Дзяржаўныя і афіцыйныя мовы ў Расіі

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці

Дзяржаўныя і афіцыйныя мовы ў Расіі, мовы, якія з'яўляюцца дзяржаўнымі на ўсёй тэрыторыі Расіі ці ў асабных рэгіёнах, а таксама мовы, якія маюць афіцыны статус паводле заканадаўства суб'ектаў Расійскай Федэрацыі.

Спіс дзяржаўных моў суб'ектаў Расійскай Федэрацыі[правіць | правіць зыходнік]

Мовы з афіцыйным статутам[правіць | правіць зыходнік]

  • вепская (Карэлія). Можа выкарыстоўвацца органамі мясцовага самакіравання[2]
  • долганская (Якутыя). Прызнаецца мясцовай афіцыйнай мовай у месцах пражывання гэтага народа і выкарыстоўваецца нароўні з дзяржаўнымі[3].
  • казахская (Рэспубліка Алтай). Выкарыстоўваецца ў афіцыйных сферах зносін у месцах кампактнага пражывання яго носьбітаў[4].
  • карэльская (Карэлія). Можа выкарыстоўвацца органамі мясцовага самакіравання[2]
  • комі-пярмяцкая (Комі-Пярмяцкая акруга Пермскага краю). Можа выкарыстоўвацца ў афіцыйных сферах зносін[5].
  • бурацкая (Агінская Бурацкая акруга Забайкальскага краю). Можа выкарыстоўвацца нараўне з рускай [6]
  • мансійская (Ханты-Мансійская аўтаномная акруга). Забяспечваецца права на выкарыстанне моў карэнных малалікіх народаў у афіцыйным справаводстве[7].
  • ненецкая
    • Ханты-Мансійская АА. Забяспечваецца права на выкарыстанне моў карэнных малалікіх народаў у афіцыйным справаводстве[7].
    • Ямала-Ненецкая аўтаномная акруга. Можа выкарыстоўвацца ў афіцыйным справаводстве ў месцах традыцыйнага пражывання карэнных малалікіх народаў Поўначы[8].
  • селькупская (Ямала-Ненецкая АА). Можа выкарыстоўвацца ў афіцыйным справаводстве ў месцах традыцыйнага пражывання карэнных малалікіх народаў Поўначы[8].
  • чукоцкая (Якутыя). Прызнаецца мясцовай афіцыйнай мовай у месцах пражывання гэтага народа і выкарыстоўваецца нароўні з дзяржаўнымі[3].
  • фінская (Карэлія). Можа выкарыстоўвацца органамі мясцовага самакіравання[2]
  • хантыйская
    • Ханты-Мансійская АА. Забяспечваецца права на выкарыстанне моў карэнных малалікіх народаў у афіцыйным справаводстве[7].
    • Ямала-Ненецкая АА. Можа выкарыстоўвацца ў афіцыйным справаводстве ў месцах традыцыйнага пражывання карэнных малалікіх народаў Поўначы[8].
  • эвенкійская (Якутыя). Прызнаецца мясцовай афіцыйнай мовай у месцах пражывання гэтага народа і выкарыстоўваецца нароўні з дзяржаўнымі[3].
  • эвенская (Якутыя). Прызнаецца мясцовай афіцыйнай мовай у месцах пражывання гэтага народа і выкарыстоўваецца нароўні з дзяржаўнымі[3].
  • юкагірская (Якутыя). Прызнаецца мясцовай афіцыйнай мовай у месцах пражывання гэтага народа і выкарыстоўваецца нароўні з дзяржаўнымі[3].

Афіцыйны статут моў нацменьшасцяў (без іх пераліку) у месцах іх кампактнага пражывання ўсталяваны таксама заканадаўствам рэспублік Башкартастан, Марый Эл, Татарстан, Удмуртыя, Хакасія, а таксама Чукоцкай АА.

Зноскі

  1. Частка 1, артыкул 11
  2. 2,0 2,1 2,2 Закон Рэспублікі Карэлія пра дзяржаўную падтрымку карэльскага, вепскага і фінскага моў у Рэспубліцы Карэлія. Артыкул 8, п. 1
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Закон Рэспублікі Саха (Якутыя) «Пра мовы ў Рэспубліцы Саха (Якутыя)». Частка I, артыкул 6
  4. Закон Рэспублікі Алтай «Пра мовы». Частка I, артыкул 4
  5. Статут Пермскага краю. Артыкул 42
  6. Статут Забайкальскага краю, ст. 108
  7. 7,0 7,1 7,2 Закон пра мовы карэнных малалікіх народаў Поўначы, якія пражываюць на тэрыторыі ХМАА
  8. 8,0 8,1 8,2 Закон пра родныя мовы карэнных малалікіх народаў Поўначы на тэрыторыі Ямала-Ненецкай аўтаномнай акругі