Зін эль-Абідзін Бен Алі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Зін эль-Абідзін Бен Алі
араб.: زين العابدين بن علي
фр.: Zine el-Abidine Ben Ali
Zine El Abidine Ben Ali.jpg
сцяг
2-і Прэзідэнт Туніса
7 лістапада 1987 — 14 студзеня 2011
Папярэднік: Хабіб Бургіба
Пераемнік: Махамед Ганушы (в.а.), Фуад Мебаза в.а.), Мансеф Марзукі
сцяг
6-ы Прэм'ер-міністр Туніса
2 кастрычніка — 7 лістапада 1987
Прэзідэнт: Хабіб Бургіба
Папярэднік: Рашыд Сфар
Пераемнік: Хедзі Бакуш
 
Партыя: Сацыялістычная дустураўская партыя (да 1988);
Дэмакратычнае канстытуцыйнае аб'яднанне (1988—2011)
Прафесія: Ваенны
Веравызнанне: Іслам, суніцкага толку
Нараджэнне: 3 верасня 1936({{padleft:1936|4|0}}-{{padleft:9|2|0}}-{{padleft:3|2|0}}) (78 гадоў)
Хамам-Сус Pre-1999 Flag of Tunisia.svg
Дзеці: сын: Мухамед
дочкі: Ghazwa, Dorsaf, Cyrine, Nessrine і Халіма
 
Узнагароды:
Кавалер ордэна Ізабелы Каталічкі з ланцугом, Іспанія
Спецыяльны клас ордэна Добрай Надзеі (ПАР) Ro3osr.gif

Зін эль-Абідзін Бен Алі (нар. 3 верасня 1936, Хамам-Сус) — другі прэзідэнт Туніса (7 лістапада 198714 студзеня 2011).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Сям'я была шматдзетнай — у ёй раслі шэсць хлопчыкаў і пяць дзяўчынак. Сярэднюю адукацыю атрымаў у ліцэі ў Сусе. Калі быў старшакласнікам, уключыўся ў актыўную падпольную дзейнасць за незалежнасць сваёй краіны. Ваяваў у шэрагах моладзевай арганізацыі, з'яўляючыся сувязным паміж раённымі аддзяленнямі Сацыялістычнай дустураўскай партыі. Яго некалькі разоў арыштоўвалі, кідалі ў турму, падвяргалі допытам.

Пасля абвяшчэння незалежнасці Туніса 20-гадовы Бен Алі накіроўваецца вучыцца ў Францыю ў ліку тых, хто быў закліканы скласці ядро будучых нацыянальных узброеных сіл. Там ён скончыў вышэйшую ваенную вучэльню ў Сен-Сірэ. Пазней Бен Алі атрымаў дыпломы не менш прэстыжных ваенных навучальных устаноў — артылерыйскага вучылішча ў Шалон-на-Марне (Францыя), вышэйшай школы разведкі і бяспекі і школы СПА (ЗША). Воінскае званне — генерал. Узнагароджаны туніскімі і замежнымі ордэнамі. Ён — кавалер ордэнаў Незалежнасці і Рэспублікі.

Пачаў службу ў якасці штабнога афіцэра. 10 год кіраваў службай ваеннай бяспекі. Служыў ваенным аташэ ў Марока і Іспаніі. Быў кіраўніком канцылярыі міністра абароны, затым — генеральным дырэктарам Службы нацыянальнай бяспекі. З 1980 па 1984 — пасол у Польшчы, назірае разгортванне крызісу ў польскай дзяржаве. Па вяртанні на радзіму праз некаторы час становіцца міністрам унутраных спраў.

У 1987 прызначаны прэм'ер-міністрам краіны. У лістападзе таго ж года ажыццявіў дзяржаўны пераварот і заняў пасаду прэзідэнта Туніса.

У выніку дзяржаўнага пераварота ў студзені 2011 пакінуў пасаду і ўцёк у Саудаўскую Аравію.