Паўль Эрліх

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Паўль Эрліх
ням.: Paul Ehrlich
Paul Ehrlich 4.jpg
Дата нараджэння:

14 сакавіка 1854({{padleft:1854|4|0}}-{{padleft:3|2|0}}-{{padleft:14|2|0}})

Месца нараджэння:

Штрэлен, Сілезія

Дата смерці:

20 жніўня 1915({{padleft:1915|4|0}}-{{padleft:8|2|0}}-{{padleft:20|2|0}}) (61 год)

Месца смерці:

Бад-Хомбург, Германія

Краіна:

Сцяг Германіі (1871-1918, 1933-1935) Германія

Навуковая сфера:

Імуналогія, бактэрыялогія, хімія, хіміятэрапія

Вядомы як:

даследчык у вобласці імуналогіі, заснавальнік хіміётэрапіі

Узнагароды і прэміі


Nobel prize medal.svg Нобелеўская прэмія па фізіялогіі і медыцыне, (1908), медаль Лібіха

Подпіс

Подпіс

Паўль Эрліх на ВікіСховішчы

Паўль Э́рліх (ням.: Paul Ehrlich, 14 сакавіка 1854, Штрэлен, Сілезія20 жніўня 1915, Бад-Хомбург, Германія) — нямецкі лекар, імунолаг, бактэрыёлаг, хімік, заснавальнік хіміятэрапіі. Доктар медыцыны (1878). Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (1908, разам з І. І. Мечнікавым). Ганаровы член Нямецкага хімічнага таварыства[1].

Вучыўся ва ўніверсітэтах у гарадах Брэслаў, Страсбургу, Фрайбургу[1], Лейпцыгу. З 1878 г. працаваў у Берлінскай клініцы. З 1887 г. у Берлінскім універсітэце, з 1890 г. прафесар. Адначасова з 1882 г. у Інстытуце інфекцыйных хвароб Р. Коха ў Берліне. З 1896 г. дырэктар заснаванага ім[1] Інстытута па вывучэнні сываратак у Штэгліцы. З 1899 года дырэктар Інстытута эксперыментальнай медыцыны ў Франкфурце-на-Майне.

Навуковая дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

П. Эрліху належаць працы па праблемах гематалогіі, гісталогіі, анкалогіі. Зрабіў апісанне розных форм лейкацытаў крыві, значэнне касцявога мозгу і лімфоідных органаў у кроваўтварэнні. Сфармуляваў першую хімічную інтэрпрэтацыю імуналагічных рэакцый («тэорыя бакавых ланцугоў»). Распрацаваў метады лячэння некаторых інфекцыйных захворванняў. Даказаў магчымасць мэтанакіраванага сінтэзу хіміятэрапеўтычных сродкаў. У 1907[2] г. стварыў прэпарат сальварсан (прэпарат 606[1])для лячэння сіфілісу.

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.18 Кн.1: Дадатак: Шчытнікі — ЯЯ / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мн.: БелЭн, 2004. — Т. 18. — С. 150—151. — 472 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0295-4 (Т. 18 Кн. 1).

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]