Станіслаў Ежы Лец

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Станіслаў Ежы Лец

Станіслаў Ежы Лец (польск.: Stanisław Jerzy Lec; 6 сакавіка 1909, Лемберг, Аўстра-Венгрыя — 7 мая 1966, Варшава, Польшча) — выбітны польскі паэт, філосаф, пісьменнік-сатырык і афарыст XX стагоддзя.

Біяграфічныя звесткі[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў Львоўскі універсітэт (1933). У 1941-43 вязень нацысцкага канцлагера. У 1946-50 аташэ Польскай місіі ў Вене.

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Першая кніга вершаў — «Колеры» (1933). Аўтар зборнікаў рэфлексійна-лірычных вершаў «Палявы блакнот» (1946), «Іерусалімскі рукапіс» (1956), «Да Авеля і Каіна» (1961), «Паэмы, падрыхтаваныя да скоку» (1964), а таксама сатырычных твораў і фрашак (зборнікі «Заасад», 1935; «Прагулка цыніка», 1946; «Здзекуюся і пытаюся пра дарогу», 1959, і інш.). Майстар кароткага філасофскага парадоксу. У цыклах афарызмаў «Непрычасаныя думкі» (1957), «Новыя непрычасаныя думкі» (1964) пры дапамозе жарту, іроніі, сарказму, алюзіі, гульні слоў выказваў пратэст супраць дагматызму і любых форм гвалту над асобай.

Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

  • Utwory wybrane. T 1-2. Warszawa, 1977.

Беларускія пераклады[правіць | правіць зыходнік]

  • 3 «Непрычасаных думак» / пер. У. Арлоў. // Далягляды. Мн., 1990.