Галюцынацыя

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Галюцына́цыя, або амаро́ка — стан уяўнага (несапраўднага) успрымання чалавекам чыаго-небудзь як рэальна існуючага ў навакольнага асяроддзя без уздзеяння знешніх раздражняльнікаў. Паводле І. П. Паўлава, у аснове галюцынацыі ляжыць парушэнні функцыі кары галаўнога мозга. Найчасцей галюцынацыі ўзнікаюць пры псіхічных захворваннях.

Адрозніваюць галюцынацыі:

  • зрокавыя
  • слыхавыя
  • тактыльныя і інш.
  • простыя (успышкі, шоргат, стук)
  • складаныя (вобразы людзей, гаворка); сапраўдныя галюцынацыі і псеўдагалюцынацыі (менш выразныя і ў меншай ступені звязаныя з пачуццём рэальнасці; адсутнічаюць у дзіцячым узросце).

Да галюцынацый не адносяць ілюзіі. Зрокавыя галюцынацыі характэрныя для псіхозаў інфекцыйнага і інтаксікацыйнага паходжання.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 5: Гальцы — Дагон / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн., 1997. — 576 с.: іл. ISBN 985-11-0090-0 (т. 5), ISBN 985-11-0035-8