Гусіная цыбуля

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Гусіная цыбуля
Gagea pratensis chateau-champigneulles 54 03042002 6.JPG
Гусіная цыбуля лугавая (Gagea pratensis)
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Gagea Salisb., 1806

Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на ВікіСховішчы
ITIS   500928
NCBI   82208
EOL   17819

Гусіная цыбуля (Gagea) — род травяністых раслін сямейства лілейных.

Вядома больш за 130 відаў (некаторыя аўтары даюць лічбу 280[3]). Пашыраны ва ўмераным поясе Еўразіі, а таксама ў Паўночнай Афрыцы. На Беларусі трапляюцца 8 відаў. Найбольш вядомыя і пашыраныя гусіная цыбуля жоўтая (Gagea lutea) і гусіная цыбуля малая (Gagea minima), растуць пераважна ў вільготных лісцевых і мяшаных лясах, хмызняках, садах і парках; рэдка трапляюцца гусіная цыбуля зярністая (Gagea granulosa), гусіная цыбуля пакрывальцавая (Gagea spathacea), гусіная цыбуля Пачоскага (Gagea paczoskii)[4], па звестках навуковай літаратуры вядомы гусіная цыбуля лугавая (Gagea pratensis), нізенькая (Gagea pusilla) і чырванеючая (Gagea rubicunda).

Невысокія шматгадовыя травяністыя расліны, ранаквітучыя цыбульныя эфемероіды (улетку надземныя часткі адміраюць) з адной-трыма цыбулінамі (іншы раз каля асновы галоўнай цыбуліны развіваецца шмат дробных цыбулінак). Прыкаранёвы ліст адзін, зрздку два. Кветкі дробныя, жоўтыя (рознага адцення), радзей белаватыя, зеленаватыя ці чырванаватыя, у раскідзістых гронка-парасоналадобных суквеццях. Плод — трохгнездавая каробачка.

Лекавыя, харчовыя, кармавыя, меданосныя і дэкаратыўныя расліны.

Зноскі

  1. Выкарыстоўваецца таксама назва Пакрытанасенныя.
  2. Пра ўмоўнасць аднясення апісванай у гэтым артыкуле групы раслін да класа аднадольных гл. раздзел «Сістэмы APG» артыкула «Аднадольныя».
  3. Информационная система «Historia Gagearum»
  4. Растения Беларуси

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Вынаеў Г. Гусіная цыбуля // БелЭн у 18 т. Т. 5. — Мн., 1997.
  • Энцыклапедыя прыроды Беларусі. У 5-і т. Т.2 / Рэдкал.: І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш — Мн.: БелСЭ, 1983. — Т. 2. — С. 148. — 522 с. — 10 000 экз.