П'етра Масканьі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
П'етра Масканьі
фота
Асноўная інфармацыя
Дата нараджэння

7 снежня 1863({{padleft:1863|4|0}}-{{padleft:12|2|0}}-{{padleft:7|2|0}})

Месца нараджэння

Ліворна

Дата смерці

2 жніўня 1945({{padleft:1945|4|0}}-{{padleft:8|2|0}}-{{padleft:2|2|0}}) (81 год)

Месца смерці

Рым

Краіна

Flag of Italy (1861-1946).svg Каралеўства Італія

Прафесіі

кампазітар, дырыжор

Узнагароды
Вялікі афіцэр ордэна Святых Маўрыкія і Лазара
Кавалер Вялікага крыжа ордэна Кароны Італіі
Commons-logo.svg П'етра Масканьі на Вікісховішчы

П'етра МАСКАНЬІ (італ.: Pietro Mascagni) н. 7 снежня 1863, пам. 2 жніўня 1945 быў адным з найбольш значных кампазітараў італьянскай оперы ў калене пасля Джузэпэ Вердзі. Яго аднаактавая Cavalleria Rusticana заснавана на музыцы Джавані Верга і стала паваротным месцам для верызма, школы італьянскага натуралізму.

Першую музычную адукацыю Масканьі атрымаў у Легхорне, яго родным гарадзе. Поспех яго кампазіцый забяспечыў яму патрона, які субсідаваў адукацыю яго айца ў Мінланскай Кансерваторыі. Пасля ён стаў кіраўніком вандроўчай опернай кампаніі.

Cavalleria Rusticana (1889), першая опера Масканьі была напісана пры спаўпрацы і грашовай падтрымцы выдавецкага дому Санзога. То быў не проста падарунак, але ён дазволіў дасягнуць яму поспеху і сусветнай вядомасці. 17 больш позніх опер і аперэткаў Масканьі прэзентуюць адменнасць у стылі і значны прыбытак у музычным майстэрстве, але ніводная не мае такой драматычнай моцы як яго раннія працы. Найлепш вядомай сярод яго пазнейшых опер ёсць L'Amico Fritz (1891), Iris (1898), і Il Piccolo Marat (1921).

У 1929 ён стаў музычным дырэктарам La Scala, пасля Артура Тасканіні. Масканьі быў актыўным прыхільнікам фашызму і яго параза ў 1945 нанесла цяжкі ўдар па яго лёсу, і ён памёр у жабрацтве і ізаляцыі.

Творы[правіць | правіць зыходнік]

  • «Сельскі гонар» (Cavalleria rusticana) (1890)
  • «Сябар Фрыц» (L’amico Fritz) (1891). Па аднайменным рамане Эркмана і Шатрыяна (Emile Erckmann і Pierre-Alexandre Chatrian)
  • «Браты Ранцау» (I Rantzau) (1892). Па рамане «Два брата» Эркмана і Шатрыяна.
  • «Вільям Раткліф» (Guglielmo Ratcliff) (1895). Па аднайменнай п'есе Гейнэ
  • Silvano (1895). Па навэле Альфонса Кара (Alphonse Karr).
  • Zanetto (1896)
  • «Касач» (Iris) (1898)
  • «Маскі» (Le maschere) (1901)
  • Amica (1905)
  • Isabeau (1911)
  • «Парызіна» (Parisina) (1913). Па аднайменнай паэме Байрана
  • «Жаваранак» (Lodoletta) (1917). Па рамане «Два маленькіх драўляных чаравічка» Марыі Луізы Раме (Marie Louise de la Ramee)
  • Si (1919) — аперэта
  • «Маленькі Марат» (Il piccolo Marat) (1921)
  • Pinotta (1932), перапрацоўка кантаты In filanda (1881)
  • «Нерон» (Nerone) (1935). Па п'есе П'етра Коса (Pietro Cossa)

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Pompei Ed., P. Mascagni nella vita e nell?arte, Roma, 1912; Cellamare D., Mascagni…, Roma, 1941;
  • Anselmi A., Pietro Mascagni, Mil., 1959.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]