Нікала Леанар Садзі Карно

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Нікала Леанар Садзі Карно
Nicolas Léonard Sadi Carnot
Sadi Carnot.jpeg
Дата нараджэння

1 чэрвеня 1796({{padleft:1796|4|0}}-{{padleft:6|2|0}}-{{padleft:1|2|0}})

Месца нараджэння

Парыж

Дата смерці

24 жніўня 1832({{padleft:1832|4|0}}-{{padleft:8|2|0}}-{{padleft:24|2|0}}) (36 гадоў)

Месца смерці

Парыж

Грамадзянства

Францыя

Навуковая сфера

Тэрмадынаміка

Альма-матэр

Політэхнічная школа

Вядомы як

першаадкрывальнік цыклу Карно

Нікала Леанар Садзі Карно (фр.: Nicolas Léonard Sadi Carnot; 1 чэрвеня 179624 жніўня 1832) — французскі фізік і матэматык.

Сын вядомага палітычнага дзеяча і матэматыка Лазара Карно і дзядзька Мары Франсуа Садзі Карно, былога прэзідэнта Францыі. Садзі Карно атрымаў добрую хатнюю адукацыю. У 1812 годзе бліскуча скончыў ліцэй Карла Вялікага і паступіў у політэхнічную школу — лепшую на той момант навучальную ўстанову Францыі. У 1814 годзе ён яе скончыў шостым па паспяховасці і быў накіраваны ў інжынерную школу ў горадзе Мец. Пасля завяршэння якой у 1816 годзе быў размеркаваны ў інжынерны полк, дзе правёў некалькі гадоў. У 1819 годзе выйграў конкурс на замяшчэнне вакансіі ў Галоўным штабе корпуса ў Парыжы і перабраўся туды. У Парыжы Карно працягнуў навучанне. Наведваў лекцыі ў Сарбоне, Калеж дэ Франс, Кансерваторыі мастацтваў і рамёстваў. Там ён пазнаёміўся з хімікам Нікола Клеманам, які займаўся вывучэннем газаў. Зносіны з ім выклікалі цікавасць у Карно да вывучэння паравых машын. І ў 1824 годзе выйшла першая і адзіная праца Садзі Карно — «Роздум аб рухаючай сіле агню і аб машынах, здольных развіваць гэтую сілу». Гэтая праца лічыцца асноватворнай у тэрмадынаміцы. У ёй быў праведзены аналіз існуючых у той час паравых машын, і былі выведзеныя ўмовы, пры якіх ККД дасягае максімальнага значэння (у паравых машынах таго часу ККД не перавышаў 2%). Акрамя гэтага там жа былі ўведзеныя асноўныя паняцці тэрмадынамікі: ідэальная цеплавая машына (гл. Цеплавая машына), ідэальны цыкл (гл. Цыкл Карно), зваротнасць і незваротнасць тэрмадынамічных працэсаў.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • БЭ ў 18 тамах., Т.8. Мн., 1999, С.83