Гімн Калумбіі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Himno Nacional de la República de Colombia
Нацыянальны гімн рэспублікі Калумбія
Аўтар слоў Рафаэль Нуньес, 1887
Кампазітар Арэстэ Сіндзічы, 1887
Краіна Flag of Colombia.svg Калумбія
Зацверджаны 1920
Інструментальная версія

Нацыянальны гімн Рэспублікі Калумбія (ісп.: Himno Nacional de la República de Colombia) — дзяржаўны гімн Калумбіі. Аўтарам яго слоў быў прэзідэнт краіны Рафаэль Нуньес.

Выконваецца па нацыянальным радыё і тэлебачанні штодня ў 6 гадзін раніцы і а 18-й гадзіне вечара ў парадку прыпеў - першы куплет - прыпеў.

Тэкст гімна[правіць | правіць зыходнік]

Арыгінальны тэкст
Прыпеў
¡Oh gloria inmarcesible!

¡Oh júbilo inmortal!
En surcos de dolores
el bien germina ya.

I
Cesó la horrible noche,

la libertad sublime
derrama las auroras
de su invencible luz.
La humanidad entera,
que entre cadenas gime,
comprende las palabras
del que murió en la cruz.

II
«¡Independencia!» grita

el mundo americano;
se baña en sangre de héroes
la tierra de Colón.
Pero este gran principio,
«El rey no es soberano»[1]
resuena, y los que sufren
bendicen su pasión.

III
Del Orinoco el cauce

se colma de despojos,
de sangre y llanto un río
se mira allí correr.
En Bárbula no saben
las almas ni los ojos,
si admiración o espanto
sentir o padecer.

IV
A orillas del Caribe,

hambriento un pueblo lucha,
horrores prefiriendo
a pérfida salud.
¡Oh, sí!, de Cartagena
la abnegación es mucha,
y escombros de la muerte
desprecian su virtud.

V
De Boyacá en los campos,

el genio de la gloria,
con cada espiga un héroe
invicto coronó.
Soldados sin coraza
ganaron la victoria;
su varonil aliento
de escudo les sirvió.

VI
Bolívar cruza el Ande

que riegan dos océanos,
espadas cual centellas
fulguran en Junín.
Centauros indomables
descienden a los llanos,
y empieza a presentirse,
de la epopeya el fin.

VII
La tropa victoriosa

en Ayacucho truena,
que en cada triunfo crece
su formidable son.
En su expansivo empuje
la libertad se estrena,
del cielo americano
formando un pabellón.

VIII
La virgen sus cabellos

arranca en agonía
y de su amor viuda
los cuelga del ciprés.
Lamenta su esperanza
que cubre loza fría,
pero glorioso orgullo
circunda su alba tez.

IX
La patria así se forma,

termópilas brotando;
constelación de cíclopes
su noche iluminó.
La flor estremecida
mortal el viento hallando,
debajo los laureles
seguridad buscó.

X
Mas no es completa gloria

vencer en la batalla,
que el brazo que combate
lo anima la verdad.
La independencia sola
el gran clamor no acalla;
si el sol alumbra a todos,
justicia es libertad.

XI
Del hombre los derechos

Nariño predicando,
el alma de la lucha
profético enseñó.
Ricaurte en San Mateo,
en átomos volando,
"Deber antes que vida, "
con llamas escribió.

Зноскі

  1. У некаторых версіях «El pueblo es soberano»