Нацыяналізм

Свабода Вядзе Народ Эжэна Дэлакруа, сімвалізавала французскі нацыяналізм цягам Ліпеньскай Рэвалюцыі 1830 года.

Нацыяналі́зм (фр.: nationalisme) — палітыка і практыка, ідэалогія і псіхалогія ў нацыянальным пытанні, заснаваныя на прызнанні нацый і іх узаемаадносін асабліва важным фактарам грамадскага развіцця, прыярытэтнага і прывілеяванага месца, ролі і інтарэсаў пэўнага народа ў сацыяльна-палітычным, эканамічным і культурным жыцці ўсяго чалавецтва.

Гісторыя

Гістарычна нацыяналізм як асаблівая ідэйна-палітычная плынь пачала складвацца ў канцы XVIII ст. ў сувязі з бурным развіццём нацыянальных рухаў, станаўленнем нацый і ростам нацыянальнай самасвядомасці, разгортваннем нацыянальна-вызваленчага руху ў калоніях і паўкалоніях. У гэтым плане, асабліва ў барацьбе супраць каланіялізму, нацыяналізм адыграў станоўчую ролю ў станаўленні нацый, іх кансалідацыі, вызваленні прыгнечаных народаў, іх самавызначэння, захавання і развіцця іх самабытнасці і г.д. Але існуюць і крайнія формы выяўлення нацыянальных інтарэсаў, якія могуць перарасці ў сваю процілегласць - у пачуццё нацыянальнай выключнасці, перавагі над іншымі нацыямі (глядзіце Шавінізм). У сучасным свеце нацыяналізм - адна з найбольш уплывовых і распаўсюджаных ідэйна-палітычных плыней, якія праяўляюцца як у глабальным, так і ў рэгіянальным і дзяржаўных маштабах.

Гл. таксама

• Беларускі нацыяналізм
• Нацыяналізм, кніга

Спасылкі

• На ВікіСховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Нацыяналізм
• The Nationalism Project (англ.)