Другі крыжовы паход

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Другі крыжовы паход
Крыжовыя паходы
Дата 11471149
Месца Блізкі Усход
Прычына Пагроза дзяржавам крыжакоў
Вынік няўдалы
Тэрытарыяльныя
змены
ніякіх
Cупраціўнікі
Крыжакі:

France Ancient.svg Каралеўства Францыя
Holy Roman Empire Arms-single head.svg Свяшчэнная Рымская імперыя
Blason sicile famille Hauteville.svg Сіцылійскае каралеўства
Armoiries Bohémond VI d'Antioche.svg Княства Антыёхія
Flag of Kingdom of Jerusalem.svg Іерусалімскае каралеўства

Мусульмане:

Flag of Afghanistan (1880–1901).svg Эмірат Масула

Камандуючыя
France Ancient.svg Людовік VII

Holy Roman Empire Arms-single head.svg Конрад III
Blason sicile famille Hauteville.svg Ражэр II
Armoiries Bohémond VI d'Antioche.svg Раймунд дэ Пуацье
Flag of Kingdom of Jerusalem.svg Балдуін III Іерусалімскі

Flag of Afghanistan (1880–1901).svg Нур ад-Дзін Махмуд ібн Зангі

Шаблон:Другі крыжовы паход

Richard coeur de lion.jpg
Крыжовыя паходы
1-ы крыжовы паход
Сялянскі крыжовы паход
Германскі крыжовы паход
Нарвежскі крыжовы паход
2-гі крыжовы паход
3-ці крыжовы паход
4-ы крыжовы паход
Альбігойскі крыжовы паход
Крыжовы паход дзяцей
5-ы крыжовы паход
6-ы крыжовы паход
7-ы крыжовы паход
Крыжовыя паходы пастушкоў
8-ы крыжовы паход
Паўночныя крыжовыя паходы
Крыжовыя паходы супраць гусітаў
Крыжовы паход на Варну

Другі Крыжовы паход (1147-1149), пачаты з еўрапейскімі краінамі, у адказ на захоп мусульманамі Эдэскага Графства, быў абвешчаны рымскім папай Яўгенам III, і быў першы з крыжовых паходаў, які ўзначальвалі кіраўнікі дзяржаў, а менавіта Луі VII ад Францыі і Конрад III ад Германіі. Яшчэ ў Еўропе, войска падзялілася на дзве часткі, мінуўшы Візантыю і аказаўшыся ў Малой Азіі, яно было разбіта паасобку сельджукамі. Луі і Конрад і астаткі іх войскаў дасягнулі Іерусаліма і ў 1148, удзельнічалі ў безвыніковым нападзе на Дамаск. Крыжовы паход на ўсходзе быў няўдалы для ўдзельнікаў еўрапейскай кампаніі і вялікай перамогай для мусульман. Гэта ў канчатковым выніку прывяло да падзення Іерусаліма і пачатку трэцяга крыжовага паходу ў канцы 12-ага ст. Тым часам, ва Усходняй Еўропе, пачаўся першы з Паўночных крыжовых паходаў з мэтай гвалтоўнага хрышчэня язычніцкіх плямён.

Паход[правіць | правіць зыходнік]

Малая азія і краіны крыжаносцаў.

Войска абодвух каралёў было моцна стомлена, яно мела з сабою шмат абозаў і было ўязвіма. Таму сельджукі лёгка змаглі разбіць войска Конрада каля Дарылей. Французкая частка войска таксама спачувала напады сельджукоў. Абодзве арміі змаглі дабрацца да Іерусаліма, дзе адбыўся сход валадароў з мэтай вырашыць тактыку вядзення баявых дзеянняў супраць туркаў-сельджукоў. Французскі кароль прапанаваў адваяваць Эдэс, кароль Іерусаліма Балдуін III прапанаваў захапіць Аскалон, князь Антыохіі Раймунд дэ Пуацье - штурмаваць Алепа. Але было вырашана распачаць наступленне на багаты Дамаск, у той перыяд саюзніка Іерусалімскага каралеўства

У 1148 Дамаскам правіў візір Муйнадзін Унар, які прыняў рашэнне абараняць горад ад крыжакоў, ён адправіў паслоў у Сірыю да Нарудзіна, за дапамогай. Аблога Дамаска працягвалася 4 дні і скончылася 28.07.1148 адступленнем крыжацкага войска. Восенню 1148 войска еўрапейскіх манархаў пакінула тэрыторыю Святой Зямлі, морам адправіўшыся назад у Еўропу.

У 1155 Нарудзін зрабіў Дамаск сталіцай сваёй дзяржавы, а ў 1169 далучыў Егіпет да сваіх земляў, пасадзіўшы ва ўлады дынастыю Фатымідаў. Такім чынам было створана небяспечнае аб'яднанне Егіпту і Сірыі пад валадарствам адзінага чалавека. Другі крыжовы паход скончыўся беспаспяхова. Масульмане кансалідавалі ідэю свяшчэннай вайны і знішчыні амаль палову крыжацкага войска.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]


Літ.:

История средних веков. Европа. – Минск, 2000.   Самаркин В.В. Историческая география Западной Европы в средние века. – М., 1976.   История средних веков / Под ред. С.П. Карпова. – М., 2000. – Т. 1.   История средних веков / Под ред. С.П. Карпова. – М., 2000. – Т. 2.