Мнагачлен
Мнагачле́н, або мнагаскла́д[1], паліном — алгебраічная сума концай колькасці адначленаў [2], г.зн. складнікаў выгляду
дзе
— пэўны лік (каэфіцыент), x1, x2, ... ,xn — зменныя, k1, k2, ... ,kn — цэлыя неадмоўныя лікі.
Мнагачлен ступені n ад адной зменнай x мае выгляд:
дзе a0, a1, ... ,an — сталыя (пастаянныя) лікі, называныя каэфіцыентамі мнагачлена.
Інакш кажучы, мнагачлен — гэта матэматычны выраз концай даўжыні, збудаваны са зменных і каэфіцыентаў толькі шляхам складання, адымання, множання і ўзвядзення ў неадмоўную цэлую ступень (г.зн. могуць прысутнічаць натуральныя ступені зменных і нулявая ступень). Аднак дзяленне сталых адна на адну можа прысутнічаць, бо па сутнасці дзяленне можна прадставіць праз множанне. Напрыклад, x2 − x/4 + 7 − мнагачлен, а x2 − 4/x + 7x3/2 − не, таму што ягоны другі складнік (4/x) утрымлівае дзяленне на зменную x, і да таго ж, ягоны трэці складнік утрымлівае няцэлую ступень зменнай.
Часцей за ўсё, у выпадках, калі нейкая велічыня можа быць запісана ў выглядзе мнагачлена ад нейкага параметра, у якасці прыметніка ўжываецца слова "палінаміяльны", вытворнае ад запазычанага з лацінскай мовы слова "паліном" (лац.: polynomial); напрыклад, паняцце палінаміяльны час, што ўжываецца ў тэорыі складанасці вылічэнняў.
Слова "паліном" (лац.: polynomial) было ўтворана ад грэчаскага "poly", "многа" і сярэдневечнага лацінскага "binomium", "двухчлен". Само гэта слова ўвёў у латынь Франсуа Віет [3].
Мнагачлены сустракаюцца ў шматлікіх галінах матэматыкі і навукі. Напрыклад, яны выкарыстоўваюцца для пабудовы сістэм алгебраічных ураўненняў, якія апісваюць самыя разнастайныя працэсы і з'явы, ад найпрасцейшых да найскладанейшых. Імі карыстаюцца пры вызначэнні палінаміяльных функцый, якія шырока ўжываюцца ў навуцы, пачынаючы з прыродазнаўчых навук аж да эканомікі і сацыяльных навук. Мнагачлены выкарыстоўваюцца ў матэматычным і лікавым аналізе для набліжэння іншых функцый. У вышэйшай матэматыцы мнагачлены выкарыстоўваюцца пры пабудове палінаміяльных колцаў, якія з'яўляюцца адным з найважнейшых паняццяў у абстрактнай алгебры і алгебраічнай геаметрыі.
Змест |
Віды [правіць]
Мнагачлен (мнагасклад) ад адной зменнай − гэта выраз выгляду
дзе
− сталыя каэфіцыенты, а
− зменная.
Прыклад: 
Мнагачлен ад k зменных − концая сумма, пабудаваная са складнікаў выгляду
дзе
− сталыя каэфіцыенты,
− зменныя,
− сталыя неадмоўныя лікі.
Прыклад:
− мнагачлен ад двух зменных.
Адначлен − найпрасцейшы мнагачлен, які ўтрымлівае толькі адзін складнік 
Характарыстыкі [правіць]
Ступенню адначлена
, дзе
, называецца велічыня
.
У выпадку
(г.зн. t = 0) зручна лічыць, што ступень роўная адмоўнай бясконцасці: 
Прыклад: 
Ступенню мнагачлена (мнагасклада) называецца найбольшая са ступеняў яго складнікаў.
Прыклад: 
Простыя ўласцівасці [правіць]
- Сума мнагачленаў ёсць мнагачленам.
- Здабытак мнагачленаў ёсць мнагачленам.
- Вытворная мнагачлена anxn + an-1xn-1 + ... + a2x2 + a1x + a0 роўная мнагачлену nanxn-1 + (n-1)an-1xn-2 + ... + 2a2x + a1.
Каб вылічыць значэнне мнагачлена ў пункце, трэба прысвоіць зменным значэнні адпаведных каардынат гэтага пункта і выканаць патрэбныя множанні і складанні. Звычайна, у выпадку мнагачленаў ад адной зменнай вылічэнні выконваюцца па найбольш дзейснай схеме Горнера:
Прыклады графікаў [правіць]
Для мнагачленаў ад адной рэчаіснай зменнай можна нарысаваць графік на плоскасці.
- Графік нулявога мнагачлена
-
- f(x) = 0
- вось x.
- Графік мнагачлена 0-й ступені (сталай)
-
- f(x) = a0, дзе a0 ≠ 0,
- лінія, паралельная восі x, якая перасякае вось y у пункце (0,a0).
- Графік мнагачлена 1-й ступені (або лінейнай функцыі)
-
- f(x) = a0 + a1x , дзе a1 ≠ 0,
- нахіленая прамая, што перасякае вось y у пункце (0,a0) і мае вуглавы каэфіцыент a1.
- Графік мнагачлена 2-й ступені (квадратовага трохчлена)
-
- f(x) = a0 + a1x + a2x2, дзе a2 ≠ 0
- парабала.
- Графік мнагачлена 3-й ступені (кубічнага мнагачлена)
-
- f(x) = a0 + a1x + a2x2 + a3x3, дзе a3 ≠ 0
- кубічная крывая.
- Графікі мнагачленаў 2-й ці большай ступені
-
- f(x) = a0 + a1x + a2x2 + ... + anxn , дзе an ≠ 0 і n ≥ 2
- ёсць непарыўнымі нелінейнымі крывымі.
Гл. таксама [правіць]
Спасылкі [правіць]
- ↑ Матэматычная энцыклапедыя / гал. рэд. В. Бернік — Мінск: Тэхналогія, 2001.
- ↑ БЭ ў 18 т. Т. 10. Мн., 2000.
- ↑ Florian Cajori A History of Mathematics — AMS, 1991. — ISBN 978-0-8218-2102-2.|[1]




