Санці Гучы

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Санці Гучы (каля 1530 — 1600) — польска-італьянскі архітэктар і скульптар.

Гучы пераехаў у Польшчу пасля 1550, хутчэй за ўсё, з Фларэнцыі, і стаў прыдворным мастаком польскага караля Жыгімонта II Аўгуста, яго жонкі каралевы Ганны Ягелонкі і яго пераемніка Стэфана Баторыя. Праца Санці Гучы ў Піньчуве(польск.) бел. стала прыкметнай, і прыцягнула многіх будучых мастакоў. Школа Гучы стала адным з цэнтраў маньерызму, мастацтва і культуры ў Польшчы. За заслугі перад польскай каронай ён быў прыняты ў лік шляхты.

Адзін з самых паспяховых і плённых мастакоў сваёй эпохі, Гучы пабудаваў або рэканструяваў шэраг палацаў вядомых людзей ва ўсіх частках Польшчы. Сярод іх быў і замак Фірлеяў(польск.) бел. ў Янковіцах на Вісле (15651585), дзе ён таксама зрабіў надмагільныя скульптуры ў стылі маньерызму ў мясцовай парафіяльнай царкве (каля 1586). Для Пятра Мышкоўскага(польск.) бел. ён пабудаваў новы палац у Велькім Ксенжу(польск.) бел. (15851595), які, аднак, не захаваўся да нашых часоў. Ён таксама пабудаваў Лобжуўскі(польск.) бел. палац (15851587) у Кракаве, і пашырыў замак у Піньчуве (15911600). Гучы таксама лічыцца архітэктарам сінагогі Піньчуве.

Адной з яго найбольш прыкметных работ лічыцца стварэнне інтэр'еру і пахавальных помнікаў у капліцы Жыгімонта ў Вавельскім саборы. К капліцы, якую часта называюць жамчужынай італьянскага Рэнесансу на поўначы ад Альпаў, размешчаны магілы караля Жыгімонта Аўгуста і каралевы Ганны Ягелонкі. Паміж 1594 і 1595 пад кіраўніцтвам Гучы адрамантавана капліца для размяшчэння магілы Стэфана Баторыя. Сярод іншых яго асноўных работ — капліца сям'і Браніцкіх(англ.) бел. ў Непаламіце(польск.) бел. (1596) і капліца Святой Ганны(польск.) бел. ў Піньчуве.

На Беларусі Санці Гучы лічыцца аўтарам перабудовы Старога замка ў Гродне, аднак прамых доказаў таму няма.