Станіслаў Радзівіл, 1559—1599

З пляцоўкі Вікіпедыя
(Пасля перасылкі з Станіслаў Радзівіл (1559-1599))
Перайсці да: рух, знайсці
Станіслаў Радзівіл
Stanisłaŭ Radzivił Pabožny. Станіслаў Радзівіл Пабожны (XIX).jpg
С. Радзівіл. Копія XIX ст. з арыгіналу XVI ст.
POL COA Radziwiłł.svg
Герб «Трубы»
Вялікі маршалак літоўскі
1592 — 1595
Папярэднік: Альбрэхт Радзівіл
Пераемнік: Крыштаф Дарагастайскі
 
Нараджэнне: 12 мая 1559({{padleft:1559|4|0}}-{{padleft:5|2|0}}-{{padleft:12|2|0}})
Лукішкі каля Вільні
Смерць: 19 сакавіка 1599({{padleft:1599|4|0}}-{{padleft:3|2|0}}-{{padleft:19|2|0}}) (39 гадоў)
Пасау
Род: Радзівілы
Бацька: Мікалай Радзівіл Чорны
Маці: Альжбета з Шыдлавецкіх
Жонка: Марына з Мышкаў
Дзеці: Станіслаў, Юрый, Мікалай Крыштаф, Альбрэхт Станіслаў

Станіслаў Радзівіл (12 мая 1559, Лукішкі каля Вільні — 19 сакавіка 1599, Пасау) — дзяржаўны і вайсковы дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Маршалак вялікі літоўскі (15921595), староста жамойцкі1595).

Апрача вялізных абшараў на Валыні (цэнтр — Алыка), валодаў Нягневічамі ў Новагародскім павеце, Налібокамі ў Менскім павеце і Дунілавічамі ў Ашмянскім павеце. У 1586 ўдзельнічаў у заснаванні 3 радзівілаўскіх ардынацыяў, I ардынат на Алыцы.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Надмагілле С. Радзівіла

З нясвіжскай лініі роду Радзівілаў, сын Мікалая Чорнага, канцлера вялікага літоўскага, і Альжбеты з Шыдлавецкіх. Меў братоў Альбрэхта, Мікалая Крыштафа і Юрыя, а таксама сясцёр Ганну Магдалену, Крысціну, Соф’ю Агнешку і Альжбету.

Навучаўся ў Нясвіжы, Лейпцыгу, падарожнічаў у Італію, Іспанію, Партугалію, Францыю. Ведаў 12 моў. У 1574 перайшоў з кальвінізму ў каталіцтва.

У 15801581 на чале ўласнага аддзелу ўдзельнічаў у Інфлянцкай вайне (15581582). Займаў шэраг высокіх дзяржаўных пасадаў.

Аўтар рэлігійных твораў, перакладаў. Фундаваў касцёлы ў Налібаках, Дунілавічах.

У шлюбе з Марынай з Мышкаў меў дачок Альжбету і Крысціну, а таксама сыноў Станіслава, Юрыя, Мікалая Крыштафа і Альбрэхта Станіслава[1].

Зноскі

  1. Радзівіл Станіслаў // Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / рэд. Г. П. Пашкоў і інш. Т. 2: Кадэцкі корпус — Яцкевіч. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. С. 497.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]