Звычайны паўзунок

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Звычайны паўзунок
Certhia familiaris 01.jpg
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Certhia familiaris (Linnaeus, 1758)

Арэал
выява
Ахоўны статус
Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на ВікіСховішчы
ITIS   178795
NCBI   73333
EOL   916105

Звычайны паўзунок (Certhia familiaris) — дробная птушка з атрада вераб'інападобныя, прадстаўнік роду паўзункі.

Апісанне[правіць | правіць зыходнік]

Невялiкіх памераў птушка, даўжыня цела 12-13 см, размах крылаў 17,5-21 см. Карычневы, бакi цела больш светлыя, на версе галавы выразныя плямкi iржавага колеру на надхвосці. У маладых верх цела светла-карычневы. Мае выгнутую дзюбу, фігурныя карычневыя надкрыллі, белыя падкрыллі. Жорсткія хваставыя пёры дапамагаюць ўзбірацца ўверх па ствалах дрэў.

Спеў даволi доўгі, чысты шчэбет, які заканчваецца трэллю. Значна адрозніваецца спевам ад падобнага віду караткапальцавага паўзунка (Certhia brachydactyla).

Пашырэнне[правіць | правіць зыходнік]

Арэал ад Пірэнеяў і Брытанскіх а-воў цягнецца праз Цэнтральную Азію да Ціхага акіяна i Японii, уключае Гімалаі, Алтай, Блізкі Усход.

Звычайны паўзунок мае каля дзевяці падвідаў, якія свабодна скрыжоўваюцца на тэрыторыі Еўразіі. Падвіды жывуць у лясах розных тыпаў, у той час як падобны від Certhia brachydactyla жыве звычайна ў іглічных лясах і на больш высокіх шыротах. Звычайны паўзунок можа насяляць хвойныя або змяшаныя лясы ўмеранай вільготнасці. На ўсходзе арэала — таксама лiсцевыя лясы ў далiнах, у Вялiкабрытанii таксама курціны дрэў сярод палёў, жыве ў вялiкiх садах, парках, засяляе жывыя агароджы.

Аселы, толькі паўночныя папуляцыі мігрыруюць. На Беларусі звычайны на гнездаванні аселы і качуючы ўзімку від.

Асаблівасці біялогіі[правіць | правіць зыходнік]

Звычайны паўзунок гняздуе ў шчылінах кары дрэў, асабліва, на секвоядэндроне. Самкі звычайна адкладаюць пяць ці шэсць крапчатых ружовых яек.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Птушкі Еўропы: Палявы вызначальнік / пад рэд. М. Нікіфарава. — Варшава: Навуковае выдавецтва ПНВ, 2000.