Джавані Гронкі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Джавані Гронкі
Giovanni Gronchi
Giovanni Gronchi.jpg
сцяг
3-і прэзідэнт Італіі
11 мая 1955 — 11 мая 1962
Папярэднік: Луіджы Эйнаўдзі
Пераемнік: Антоніа Сеньі
сцяг
Старшыня Палаты дэпутатаў
8 мая 1948 — 29 красавіка 1955
Папярэднік: Умберта Тэрачыні
Пераемнік: Джавані Леонэ
сцяг
Пажыццёвы сенатар
29 красавіка 1955 — 17 кастрычніка 1978
 
Партыя: Хрысціянска-дэмакратычная партыя Італіі
Адукацыя: Вышэйшая Звычайная Школа Пізы
Прафесія: выкладчык
Веравызнанне: каталік
Нараджэнне: 10 верасня 1887({{padleft:1887|4|0}}-{{padleft:9|2|0}}-{{padleft:10|2|0}})
Пантэдэра, Каралеўства Італія
Смерць: 17 кастрычніка 1978({{padleft:1978|4|0}}-{{padleft:10|2|0}}-{{padleft:17|2|0}}) (91 год)
Рым, Італія
Жонка: Карла Бісаціні

Джавані Гронкі (іт. Giovanni Gronchi, 10 верасня 1887 - 17 кастрычніка 1978) — італьянскі палітык, прэзідэнт Італіі з 1955 па 1962 год. Яго прэзідэнцкі тэрмін адзначыўся няўдалым укараненнем у італьянскі ўрад левых партыйных плыняў.

Прэзідэнцтва[правіць | правіць зыходнік]

Яго дзейнасць на пасадзе прэзідэнта адзначылася імкненнем паступова адкрыць ўрад для левых партыі, калі сацыялісты і камуністы маглі ўвайсці ў яго склад. Таксама праводзілася актыўная палітыка супраць ўступлення Італіі ў НАТА. Аднак гэтыя праекты сустрэла жорсткая апазіцыя з боку ліберальных партыяў.

У спробе пазбегнуць тупіку, у 1959 годзе Гронкі прасунуў у прэм'ер-міністры даверанага члена сваёй ўласнай каталіцкай левай фракцыі Фернанда Тамброні, які сутыкнуўся з вялікім супрацівам і ўтрымаўся ў парламенце толькі дзякуючы галасам неафашыстаў. У выніку ўсё левая палітыка Гронкі прывяла да сур'ёзных наступстваў. У 1960 годзе ў многіх гарадах Італіі прайшлі масавыя беспарадкі, асабліва сур'ёзныя з іх былі ў Генуі, Лікаце і Рэджа-Эміліі, дзе паліцыя адкрыла агонь па дэманстрантах, забіўшы пяцёх чалавек.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • (it) Igino Giordani, Alcide De Gasperi il ricostruttore, Rome: Edizioni Cinque Lune, 1955.
  • (it) Giulio Andreotti, De Gasperi e il suo tempo, Milan: Mondadori, 1956.
  • Paul Ginsborg, A History of Contemporary Italy, Penguin Books, 1990 (lengthy account of post-war events in Italy from a rather heavily biased left-wing point of view; Gronchi’s election and its peculiar political circumstances are not covered; the Tambroni affair is narrated, but Gronchi’s role in it is glossed over).
  • (it) Indro Montanelli and Mario Cervi, L'Italia del Novecento, Rizzoli, 1998 (in Italian; a somewhat journalistic account of twentieth-century Italy, from a liberal point of view).
  • (it) S. Bertelli (ed.) Scritti e discorsi su Giovanni Gronchi a vent'anni dalla morte (1998), Giardini, 2000 (in Italian; mostly eulogies by old friends).
  • (it) Nico Perrone, Il segno della DC, Bari: Dedalo Libri, 2002, ISBN 88-220-6253-1.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]