Жан-Анарэ Фраганар

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Жан-Анарэ Фраганар
Аўтапартрэт
Аўтапартрэт
Дата нараджэння:

5 красавіка 1732({{padleft:1732|4|0}}-{{padleft:4|2|0}}-{{padleft:5|2|0}})

Месца нараджэння:

Грас

Дата смерці:

22 жніўня 1806({{padleft:1806|4|0}}-{{padleft:8|2|0}}-{{padleft:22|2|0}}) (74 гадоў)

Месца смерці:

Парыж

Жанр:

жывапісец, гравёр

Стыль:

Ракако

Commons-logo.svg Працы на Вікісховішчы

Жан-Анарэ́ Фрагана́р (фр.: Jean-Honoré Fragonard) (5 красавіка 173222 жніўня 1806) — французскі жывапісец і гравёр. Працаваў у стылі ракако. Стварыў больш 550 карцін (не лічачы рысункаў і гравюр).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Перш вучань Ж.-Б. Шардэна, а потым Франсуа Бушэ. У 1752 за карціну «Ахвярапрынашэнне Іераваама» атрымаў Вялікую Рымскую прэмію і адправіўся ў Рым. У Рыме значны ўплыў аказалі на яго італьянскія майстры XVII стагоддзя Бароча, Салімена, П. да-Картона і асабліва Т'епола. Пасябраваўшы тут з жывапісцам Гюберам Раберам, ён зрабіў разам з ім і з таленавітым аматарам мастацтва Сен-Нонам паездку на поўдзень Італіі. Плодам гэтай паездкі было выданне уўража: «Voyage de Naples et de Sicile», у якім большасць рысункаў гравіравана Фраганарам. Па вяртанні ў Парыж ён выставіў у салоне 1765 г. карціну: «Смерць Карэза» (знаходзіцца ў Луўрскім музеі ў Парыжы), за якую каралеўская акадэмія мастацтваў прыняла яго ў свае члены.

Фраганар, Пацалунак употай. Эрмітаж

Аднак неўзабаве пасля таго ён кінуў гістарычнай род жывапісу і, падпарадкаваўшыся густу таго часу, стаў пісаць ідэалістычныя жанры і пастаралі ў духу Вато і Бушэ, сцэны інтымнага жыцця пікантнага, часам бессаромна-эратычнага ўтрымання, дэкаратыўныя пано, партрэты, мініяцюры, акварэлі, пастэлі і па часах займацца афортным гравіраваннем. Творы яго ўвайшлі ў вялікую моду і прадаваліся па высокім кошце, дзякуючы чаму ён паспеў скласці сабе добрыя сродкі. Але рэвалюцыя разарыла яго, а класіцызм, паселены ў французскім мастацтве Ж.-Л. Давідам, пазбавіў яго ранейшай папулярнасці.

У 1793 годзе Фраганар з'ехаў з Парыжа ў Грас. Напачатку XIX стагоддзя ён вярнуўся ў Парыж, дзе памёр у 1806 годзе, амаль цалкам забыты.

Творы[правіць | правіць зыходнік]

  • «Арэлі» («Шчаслівая выпадковасць катання на арэлях») (1767-1768)
  • «Жаданае імгненне»
  • «Пацалунак употай» (1780-я)

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Вонкавыя спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]