Перыяд паўраспаду

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці

Перыяд паўраспаду квантавамеханічнай сістэмы (часціцы, ядра, атама, энергетычнага ўзроўню і г. д.) — час T½, на працягу якога сістэма распадаецца з імавернасцю 1/2. Калі разглядаецца ансамбль незалежных часціц, то на працягу аднаго перыяду паўраспаду колькасць выжылых часціц паменшыцца ў сярэднім у 2 разы. Тэрмін выкарыстоўваецца і ў дачыненні толькі да экспанентна распадальных сістэм.

Не варта лічыць, што за два перыяды паўраспаду распадуцца ўсе часціцы, узятыя ў пачатковы момант. Кожны перыяд паўраспаду памяншае колькасць выжылых часціц удвая, таму за час 2 T½ застанецца чвэрць ад пачатковага ліку часціц, за 3 T½ - адна восьмая і г. д. Наогул, доля выжылых часціц (ці, дакладней, імавернасць выжывання p для дадзенай часціцы) залежыць ад часу t наступным чынам:

\frac{N(t)}{N_0}\approx p (t) = 2 ^ {-t/T_{1/2}}.

Перыяд паўраспаду, сярэдні час жыцця \tau і пастаянная распаду \lambda звязаныя наступнымі суадносінамі, атрыманымі з закона радыеактыўнага распаду:

T_{1/2}=\tau \ln 2 = \frac {\ln 2} {\lambda}.

\ln 2 = 0,693\dots, таму перыяд паўраспаду прыкладна на 30,7% карацейшы, чым сярэдні час жыцця.

Часам перыяд паўраспаду называюць таксама паўперыядам распаду.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Перыяд паўраспаду // Беларуская энцыклапедыя. У 18 т. Т. 12. Мінск, 2001. С. 322