілій), назва якога перайшла ў многія еўрапейскія мовы.

Зноскі

  1. Магчыма, яго прозвішча ў той час чыталася як Кайсар
  2. Плутарх. Параўнальныя жыццяпісы. Цэзар, 57
  3. 3,0 3,1 Плутарх. Параўнальныя жыццяпісы. Цэзар, 1
  4. Плутарх. Параўнальныя жыццяпісы. Цэзар, 1—2
  5. Плутарх. Параўнальныя жыццяпісы. Цэзар, 3
  6. 6,0 6,1 Плутарх. Параўнальныя жыццяпісы. Цэзар, 4
  7. Плутарх. Параўнальныя жыццяпісы. Цэзар, 5
  8. Плутарх. Параўнальныя жыццяпісы. Цэзар, 6
  9. 9,0 9,1 9,2 Плутарх. Параўнальныя жыццяпісы. Цэзар, 11
  10. 10,0 10,1 Плутарх. Параўнальныя жыццяпісы. Цэзар, 7
  11. Плутарх. Параўнальныя жыццяпісы. Цэзар, 12
  12. 12,0 12,1 Плутарх. Параўнальныя жыццяпісы. Цэзар, 13
  13. 13,0 13,1 Плутарх. Параўнальныя жыццяпісы. Цэзар, 14
  14. Гай Светоній Транквіл. Жыццё дванаццаці цэзараў. Боскі Цэзар, 20, 1
  15. Плутарх. Параўнальныя жыццяпісы. Цэзар, 60; Гай Светоній Транквіл. Жыццё дванаццаці цэзараў. Боскі Цэзар, 79, 3
  16. Гай Светоній Транквіл. Жыццё дванаццаці цэзараў. Боскі Цэзар, 82, 2
  17. Гай Светоній Транквіл. Жыццё дванаццаці цэзараў. Боскі Цэзар, 45
  18. Гай Светоній Транквіл. Жыццё дванаццаці цэзараў. Боскі Цэзар, 52
  19. Гай Светоній Транквіл. Жыццё дванаццаці цэзараў. Боскі Цэзар, 53
  20. Гай Светоній Транквіл. Жыццё дванаццаці цэзараў. Боскі Цэзар, 54
  21. Гай Светоній Транквіл. Жыццё дванаццаці цэзараў. Боскі Цэзар, 57
  22. Гай Светоній Транквіл. Жыццё дванаццаці цэзараў. Боскі Цэзар, 73
  23. Гай Светоній Транквіл. Жыццё дванаццаці цэзараў. Боскі Цэзар, 75

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Е.В. Фёдорова — Императорский Рим в лицах — Москва: Изд-во Московского университета, 1979. 461 с. (руск.) 

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Шаблон:Вялікія пантыфікі Шаблон:Рымскія дыктатары I ст. да н.э. Шаблон:Рымскія консулы 75-51 да н.э. Шаблон:Рымскія консулы 50—28 да н.э.