Лось

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Лось
Moose in lake.jpg
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Alces alces

Арэал
выява
Ахоўны статус
Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на Вікісховішчы
ITIS   180703
NCBI   9852
EOL   328654
Выява лася на паштовай марцы Беларусі

Лось (Alces alces) — парнакапытны сысун, самы буйны від сямейства аленевых.

Апісанне[правіць | правіць зыходнік]

Самы буйны з аленяў: даўжыня да 3 м, вышыня ў карку да 2,3 м, маса да 825 кг, самкі драбнейшыя. Шэрсць грубая, на спіне цёмна-бурая, на бруху і нагах белаватая. Рогі (толькі ў самцоў) вялікія, пераважна лапатападобныя, масай да 20 кг, на зіму спадаюць. Галава вялікая, шыя кароткая, тоўстая. На горле скурны выраст. Тулава масіўнае, кароткае. Ногі доўгія, з вузкімі восгрымі капытамі.

Пашырэнне[правіць | правіць зыходнік]

Пашыраны ў лясной і лесастэпавай зонах Еўразіі і Паўночнай Амерыкі. На Беларусі трапляецца ўсюды, больш шматлікі на паўночным усходзе.

Асаблівасці біялогіі[правіць | правіць зыходнік]

Корміцца травой, парасткамі і карой дрэў. Трымаецца статкамі па 3-8 (зрэдку да 20) асобін. Лад жыцця характарызуецца маларухомасцю. За дзень лось праходзіць кіламетр-паўтара, а калі дастаткова ежы, то можа перасунуцца ўсяго на 100—300 метраў. Бурая спіна і светлыя ногі робяць яго малазаўважным нават у зімнім гайку.

З пачатку жніўня лось пачынае вастрыць рогі аб маладыя дрэўцы, рыхтуючыся да шлюбных баёў. У сярэдзіне верасня самцы пачынаюць мычаць, прызываючы суродзіча на схватку за самку. Бойкі самцоў вельмі жорсткія, хаця і не працяглыя. Калі сілы няроўныя, то слабейшы хутка збягае. Але калі б'юцца два роўных па моцы самцы, то гэта можа быць бойка да пагібелі.

Самка нараджае 1-2 цялят.

Голас[правіць | правіць зыходнік]

Запіс рову лася можна праслухаць тут (фармат .ogg, працягласць 6 сек.)

Значэнне для чалавека[правіць | правіць зыходнік]

Аб'ект палявання. Мяса вельмі смачнае.

Яшчэ на наскальных малюнках паблізу Ангары, Енісея, Лены адлюстравана, як людзі выкарыстоўваюць лася ў якасці свойскай жывёлы: запрагаюць, ездзяць вярхом. У XV стагоддзі на ласях ездзілі шведскія салдаты і паліцэйскія. Фермеры ЗША ў XІX стагоддзі запрагалі ласёў у плуг. Але ён так і не стаў такой звыклай свойскай жывёлай, як конь ці карова. Як цяглавую сілу яго можна выкарыстоўваць абмежавана. Нягледзячы на ўсю сваю моц, лось не пераносіць доўгія нагрузкі. Ён мае маленькае, не адпаведнае масе цела, сэрца, таму хутка стамляецца.[1]

Зноскі

  1. Граковіч Е. Лось вядомы і загадкавы // Гоман Барысаўшчыны, № 2(107), 2008.