Горад Мекка

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Горад
Мекка
Makkahi mukarramah.jpg

Каардынаты: 21°27′00″ пн. ш. 39°49′00″ у. д. / 21.45° пн. ш. 39.816667° у. д. (G) (O) (Я)21°27′00″ пн. ш. 39°49′00″ у. д. / 21.45° пн. ш. 39.816667° у. д. (G) (O) (Я)

Краіна

Мекка (Саудаўская Аравія)
Мекка
Мекка

Ме́кка (араб.: مكة, мянушка: Umm Al Qura — «Маці ўсіх вёсак») — адзін з самых вялікіх гарадоў Саудаўскай Аравіі, святы горад Іслама. Знаходзіцца ля падножжа горнага масіву Джабар аль-Карнайт у вузкай даліне Абрахама, у 100 км ад Чырвонага мора. Насельніцтва налічвае каля 1,7 млн чалавек.

Мекка з'яўляецца цэнтрам Ісламу і самым святым горадам для мусульман, уваход у горад прадстаўнікам іншых рэлігій забаронены. Згодна з уяўленнямі мусульман, у Меццы нарадзіўся прарок Мухамад571 г.), а таксама яна сталася месцам атрымання меккскіх сураў Карану. Пасля вяртання прарока Мухамада з Медзіны ў Мекку ў 630 г. горад з'яўляецца месцам паломніцтва ўсіх мусульман. Пасля ўсталявання ў горадзе ўлады дынастыі Аліядаў у 960 г., яны атрымалі тытул шарыфаў. Шарыфы Меккі захоўвалі незалежнасць ад халіфата, якую змаглі захаваць нават пасля далучэння Меккі ў склад Атаманскай імперыі ў 1517 г. З 1924 г. Мекка належыць Саудаўскай Аравіі.

Самым вядомым месцам гораду з'яўляецца квадратны будынак, які быў прызначаны прарокам Мухамадам — Кааба. Вакол яго пабудаваная мячэць Аль-Харам, у якой адначасова могуць змясціцца 300 тыс. вернікаў. Гэта самае святое месца для мусульман. У паўднёва-ўсходнім куце Каабы знаходзіцца чорны камень (al-hadżar al-aswad), які з'яўляецца мэтай хаджа — паломніцтва. Чорны камень — гэта метэарыт, які, як мяркуюць мусульмане, даслаў ім Алах.

Упершыню горад узгадваецца ў працах Пталемея як Макараба. Да ўзнікнення Ісламу горад адыграваў значную ролю ў гандлі паміж краінамі Блізкага Усходу і Міжземнамор’ем, з'яўляўся рэлігійным цэнтрам паганскіх плямёнаў Аравійскага паўвострава[1].

Свяшчэнныя мясціны[правіць | правіць зыходнік]

Вядомыя асобы[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Энцыклапедычны слоўнік рэлігійнай лексікі беларускай мовы / У.М. Завальнюк, М.Р. Прыгодзіч, В.К. Раманцэвіч. – Мінск, Изд-во Гревцова, 2013. ISBN 978-985-6954-73-6. С.441-442.