Горад Кенітра

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Горад
Кенітра
араб.: القنيطرة
Kenitra 6.58437W 34.26353N.jpg
Від з космасу

Каардынаты: 34°15′00″ пн. ш. 6°35′00″ з. д. / 34.25° пн. ш. 6.583333° з. д. (G) (O) (Я)34°15′00″ пн. ш. 6°35′00″ з. д. / 34.25° пн. ш. 6.583333° з. д. (G) (O) (Я)

Краіна
Вобласць
Заснаваны
Ранейшыя назвы
Порт-Ліятэй
Плошча
650 км²
Насельніцтва (2006)
850 025 чалавек
Часавы пояс
Тэлефонны код
+212-16
Паштовы індэкс
14000
Афіцыйны сайт

Кенітра (Марока)
Кенітра
Кенітра


Кені́тра (араб.: القنيطرة, маленькі мост, масток) — горад на паўночным захадзе Марока, порт на рацэ Себу, у 12 кіламетрах ад узбярэжжа Атлантычнага акіяна і ў 40 км на поўнач ад сталіцы Рабата. Адміністрацыйны цэнтр вобласці Гарб-Шрарда-Бені-Хсен.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Да ўсталявання пратэктарата Францыі над Марока на месцы сучаснага горада была толькі крэпасць («касба»). Горад заснаваў Юбер Ліятэй, першы французскі генерал-губернатар, у 1912 з мэтай развіцця гандлю паміж гарадамі атлантычнага ўзбярэжжа краіны і Фесам, Мекнесам, якія знаходзяцца ўсходней. Порт у Кенітры быў адкрыты ў 1913. У 1933 французы далі афіцыйную назву гораду Порт-Ліятэй. Горад быў пераназваны ў Кенітру у 1956, пасля атрымання Марока незалежнасці.

З сямідзесятых гадоў у Кенітры размяшчалася ваенная база, частка тэрыторыі якой займалі амерыканскія ваенныя. У 1991 амерыканцы пакінулі базу ў Кенітры.

Эканоміка[правіць | правіць зыходнік]

Эканоміка Кенітры заснавана на вытворчасці таканіны, цыгарэт, перапрацоўцы рыбы, а таксама на гадоўлі цытрусавых, пшаніцы і гародніны. У Кенітры здабываюць цынк, нафту і прыродны газ. Прадпрыемствы харчовай (галоўным чынам кансервавай, мукамольнай) прамысловасці.

Каледжы і ўніверсітэты[правіць | правіць зыходнік]

  • Université Ibn Tofail
  • ENCG Kénitra (École Nationale de Commerce et de Gestion de Kénitra)
  • HECI Kénitra (Hautes Etudes Commerciales et Informatiques)

Транспарт[правіць | правіць зыходнік]

У Кенітры дзве чыгуначныя станцыі: Кенітра-Віль і Кенітра-Медзіна. Электрацягнікі кожныя 30 хвілін ідуць на Рабат і Касабланку.

Вядомыя выхадцы і жыхары[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • БЭ ў 18 тамах., Т.8. Мн., 1999, С.229

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]