Мерсэ Радарэда

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Мерсэ Радарэда і Гургі
катал.: Mercè Rodoreda i Gurquí
Rodoreda.jpg
Дата нараджэння:

10 кастрычніка 1908({{padleft:1908|4|0}}-{{padleft:10|2|0}}-{{padleft:10|2|0}})

Месца нараджэння:

Барселона

Дата смерці:

13 красавіка 1983({{padleft:1983|4|0}}-{{padleft:4|2|0}}-{{padleft:13|2|0}}) (74 гадоў)

Месца смерці:

Жырона

Грамадзянства:

Каталонія

Род дзейнасці:

пісьменнік і Аўтар

Мерсэ Радарэда і Гургі (10 кастрычніка 1908 — 13 кастрычніка 1983) — каталонская пісьменніца пасляваеннага перыяду.

Яе раман La plaça del diamant (Плошча Дыямант, 1962) перакладзеная на шматлікія мовы. Шмат пісала пра грамадзянскую вайну ў Іспаніі.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Мерсэ Радарэда нарадзілася 10 кастрычніка 1908 года ў Барселоне. Яна была адзіным дзіцем у сям'і і рана вышла замуж за брата сваёй маці, калі ёй было дваццаць гадоў. Ён быў старэйшы за яе на семнаццаць гадоў. Праз год у іх нарадзіўся сын.

Шлюбнае і матчына жыццё накіроўвала яе на пісьменства. У той жа час, у Іспаніі пачынаецца другая рэспубліка і ў яе абстаноўцы свабоды пісьменніца становіцца адважнай і рашучай. У 1933 годзе яна выдала свой ​​першы раман на ўласныя грошы. Яна таксама працавала ў розных часопісах і за наступныя некалькі гадоў публікуе яшчэ тры рамана і некалькі казак.

У 1936 годзе, калі ў яе ўжо была шмат сувязяў з каталонскім публіцыстамі і важнымі людзьмі, пачалася грамадзянская вайна. У 1937 яна атрымала прэмію «Крэшэльс» за раман «Алома», але таксама развялася з мужам. У наступным годзе, перад канцом вайны, яна з'ехала ў Францыю ў спасылку. Яе сын адстаў ў Барселоне ў яе маці, таму што яны думалі, што яна вярнулася б неўзабаве. Але пасля Перпіньяна і Тулузы, яна паехала ў замак Roissy-en-Brie на ўсходзе Парыжа. Там спыніліся некаторыя каталонскія ўцекачы, і пісьменніца пачала любоўныя адносіны з каталонскім пісьменнікам Арманда Абіёлсам. Але была праблема. Ён быў жанаты на сястры іншага пісьменніка і яго швагер і яго цешча спыніліся ў самім замку і яны былі супраць гэтай любові.

Сітуацыя стала горш. Бежанцы ў замку павінны былі зноў пераехаць з-за пачатку другой сусветнай вайны. Некалькі з іх з'ехалі ў Амерыку, але пара закаханых паехала ў Лімож, дзе ён быў арыштаваны. Такім чынам, яны яшчэ два гады не маглі жыць разам. У рэшце рэшт, яны жылі разам у Бардо і зноў у Парыжы, але ёй было цяжка. Яна павінна была працаваць краўчыхай і не магла пісаць да 1947 года, калі пачала супрацоўніцтва з часопісам Рэвіста дэ Каталуньа. Да 1953 года яна толькі пісала кароткія казкі з-за дрэннага здароўя і паралічу правай рукі. Але яна паляпшалася і пераехала з Арманда ў Жэневу, таму што там ён пачаў працаваць перакладчыкам у ЮНЕСКА.

Па словах пісьменніцы, Жэнева была сумным горадам, і там яна знайшла час і свет каб пісаць. Яна напісала эсэ, раманы і кнігу казак, з якой яна пагуляла прыз Віктар Катала ў 1956 годзе. У гэты ж час яна таксама піша свой ​​самы вядомы раман, «Плошча Дыямант», які не выйграе прыз Сант Жорзі ў 1960 годзе. Але адзін член журы заўважыў раман і рэкамендаваў яго выдаўцу, які публікаваў яго ў 1962 годзе. У наступныя гады яна напісала і выдала іншыя раманы: «Вуліца камелій», «Сад каля мора», і г.д. Яе кнігі паступова прадаваліся перакладаліся на замежныя мовы. З аднаго боку ў шасцідзесятых гадах яна атрымлівала вялікае задавальненне ад поспехаў у кар'еры, але з іншага боку ў асабістым жыцці ў яе былі сумныя навіны: ў 1966 годзе памерла яе маці і праз тры гады яе першы муж. З-за яго спадчыны, яны з сынам спрачаюцца. Пасля смерці Арманда, ў 1971 годзе, яна адчувала сябе адной і пачуццё аддаленасці яшчэ ўзмацнілася, таму што яна выявіла, што ў Арманда была палюбоўніца з 1958 года. Яе адзінота ў Жэневе і сустрэча з сябрамі часоў вайны былі прычынамі вяртанні пісьменніцы ў Каталонію ў 1972 годзе.

На працягу шасці гадоў яна жыла ў Раманье дэ ла Селве ў сяброўкі, дзе пісьменніца скончыла «Зламанае люстэрка». Але пісьменніца прывыкла весці самотны лад жыцця і таму ў вёсцы яна пабудавала свой ​​дом, куды і пераехала. З Раманьі дэ ла Селва, дзе яна жыла да самай смерці, яна назірала, як некалькі яе кніг сталі фільмамі і ТБ перадачамі.

У 1983 годзе, яна памерла ў бальніцы Жыроны ад раку печані. Калі яна даведалася пра раку, яна больш не змагалася за жыццё. У апошнія дні жыцця яна памірылася са сваёй сям'ёй, таму што яе выдавец абвясціў іх.

Галоўныя творы[правіць | правіць зыходнік]

  • Aloma (1938) «Алома»
  • Vint-i-dos contes (1958)
  • La plaça del diamant (Плошча Дыямант) (1962)
  • El carrer de les camèlies (1966) «Вуліца Камелій»
  • Jardí vora el mar (1967)
  • Mirall Trencat (1974) «Разбітае люстэрка»
  • Semblava de seda i altres contes (1978)
  • Quanta, quanta guerra... (1980) «Колькі вайны»
  • La mort i la primavera, «Смерць і вясна», няскончаны, выйшаў пасмяротна

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]