Жарэс Іванавіч Алфёраў

Жарэс Іванавіч Алфёраў
Падчас наведвання Уладзімірам Пуціным і Герхардам Шродэрам Навукова-адукацыйнага цэнтра Фізіка-тэхнічнага інстытута ім. А.Ф. Іофэ РАН, 10 красавіка 2001 года
Дата нараджэння:	15 сакавіка 1930(1930-03-15) (82 года)
Месца нараджэння:	Віцебск, Беларуская ССР СССР
Краіна:	СССР → Расія
Навуковая сфера:	фізіка паўправаднікоў
Навуковая ступень:	доктар фізіка-матэматычных навук (1970)
Навуковае званне:	прафесар (1972), акадэмік АН СССР (1979), акадэмік РАН (1991)
Альма-матэр:	ЛЭТІ
Узнагароды і прэміі	Нобелеўская прэмія па фізіцы (2000) Шаблон:Ордэн «За заслугі перад Айчынай» I ступені

Жарэ́с Іва́навіч Алфёраў (нарадзіўся 15 сакавіка 1930, Віцебск) — савецкі і расійскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы ў 2000 годзе за распрацоўку паўправадніковых гетэраструктур і стварэнне хуткіх опта- і мікраэлектронных кампанентаў. Яго даследаванні адыгралі вялікую ролю ў інфарматыцы. З'яўляецца дэпутатам Дзяржаўнай Думы Расійскай Федэрацыі. Ініцыяваў заснаванне прэміі «Глабальная энергія» ў 2002 годзе. Да 2006 года ўзначальваў Міжнародны камітэт па прысуджэнні гэтай прэміі.

Нарадзіўся ў Віцебску ў сям'і Івана і Ганны Алфёравых. Названы ў гонар Жана Жарэса. Скончыў з залатым медалём сярэднюю школу №42 ў Мінску. Быў залічаны на 1 курс Энергетычнага факультэту Беларускага політэхнічнага інстытута (цяпер Беларускі нацыянальны тэхнічны універсітэт). Далей, паводле парады свайго настаўніка фізікі Я.Б.Мельцэрзона паехаў паступаць у Ленінград. У 1952 годзе скончыў Ленінградскі электратэхнічны інстытут імя У.І.Ульянава (ЛЭТІ). З 1953 года працуе ў Фізіка-тэхнічным інстытуце імя А.Ф. Іофэ (з 1987 да мая 2003 года быў дырэктарам, з мая 2003 году да ліпеня 2006 года - навуковы кіраўнік). Кандыдат фізіка-матэматычных навук (1961), доктар фізіка-матэматычных навук (1970). Прафесар ЛЭТІ (1972). У 1990-91 гадах — віцэ-прэзідэнт АН СССР, старшыня Прэзідыуму Ленінградcкага навуковага цэнтру. З 2003 года — старшыня Навукова-адукацыйнага комплекса «Санкт-Пецярбурскі фізіка-тэхнічны навукова-адукацыйны цэнтр» РАН. Акадэмік АН СССР (1979), потым РАН. Віцэ-прэзідэнт РАН, старшыня прэзідыюму Санкт-Пецярбурскага навуковага цэнтра РАН. Галоўны рэдактар «Лістоў у Часопіс тэхнічнай фізікі», сябра рэдактарскай рады часопісу «Навука і жыццё».

Аўтар больш як 500 навуковых працаў, трох манаграфій і каля пяцідзесяці вынаходніцтваў.