Піхта

З пляцоўкі Вікіпедыя.

ПІ́ХТА (лац.: Abies) — род вечназялёных дрэў сямейства хваёвых (Pinaceae). Род налічвае каля 40 відаў.

Вышыня да 60 м, у некаторых відаў да 100 м, дыяметр ствала да 2 м. Крона густая, конусападобная, ствол прамы. Кара пераважна гладкая, светла-шэрая, багатая смалой. Ігліца пляскатая, мяккая, з дыума белаватымі палоскамі на ніжнім баку. Спелыя шышкі цыліндрычныя, прамастойныя, фіялетавыя або карычневыя.

Жыве 150-400 гадоў і больш.

Піхта пашырана ва ўмераных шыротах паўночнага паўшар'я, часцей у гарах. Расце разам з елкай ці ўтварае чыстыя дрэвастоі. Адна з асноўных парод цёмнахвойнай тайгі. Некаторыя віды сустракаюцца ў трапічных шыротах (напр. у гарах Мексікі і Гватэмалы).

На Беларусі піхта белая, або еўрапейская расце ў Белавежскай пушчы: утварае лясны піхтавы "востраў" на балотным масіве Дзікі Нікар, ахоўваецца. У садова-паркавай культуры больш за 10 відаў піхты. Найболш вядомыя: піхта сібірская, аднаколерная, суцэльналістая, бальзамічная, Віча. Вырошчваецца ў адзіночных, групавых, алейных пасадках.