Горад Валожын

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Горад
Валожын
St. Joseph Roman Catholic Church in Valozhyn town.jpg
Касцёл Св. Іосіфа ў Валожыне
Сцяг Герб
Сцяг
Герб
Каардынаты Каардынаты: 54°05′00″ пн. ш. 26°31′00″ у. д. / 54.083333° пн. ш. 26.516667° у. д. (G) (O) (Я)54°05′00″ пн. ш. 26°31′00″ у. д. / 54.083333° пн. ш. 26.516667° у. д. (G) (O) (Я)
Краіна
Вобласць
Раён
Сельсавет
Першае згадванне
Насельніцтва
11 200 чалавек (2007)
Часавы пояс
Тэлефонны код
+375 1772
Паштовы індэкс
222340
Аўтамабільны код
5
Валожын (Беларусь)
Валожын
Валожын
Валожын (Мінская вобласць)
Валожын
Валожын

Валожын — горад у Мінскай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Валожынскага раёна, на р. Валожынка. У 75 км ад Мінска, 17 км ад чыгуначнай станцыі Валожын на лініі МаладзечнаЛіда, каля аўтастрады Мінск—Гродна. Насельніцтва 11,2 тыс. чал. (2007).

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Вядомы з 14 ст. Паводле Хронікі Быхаўца, у 1440-я г. Валожын належаў невядомым з крыніц князям Валожынскім і быў канфіскаваны ў іх за ўдзел у змове супраць вял.кн. Казіміра Ягелончыка ў 1445 г. Каля 1450 г. Казімір Ягелончык даў Валожын віленскаму ваяводу Я. Манівідавічу, у 1484 г. — В. М. Вярэйскаму. У 1492 г. упершыню ўзгадваецца валожынскі касцёл. У пач. 16 ст. належаў С. В. Вярэйскай і яе мужу А. Гаштольду; у Валожыне дзейнічалі Спаская і Пятніцкая цэрквы. З 1549 г. уласнасць вял.кн. Жыгімонта Аўгуста, кіраўваўся дзяржаўцамі. З 1551 г. — мястэчка. Пасля адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы 1565—1566 г. у Ашмянскім пав. Віленскага ваяв. У 1582 г. маёнтак Валожын — уласнасць вял.гетм. літоўскага М. Радзівіла Рудога. У 1614 г. вял.гетм.літоўскі К. Радзівіл прадаў Валожын з маёнткам кашталяну менскаму і жамойцкаму А. Служку. У 1681 г. маршалак надворны Ю. Б. Служка занаваў у Валожыне касцёл і манастыр бернардынаў (зліквідаваны ў 1864), пры манастыры дзейнічала школа. У 1683 г. заснаванае праваслаўнае брацтва. З канца 17 ст. цэнтр староства. У пач. 18 ст. у Валожыне 107 двароў, 5 вуліц, 2 царквы, 2 касцёла. У 1710 г. узведзена драўляная вуніяцкая царква. З 1738 г. Валожын уладанне князёў Чартарыйскіх, з кан. 18 ст. — Радзівілаў, Чартарыйскіх і Тышкевічаў. У 1790 г. у мястэчку 186 двароў. Пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай у 1793 г. у складзе Расійскай імперыі.

Валожынская ешыва

У 1806—1892 г. у Валожыне дзейнічала яўрэйская духоўная акадэмія (Валожынская ешыва).

З 1921 у складзе Польшчы, цэнтр Валожынскага павета. З 1939 у БССР, з 15.1.1940 цэнтр раёна ў складзе Баранавіцкай вобласці, з 20.9.1944 — у складзе Маладзечанскай вобласці, з 20.1.1960 — у складзе Мінскай вобласці.

Дэмаграфія[правіць | правіць зыходнік]

  • 2004 — 11,4 тыс. чал.
  • 2006 — 11,3 тыс. чал.
  • 2007 — 11,2 тыс. чал.

Эканоміка[правіць | правіць зыходнік]

Аснову эканомікі складаюць прадпрыемствы харчовай, лёгкай, дрэваапрацоўчай прамысловасці. Гасцініца «Валожын».

Культура[правіць | правіць зыходнік]

Валожынскі краязнаўчы музей.

У 2000 і 2007 гадах горад быў месцам правядзення фестывалю «Адна зямля»[1][2].

Выдатныя мясціны[правіць | правіць зыходнік]

Валожын на манетах Нацыянальнага Банка РБ[правіць | правіць зыходнік]

Вядомыя асобы[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Воложин // Туристская энциклопедия Беларуси / редкол. Г. П. Пашков [и др.]; под общ. ред. И. И. Пирожника. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 648 с. ISBN 978-985-11-0384-9;
  • Воложин // Города, местечки и замки Великого княжества Литовского: Энциклопедия. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2009. — 312 с. — 3000 экз. — ISBN 978-985-11-0432-7.

Зноскі

  1. «Адна зямля» – заўсёды свята//«Рэгіянальная газета», 30 чэрвеня 2000 г., № 26 (271)
  2. «Адна зямля» – звонкагалосая песня//«Рэгіянальная газета», 6 ліпеня 2007 г., № 27 (633)

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]