Луіс Феліпэ Скалары

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Луіс Феліпэ Сколары

Луіс Феліпе Сколары (парт.: Lui'z Felipe Scolari; 9 лістапада 1948) — бразільскі футбольны трэнер.

Асабістае жыццё[правіць | правіць зыходнік]

Сколары паходзіць з італьянскай сям'і, якая імігрыравала ў Бразілію. Яго бацька, які нарадзіўся ў Венецыі, у 1940-х гадах лічыўся адным з лепшых абаронцаў у штаце Рыў-Гранды-ду-Сул. Скалары ўспадкаваў ад яго італьянскае грамадзянства.

Трэнерская кар'ера[правіць | правіць зыходнік]

Клубныя каманды і Кувейт[правіць | правіць зыходнік]

Скалары пачаў трэнерскую кар'еру ў 1980-х у правінцыйным клубе «Сентро Спортыво Алагоано». За ім рушылі ўслед некалькі клубаў у Бразіліі і саудаўскі клуб «Аль-Шабаб», які стаў першым замежным клубам Скалары. У 1987 годзе Скалары трэніраваў адзін з найбольш вядомых бразільскіх клубаў — «Грэміё». Аднак і там ён затрымаўся ненадоўга і неўзабаве перайшоў у футбольны клуб «Гоіяс». Пасля гэтага Скалары на два гады з'ехаў у Кувейт, дзе трэніраваў клуб «Аль-Кадысія» і Зборную Кувейта па футболу. Па вяртанні ў Бразілію ў 1991 годзе Скалары стаў настаўнікам клуба «Крысіўма» і выйграў разам з ім Кубак Бразіліі па футболу і свой першы буйны тытул. У тым жа годзе ён ізноў пакінуў Бразілію і з'ехаў у Саудаўскую Аравію ў клуб «Аль-Ахлі» Джэда. Яму рушыла ўслед гадавое знаходжанне з старым клубе Скалары «Аль-Кадысія».

У 1993 годзе Скалары вярнуўся ў Бразілію і зноў узначаліў «Греміё». З гэтым клубам ён у 1994 годзе выйграў Кубак Бразіліі, у 1995 годзе — Кубак Лібертадорэс, а ў 1996 годзе — першынства Бразіліі. Пасля гэтага "вандроўца" Скалары з'ехаў у Японію ў клуб «Жубіло Івата», але неўзабаве ізноў вярнуўся ў Бразілію. На чале «Палмейрас» ён у 1998годзе зноў выйграў Кубак Бразіліі, а таксама заваяваў Кубак Меркасур і Кубак Лібертадорэс. У 2000 годзе Скалары перайшоў у «Крузейра».

Трэнер зборнай Бразіліі па футболу[правіць | правіць зыходнік]

Пад кіраўніцтвам Эмерсана Леау бразільцы не апраўдвалі чаканняў балельшчыкаў і ў Кубку Канфедэрацый 2001 занялі толькі чацвёртае месца. У чэрвені 2001 гады трэнерам Бразіліі стаў Скалары. Хоць у першы час негатыўныя вынікі працягваліся, яму ўдалося паспяхова мінуць адборачны тур да Чэмпіянат свету па футболу 2002, на якім Бразілія ў пяты раз стала чэмпіёнам свету, выйграўшы ў фінале ў Зборную Германіі па футболу. Пасля гэтага поспеху ён быў абраны трэнерам года ФІФА 2002. Тым не менш, Бразільская футбольная канфедэрацыя (CBF) і балельшчыкі былі незадаволеныя яго працай і праз некаторы час ён быў змушаны сысці ў адстаўку.

Трэнер зборнай Партугаліі па футболу[правіць | правіць зыходнік]

З 2003 года Скалары з'яўляецца трэнерам зборнай Партугаліі. На Чэмпіянат Еўропы па футболу 2004 ён вывеў каманду ў фінал, саступіўшы ў ім Зборная Грэцыі 0:1. Разам з немцам Ота Рэхагелем ён быў першым замежным трэнерам, якія дасягнулі фіналу гэтага першынства. У красавіку 2006года брытанская прэса абмяркоўвала яго кандыдатуру на месца трэнера зборнай Англіі Свена-Ёрана Эрыксана, аднак Скалары адмовіўся. Замест гэтага ён падоўжыў дамову з партугальскай футбольнай федэрацыяй да Чэмпіяната Еўропы па футболу 2008. На Чэмпіянаце свету па футболу 2006 яго выхаванцы прайгралі ў паўфінале зборнай Францыі, пасля чаго Скалары выказаў меркаванне, што суддзя падыгрываў французам. Па выніках чэмпіянату зборная Партугаліі заняла чацвёртае месца.

12 верасня 2007 года ў матчы адборачнага тура на ЧЕ 2008 супраць зборнай Сербіі па футболу паміж Скалары і сербскім гульцом Івіцай Драгуцінавічам дайшло да рукапрыкладства. У прыватнасці, Скалары спрабаваў стукнуць Драгуцінавіча кулаком у твар. Пазней ён сцвярджаў, што дакрануўся толькі да валасоў серба, але відэааналіз паказаў, што ўдар Скалары не трапіў у цэль толькі з-за таго, што Драгуцінавіч паспеў увярцуцца. Таму Скалары быў дыскваліфікаваны УЕФА на чатыры гульні.

Чэлсі[правіць | правіць зыходнік]

11 чэрвеня 2008 года, падчас групавога турніру чэмпіянату Еўропы, было афіцыйна абвешчана аб тым, што па канчатку турніру, а менавіта з 1 ліпеня 2008 года Скалары зойме пост галоўнага трэнера англійскага футбольнага клуба «Чэлсі».[1]

Трэнерскія дасягненні[правіць | правіць зыходнік]

Клубы
  • Чэмпіён штата Алагоас: 1982 («ССА»)
  • Чэмпіён штата Рыў-Гранды-дк-Сіу (3): 1987, 1995, 1996 («Грэміё»)
  • Чэмпіён Бразіліі: 1996 («Грэміё»)
  • Уладальнік Кубка Бразіліі (3): 1991 («Крысіўма»), 1994 («Грэміё»), 1998 («Палмейрас»),
  • Уладальнік Кубка Лібертадорэс (2): 1995 («Грэміё»), 1999 («Палмейрас»)
  • Уладальнік Рэкопы Паўднёвай Амерыкі]]: 1996 («Грэміё»)
  • Уладальнік Кубка Меркасур: 1998 («Палмейрас»)
Зборныя
  • Чэмпіянат свету па футболу: 2002 (Зборная Бразіліі па футболу)
  • Фіналіст Чэмпіянату Еўропы па футболу: 2004 (Зборная Партугаліі па футболу)
Асабістыя
  • Трэнер года ў Паўднёвай Амерыцы (2): 1999, 2002
  • Трэнер года ФІФА: 2002

Зноскі

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Шаблон:Бразілія на КА 2001

Шаблон:Партугалія на ЧЕ 2004 Шаблон:Партугалія на ЧС 2006 Шаблон:Партугалія на ЧЕ 2008 Шаблон:Бразілія на КК 2013

Шаблон:Трэнеры зборнай Кувейта па футболу Шаблон:Трэнеры ФК Палмейрас Шаблон:Трэнеры зборнай Бразіліі па футболу Шаблон:Трэнеры ФК Чэлсі Шаблон:Трэнеры ФК Бунёдкар Шаблон:Галоўныя трэнеры чэмпіёнаў свету па футболу Шаблон:Галоўныя трэнеры пераможцаў Кубкаў канфедэрацый