Сталагміт

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Сталагміт "Вядзьмарчын палец"

Сталагмі́ты (ад грэч.: σταλαγμίτης — кропля) — нацечныя мінеральныя ўтварэнні (большая частка: вапняковыя, радзей гіпсавыя, саляныя), што растуць у выглядзе конусаў, слупоў са дна пяшчор і іншых падземных карставых поласцяў насустрач сталактытам і нярэдка зліваюцца з імі, утвараючы сталагнат. Самым высокім у свеце лічыцца сталагміт, знойдзены ў пешчоры Лас Вільяс (Куба). Яго вышыня — 63 м. У Еўропе — 35.6 м (пяшчора Бузго ў Славакіі).

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мінск: БелЭн, 2002. — Т. 15. — 552 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0251-2 (Т. 15).