Мікалай Цудатворац

З пляцоўкі Вікіпедыя.
(Пасля перасылкі з Святы Мікалай)
Перайсці да: рух, знайсці
Мікалай Цудатворац
Άγιος Νικόλαος
St Nicholas Icon Sinai 13th century.jpg
Свяціцель Мікалай (ікона з манастыра Святой Кацярыны, XIII стагоддзе)
Нараджэнне:

каля 270 года
Лікія

Смерць:

каля 345 года

Шануецца:

у Праваслаўнай і Каталіцкай цэрквах

У ліку:

свяціцеляў

Галоўная святыня:

мошчы ў горадзе Бары (Італія)

Дзень памяці:

6/19 снежня і 9/22 мая

Мікалай Цудатворац (Свяціцель Мікалай Мірлікійскі, Святы Мікола, грэч.: Άγιος Νικόλαος; каля 270, Лікія — каля 345) — хрысціянскі святы, архіепіскап Мір Лікійскіх (Візантыя). Шануецца як цудатворац, лічыцца заступнікам маракоў, купцоў і дзяцей. Стаў правобразам Санта-Клауса ў еўрапейскім фальклоры.

У старажытных жыццяпісах Мікалая Мірлікійскага звычайна блыталі з Мікалаем Пінарскім (Сінайскім) з-за падобных падрабязнасцей жыцця святых: абодва жылі ў III-IV стагоддзі, родам з Лікіі, архіепіскапы, ушанаваныя свяціцелі і цудатворцы. Гэтыя супадзенні прывялі да памылкі, якая існавала многія стагоддзі, што ў гісторыі царквы быў толькі адзін Свяціцель Мікалай Цудатворац[1][2][3].

Жыццяпіс[правіць | правіць зыходнік]

Паводле жыція, свяціцель Мікалай нарадзіўся ў Малой Азіі ў III стагоддзі ў грэчаскай калоніі Патара ў рымскай правінцыі Лікія ў часы, калі рэгіён быў эліністычным па сваёй культуры і абліччу. Мікалай быў вельмі рэлігійным з ранняга дзяцінства і цалкам прысвяціў сваё жыццё хрысціянству. Лічыцца, што ён быў народжаны ў сям'і заможных бацькоў-хрысціян Патары, дзе і атрымаў пачатковую адукацыю. З-за таго што яго біяграфія зблыталася з біяграфіяй Мікалая Патарскага, некалькі стагоддзяў існавала памылковае меркаванне, што бацькамі Мікалая Мірлікійскага былі Феафан (Епіфаній) і Нона.

З дзіцячых гадоў Мікалай меў поспех у вывучэнні Боскага Пісання; днём ён не выходзіў з храма, а ўначы маліўся і чытаў кнігі, ствараючы ў сабе годнае жыллё для Святога Духу. Дзядзька яго, епіскап Мікалай Патарскі, паставіў яго ў чытальніка, а затым узвёў Мікалая ў сан святара, зрабіўшы яго сваім памочнікам і даручыўшы яму прамовамі павучаць паству.

Калі яго бацькі памерлі, свяціцель Мікалай атрымаў у спадчыну іх маёмасць, аднак аддаў яе на дабрачыннасць.

Пачатковы перыяд дзейнасці свяціцеля Мікалая ў якасці святара адносяць да кіравання рымскіх імператараў Дыяклетыяна (гады кіравання 284305) і Максіміяна (гады кіравання 286305). У 303-м годзе Дыяклетыян выдаў эдыкт, які ўзаконіў сістэматычнае праследаванне хрысціян па ўсёй імперыі. Пасля адрачэння абодвух імператараў 1-га мая 305-га года адбыліся змены ў палітыцы іх пераемнікаў у адносінах да хрысціян. У заходняй частцы імперыі, Канстанцый Хлор (гады кіравання 305306) спыніў сістэматычныя ганенні пасля свайго уступлення на прастол. Ва ўсходняй частцы, Галерый (гады кіравання 305311) працягнуў праследаванні да 311-га года, калі ён выпусціў эдыкт аб верацярпімасці, знаходзячыся пры смерці. Ганенні 303311 гадоў лічацца найбольш працяглымі ў гісторыі імперыі.

Пасля смерці Галерыя, яго суправіцель Ліцыній (гады кіравання 307324) галоўным чынам адносіўся да хрысціян памяркоўна. Як вынік, хрысціянскія абшчыны сталі развівацца. Да гэтага перыяду адносіцца епіскапства свяціцеля Мікалая ў Міры (старажытнай Лікіі Рымскай імперыі; сучасная назва горада — Дэмрэ, размешчаны ў правінцыі Анталія ў Турцыі).

Разбурэнне некалькіх паганскіх храмаў таксама прыпісваюць яму — сярод іх адзін з храмаў Артэміды (таксама вядомай як Дыяна).

Паданне, нібы Св. Мікалай падчас Сусветнага Сабора (325) ударыў свайго апанента Арыя па твары, павінна быць прызнана лжывым, бо не адпавядае асабістаму характару свяціцеля і ўзнікла не раней XIV—XV стагоддзяў[4].

Свяціцель Мікалай таксама вядомы як абаронца абгавораных, які часта выратоўвае іх ад лёсу нявінна асуджаных. Таксама ён вядомы сваімі малітвамі за маракоў і іншых падарожнікаў.

Зноскі

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]