Рака Гарынь

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Гарынь
укр.: Горинь, бел.: Гарынь
Horyn.png
Даўжыня 659 км
Вадазбор 27 км²

Гарынь (укр.: Горинь) — рака ў ва Украіне і Брэсцкай вобласці Беларусі, правы прыток р. Прыпяць. Даўжыня 659 км, у межах Беларусі 82 км. Вадазбор 27,7 тыс. км², у межах Беларусі 1,2 тыс. км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 110 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні на тэрыторыі Беларусі 0,1 .

Асноўныя прытокі[правіць | правіць зыходнік]

Справа: Случ. Злева: Стубла, Вілія.

На рацэ[правіць | правіць зыходнік]

Гарады: Ізяслаў, Астрог, Сцепань, Дубровіца, Рэчыца, Столін, Давыд-Гарадок. Пасёлкі: Славута, Няцешын, Гошча, Оржаў.

Агульнае[правіць | правіць зыходнік]

Пачынаецца ў Цярнопальскай вобласці Украіны на Крамянецкім узвышшы, цячэ ў межах Падольскага і Валынскага ўзвышшаў, ніжняе цячэнне ў Прыпяцкай нізіне, на Беларусі — у Столінскім раёне. Суднаходства пачынаецца на адлегласці 291 км ад вусця. Упадае ў Прыпяць 2 рукавамі (левы называецца Вятліца) у слаба асвоенай і незаселенай мясцовасці.

Даліна ракі трапецападобная з высокімі і стромкімі берагамі, на тэрыторыі Беларусі невыразная, дасягае шырыні 2,5 км. Пойма двухбаковая, шырыня ў верхнім цячэнні 0,1—0,7 км, сярэднім 1—1,5 км, у ніжнім да 2,5 км. У ніжняй плыні цячэ праз Пінскія балоты.

Рэчышча звілістае, шырыня яго ў ніжнім цячэнні 150—200 м.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Ресурсы поверхностных вод СССР. Описание рек и озёр и расчёты основных характеристик их режима. Т. 5. Белоруссия и Верхнее Поднепровье. Ч. 1–2. –Л., 1971.
  • Природа Белоруссии: Попул. энцикл. / БелСЭ; Редкол.: И. П. Шамякин (гл.ред.) и др. — Мн.: БелСЭ, 1986. — 599 с., 40 л. ил.
  • Блакiтная кнiга Беларусi: энцыкл. / Рэдкал.: Н. А. Дзiсько i iнш. — Мн.: БелЭн, 1994. — 415 с.
  • Государственный водный кадастр: Водные ресурсы, их использование и качество вод (за 2004 год). — Мн.: Министерство природных ресурсов и охраны окружающей среды, 2005. — 135 с.|Від=Б}}
  • Гидроэкологическое состояние бассейна Горыни в районе Хмельницкой АЭС / Под ред. В. К. Хильчевского — Киев: Ника-центр, 2011. — 176 с.