Навухаданосар II

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Навухаданосар II
Навухаданосар II
Выява Навухаданосара II. Вавілонская камея
2-і Новававілонскі цар
7 верасня 605 — 7 кастрычніка 562 да н.э.
Папярэднік: Набапаласар
Пераемнік: Амель-Мардук
 
Нараджэнне: 630 да н.э.({{padleft:-630|4|0}})
Смерць: 7 кастрычніка 562 да н.э.({{padleft:-562|4|0}}-{{padleft:10|2|0}}-{{padleft:7|2|0}})
Род: X Новававілонская (халдзейская) дынастыя
Бацька: Набапаласар
Навухаданосар II (William Blake)

Навухаданосар II, Набу–кудуры–усур (Nabû-kudurri-uṣur) — сын Набапаласара, цар вавілонскі[1] (605/604562/561 да н.э.), адзін са славутых заваёўнікаў антычных часоў, яго імя ў перакладзе азначае: Набу, абарані карону.

Выдатны стратэг і палітык. У 605 да н.э. нанёс жорсткае паражэнне егіпцянам пад Кархемішам (605 г. да н.э.) і захапіў Сірыю і Палесціну. Гэта перамога вырашыла лёс Блізкага Усходу на карысць Навухаданосара. Спробы егіпцян аднавіць актыўную палітыку ў Сірыі шляхам стварэння кааліцыі мясцовых цароў выклікалі яго новыя ваенныя паходы. У 597 і 586 да н.э. захопліваў Іерусалім. У 586 да н.э. разбурыўшы Іерусалім, вывез у Вавілон нарабаваныя багацці і значную частку іерусалімскага насельніцтва. Ператварыў Іудзею ў вавілонскую правінцыю. На працягу 13 гадоў (585573 да н.э.) неаднойчы асаджваў Цір, пакуль гэты горад не прызнаў яго ўладу, чым завяршылася падпарадкаванне Вавілону Усходняга Міжземамор'я.

У часы доўгага панавання Навухаданосара Вавілонскае царства дасягнула эканамічнага і культурнага росквіту. Нягледзячы на няспынныя паходы і войны, ён клапаціўся аб адбудове, умацаванні і ўпрыгожанні сталіцы, якую ператварыў у непрыступную крэпасць. Пры ім у Вавілоне былі пабудаваны славутая Вавілонская вежа, шэраг цудоўных палацаў і храмаў, разведзены на штучна зробленых земляных тэрасах дзіўныя сады Семіраміды, якія антычная традыцыя прылічала да сямі цудаў свету. Пісьмовыя біблейскія крыніцы (кнігі прарокаў Ісайі і Данііла) паказвалі і трактавалі Навухаданосара выключна ў негатыўным плане, як жорсткага заваёўніка, разбуральніка святога горада Іерусаліма, яго імя доўгі час выклікала ў нашчадкаў жах, нянавісць і нават агіду. Такі погляд на гэтага цара замацаваўся і ў літаратуры больш позняга часу.[2]

Зноскі

  1. Новававілонскага царства.
  2. Скарына Ф. Творы:... С. 148.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Скарына Ф. Творы: Прадмовы, сказанні, пасляслоўі, акафісты, пасхалія / Уступ. арт., падрыхт. тэкстаў, камент., слоўнік А.Ф. Коршунава, паказальнікі А.Ф. Коршунава, В.А. Чамярыцкага. —Мн.: Навука і тэхніка, 1990. —207 с.: іл. С.148. ISBN 5-343-00151-3.
  • Белявский В.А. Вавилон легендарный и Вавилон исторический, М., 1971;
  • Кленгель-Брандт Э. Вавилонская башня: легенда и история, М., 1991.

Шаблон:Дзясятая Вавілонская дынастыя