Міклаш Янча

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Міклаш Янча
Miklós Jancsó
Jancso(atHome).jpg
Дата нараджэння:

27 верасня 1921({{padleft:1921|4|0}}-{{padleft:9|2|0}}-{{padleft:27|2|0}}) (93 гады)

Месца нараджэння:

Вац, Венгрыя

Дата смерці:

31 студзеня 2014({{padleft:2014|4|0}}-{{padleft:1|2|0}}-{{padleft:31|2|0}})[1] (92 гады)

Месца смерці:

Будапешт

Грамадзянства:

Flag of Hungary.svg Венгрыя

Прафесія:

кінарэжысёр

Кар'ера:

1950 -

Кірунак:

драма

IMDb:

ID 0417352

Commons-logo.svg Міклаш Янча на ВікіСховішчы

Міклаш Я́НЧА венг.: Miklós Jancsó, нар. 27 верасня 1921, Вац, Венгрыя) — венгерскі кінарэжысёр.

Скончыў універсітэт у г. Клуж (1944), Вышэйшую школу тэатрара і кіно ў Будапешце (1950). Народны артыст Венгрыі (1980).

3 1951 здымаў дакументальныя фільмы («Бессмяротнасць», 1959, прэмія Міжнароднага кінафестывалю ў Сан-Францыска 1960, і інш.). У мастацкім кіно дэбютаваў фільмам «Званы адпраўляюцца ў Рым» (1959). Асаблівасці яго творчай манеры выявіліся ў фільмах «Развязкі і завязкі» («Кантата», 1963), «Так я прыйшоў» (1965), «Бедныя хлопцы» («Без надзеі», 1966; прэмія Міжнародных кінафестываляў у Лакарна 1966, Лондане 1967). У фільмах «Зоркі і салдаты» (з СССР, 1967; спецыяльная прэмія Міжнароднага кінафестывалю ў Адэлаідзе 1969), «Цішыня і крык» (Залаты прыз Міжнароднага кінафестывалю ў Авеліна), «Светлыя вятры» (абодва 1968, за апошні гран-пры Міжнароднага кінафестывалю ў Адэлаідзе) аформілася мастацкая мадэль М. Янча — гістарычная парабала, якая прыняла выгляд фальклорнай абрадавай дзеі з харэаграфіяй і харавымі спевамі. Фільмы 1970-х г. «Пакуль народ яшчэ просіць» (прэміі Міжнародных кінафестываляў у Канах і Мілане 1972), «Любоў мая, Электра» (прэмія Міжнароднага кінафестывалю ў Чыкага 1975), «Венгерская рапсодыя», «Allegro barbaro» (спецыяльная прэмія Міжнароднага кінафестывалю ў Канах, Барселоне 1979) насычаны алегарычнымі і сімвалічнымі вобразамі. Сярод іншых работ: «Пацыфістка» (1970), «Сезон пачвар» (1987), «Гараскоп Ісуса Хрыста» (1988), «Бог падаецца назад» (1990), «Вальс «Блакітны Дунай» (1991, прэмія Міжнароднага кінафестывалю ў Манрэалі), «Гасподзь даў мне свяцільнік у Будапешце» (1998), «Маць тваю! Камары» (1999) і інш. Адначасова з 1971 ставіў тэатральныя спектаклі, у 1983-85 узначальваў тэатр у г. Кечкемет.

Спецыяльныя прэміі за ўклад у кінамастацтва Міжнародных кінафестываляў у Канах 1979, Венецыі 1990, Будапешце 1994. Дзяржаўная прэмія Венгрыі імя Кошута 1979.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Estève M. Miklós Jancsó. Paris: Lettres modernes, 1975
  • Bíró Y. Miklós Jancsó. Paris: Albatros,1977
  • Buttafava G. Miklós Jancsó. Salamanca: Ediciones Sígueme, 1977
  • Marlia G. Lo schermo liberato: il cinema di Miklós Jancsó. Firenze: Liberoscambio, 1982

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Commons


  1. http://www.origo.hu/filmklub/blog/halal/20140131-meghalt-jancso-miklos-filmrendezo.html