Міхаіл Іосіфавіч Велер

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Міхаіл Іосіфавіч Велер

Міхаіл Іосіфавіч ВЕЛЕР (руск.: Михаи́л Ио́сифович Ве́ллер; нар. 20 мая 1948, Камянец-Падольскі, Украінская ССР) — расійскі пісьменнік і філосаф, член Расійскага ПЭН-Цэнтра і Расійскага філасофскага таварыства, лаўрэат шэрагу літаратурных прэмій.

Праца[правіць | правіць зыходнік]

У 1972—1973 гадах працуе па размеркаванні ў Ленінградскай вобласці выхавальнікам групы падоўжанага дня пачатковай школы і настаўнікам рускай мовы і літаратуры ў сельскай васьмігадовай школе. Звольнены па ўласным жаданні.

Уладкоўваецца рабочым-бетоншчыкам цэха зборных канструкцый ЖБК-4 у Ленінградзе. У якасці вальшчыка лесу і землякопа выязджае летам 1973 з брыгадай «шабашнікаў» на Кольскі паўвостраў і Церскі бераг Белага мора.

У 1974 годзе працуе ў Дзяржаўным музеі гісторыі рэлігіі і атэізму (Казанскім саборы) малодшым навуковым супрацоўнікам, экскурсаводам, столярам, ​​забеспячэнцам і намеснікам дырэктара па адміністрацыйна-гаспадарчай частцы.

У 1975 годзе — карэспандэнт завадской газеты Ленінградскага абутковага аб'яднання «Скараход» «Скараходаўскі рабочы», в.а. загадчыка аддзела культуры, в.а. загадчыка аддзела інфармацыі. Першыя публікацыі апавяданняў у «афіцыйнай прэсе».

З мая па кастрычнік 1976 года — перагоншчык імпартнага быдла з Манголіі ў Бійск па Алтайскіх гарах.

З 2006 года вядзе штотыднёвую перадачу на Радыё Расіі «Пагаворым» з Міхаілам Велерам.

Аповесці і раманы[правіць | правіць зыходнік]

  • Рандэву са знакамітасцю (1990)
  • Прыгоды маёра Звягіна (1991)
  • Ножык Сярожы Даўлатава (1994)
  • Самавар (1996)
  • Ганец з Пізы (2000)
  • Жорсткі (2003)
  • Раманы (2003)
  • Мая справа (2006)
  • Не ножык не Сярожы не Даўлатава (2006)
  • Махно (2007)