Свяцільнасць

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Свяцільнасць — шчыльнасць патоку светлавой энергіі у гэтым напрамку.

Свяцільнасць — стаўленне светлавога патоку, выходнага ад разгляданага малога ўчастка паверхні, да плошчы гэтага ўчастка:

M = \frac{\mathrm{d}\Phi}{\mathrm{d}S},

дзе dΦ — светлавы паток, які выпускаецца участкам паверхні плошчай dS.

Свяцільнасць вымяраецца ў Лм/м². 1 Лм/м² — гэта свяцільнасць светлавога патоку ў 1 Лм, выпусканага з 1 м².

У эксперыментальнай фізіцы элементарных часціц свяцільнасцю называюць параметр паскаральніка або калайдэра, які характарызуе інтэнсіўнасць сутыкнення сустрэчных пучкоў.

У астраноміі Свяцільнасць зоркі — сапраўднае агульнае выпрамяненне (магутнасць выпрамянення) зоркі. Вымяраецца звычайна ў абсалютных адзінках (СІ, СГС), альбо ў адносных (напрыклад, адзінках свяцільнасці Сонца, якая лічыцца за 1, а таксама ў абсалютных зорных велічынях).

Адрозніваюць поўную свяцільнасць і свяцільнасць у пэўным спектральным інтэрвале, напр., візуальную свяцільнасць (святлоаддача ў бачнай частцы спектру), фатаграфічную свяцільнасць (у інтэрвале 0,33 — 0,49 мкм) і інш.

Звычайна значэнне свяцільнасці зоркі азначаюць L, а свяцільнасць Сонца — L. [1]

Свяцільнасць — адна з найважнейшых зорных характарыстык, якая дазваляе параўноўваць паміж сабой розныя тыпы зорак на дыяграмах «спектр — свяцільнасць», «маса — свяцільнасць».

Свяцільнасць зоркі можна разлічыць па формуле:

L = 4\pi R^2\sigma T^4 \,

Зноскі

  1. (L=1)