Кандэнсатар

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Кандэнсатары

Кандэнсатар — двухполюснік, якому уласцівы параўнальна вялікія ёмістасць і амічнае супраціўленне; прылада для захавання электрычнай энергіі. Звычайна складаецца з двух электродаў у форме пласцін (абкладак), падзеленых дыэлектрыкам, таўшчыня якога мала ў параўнанні з памерамі абкладак. Працэс назапашвання энергіі ў кандэнсатары, вядомы як "зарад", прыводзіць да назапашвання электрычнага зараду аднолькавай велічыні, але супрацьлеглай палярнасці, на кожнай з абкладак.

Кандэнсатары шырока выкарыстоўваюцца ў электронных схемах для раздзялення ланцугоў пастаяннага і пераменнага току, у сеціўных фільтрах, для згладжвання выхаднога напружання крыніц сілкавання, у рэзанансных контурах, і для многіх іншых мэтаў.

Ідэальны кандэнсатар характарызуецца адной пастаяннай велічыней, ёмістасцю, якая вымяраецца ў фарадах, і можа быць вылічана як адносіна электрычнага зараду на кожнай з абкладак да рознасці патэнцыялаў паміж імі. На практыцы заўжды ёсць абмежаванні на велічыню электрычнага поля ў дыэлектрыку, што выражаецца ў наяўнасці напружання прабою, абкладкі маюць паразітныя ўласныя індуктыўнасць і супраціўленне, паміж абкладкамі праходзіць ток уцечкі, ёмістасць кандэнсатара залежыць ад тэмпературы і частаты, і г.д.

Назву "кандэнсатар" даў Алесандра Вольта ў 1782 годзе (ад італьянскага condensatore), падкрэсліўшы здольнасць прылады назапашваць большы электрычны зарад у параўнанні са звычайным ізаляваным правадніком. І хоць у англійскай мове назва condensor лічыцца архаічнай (сучасная назва – capacitor), у большасці еўрапейскіх моў ужываюцца вытворныя ад condensatore назвы.