Геакрыалогія

З Вікіпедыя.

ГЕАКРЫАЛОГІЯ, мерзлотазнаўства, раздзел геалогіі, які вывучае мёрзлыя горныя пароды, асаблівасці іх складу, будавання, заканамернасці фармавання, развіцці ў часе і прасторы, а таксама мярзлотна-геалагічныя працэсы і з'явы. Аб'ектам даследавання геакрыалогіі з'яўляецца мерзлая зона літасферы або крыалітазона.

Геакрыалогія як самастойная галіна ведаў аб мёрзлых горных пародах (глебах, грунтах) аформілася ў СССР у 1920-х гадах на стыку геалагічных, геаграфічных, геафізічных і інжынерна-тэхнічных дысцыплін. Станаўленне і развіццё геакрыалогіі у Расіі звязана з імёнамі выбітных прыродазнаўцаў У.І. Вярнадскага, У.А. Обручава, М.І.Сумгіна.

Нараўне з агульнай геакриалогіяй вылучаецца інжынерная геакрыалогія, якая вывучае навуковыя асновы праектавання і будаўніцтвы розных будынкаў на шматгадовамёрзлых горных пародах, іх воднай і цеплавой меліярацыі, іншыя прыкладныя задачы.

[правіць] Літаратура

• Ершов Э.Д. Общая геокриология. М.: Недра, 1990.
• Ершов Э.Д. Общая геокриология. М.: МГУ, 2002.
• Мерзлотоведение. / Ред. В.А.Кудрявцев. М.: МГУ, 1981.
• Общее мерзлотоведение (геокриология). / Ред. В.А.Кудрявцев. М.: МГУ, 1978.